Γιατί οι περισσότεροι θυμούνται λάθος τα καλοκαίρια των παιδικών τους χρόνων; – Το περίεργο παιχνίδι που κάνει η μνήμη μας

Τα καλοκαίρια έμοιαζαν ατελείωτα, οι διακοπές μεγαλύτερες και οι ημέρες πολύ πιο γεμάτες – Ή τουλάχιστον έτσι τις θυμόμαστε

«Όταν ήμασταν παιδιά, το καλοκαίρι κρατούσε για πάντα».

Είναι μία φράση που πιθανότατα έχεις ακούσει – ή έχεις πει – περισσότερες από μία φορές.

Οι τρεις μήνες των διακοπών έμοιαζαν ατελείωτοι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

7 παραλίες της Κρήτης που αξίζει να δεις μετά τις 6 το απόγευμα

Μία εβδομάδα στο χωριό μπορούσε να μοιάζει με ολόκληρο μήνα και μέχρι να επιστρέψουμε στο σχολείο είχαμε την αίσθηση ότι είχε περάσει μια μικρή αιωνιότητα.

Μόνο που το καλοκαίρι φυσικά δεν έγινε μικρότερο.

Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο το αντιλαμβανόμαστε και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο το αποθηκεύει η μνήμη μας.

Όταν είσαι παιδί, ένας χρόνος είναι τεράστιο κομμάτι της ζωής σου

Υπάρχει μια απλή εξήγηση που βοηθά να καταλάβουμε αυτή την αίσθηση.

Για ένα παιδί 10 ετών, ένας χρόνος αντιστοιχεί στο 10% ολόκληρης της ζωής που έχει ήδη ζήσει.

Για έναν άνθρωπο 40 ετών, ο ίδιος χρόνος αντιστοιχεί μόλις στο 2,5%.

Αυτό δεν αποτελεί από μόνο του έναν «μαθηματικό νόμο» της αντίληψης του χρόνου, δείχνει όμως πόσο διαφορετικό πλαίσιο αναφοράς έχει ένα παιδί από έναν ενήλικα.

Τα παιδικά καλοκαίρια ήταν γεμάτα «πρώτες φορές»

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Η μνήμη αγαπά το καινούργιο.

Το πρώτο μπάνιο χωρίς μπρατσάκια.

Η πρώτη φορά που έμεινες μέχρι αργά έξω.

Ένα καινούργιο μέρος.

Οι πρώτες διακοπές με φίλους.

Μια νέα παρέα στο χωριό.

Όσο περισσότερες διαφορετικές εμπειρίες συμβαίνουν, τόσο περισσότερα «σημεία» έχει η μνήμη για να αποθηκεύσει.

Η ρουτίνα συμπιέζει τον χρόνο

Η ενήλικη ζωή λειτουργεί συχνά αντίστροφα.

Δουλειά.

Υποχρεώσεις.

Ίδιες διαδρομές.

Παρόμοιες ημέρες.

Όταν πολλές ημέρες μοιάζουν μεταξύ τους, δημιουργούνται λιγότερες ξεχωριστές αναμνήσεις.

Έτσι, κοιτάζοντας πίσω, μια ολόκληρη περίοδος μπορεί να μοιάζει σαν να πέρασε αστραπιαία.

Και μετά αναλαμβάνει η νοσταλγία

Η μνήμη δεν λειτουργεί σαν κάμερα που καταγράφει πιστά κάθε στιγμή.

Ανακατασκευάζει.

Ξεχνά λεπτομέρειες, ενισχύει άλλες και επηρεάζεται από το συναίσθημα.

Γι’ αυτό τα παιδικά καλοκαίρια που θυμόμαστε σήμερα μπορεί να είναι μια περισσότερο «συμπυκνωμένη» εκδοχή των καλύτερων στιγμών τους.

Ξεχνάμε τη βαρεμάρα.

Τις ημέρες που δεν κάναμε τίποτα.

Τους καβγάδες.

Και κρατάμε τη θάλασσα, τα παγωτά, τις βόλτες και εκείνες τις νύχτες που δεν θέλαμε να τελειώσουν.

Ίσως τελικά τα καλοκαίρια να μην έγιναν μικρότερα

Οι ημέρες εξακολουθούν να έχουν 24 ώρες.

Ο Ιούλιος εξακολουθεί να έχει 31 ημέρες.

Αυτό που άλλαξε είναι ο άνθρωπος που τις ζει.

Και ίσως γι’ αυτό, όσο μεγαλώνουμε, κάθε Αύγουστος μοιάζει να τελειώνει λίγο πιο γρήγορα από τον προηγούμενο.