Γιορτή σήμερα, Δευτέρα 6/7 – Τι λέει το εορτολόγιο

Γιορτάζουν τα εξής ονόματα

Γιορτή σήμερα, Δευτέρα 6/7 – ποιοι γιορτάζουν σήμερα σύμφωνα με το εορτολόγιο Ιουλίου. Σήμερα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων εικοσιτεσσάρων Μαρτύρων, καθώς και του Αγίου Σισώη.

Έτσι, τη Δευτέρα 6 Ιουλίου γιορτάζουν τα εξής ονόματα:

Λύκιος, Λυκίας, Λυκία
Σάτυρος, Σάτος
Σισώης
* Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τραγωδία στην Αχαΐα: Νεκρή 46χρονη που έπεσε σε γκρεμό με το αυτοκίνητό της (φώτο)

Γιορτή 6/7 – Άγιος Σισώης
Ο Όσιος Σισώης έλαμψε με την πνευματική του σύνεση, την ταπεινοφροσύνη και τη φιλαδελφία του. Μεταξύ των ασκητών αναδείχθηκε ονομαστός και μέγας, αθλητής της πρώτης γραμμής, τύπος εγκράτειας, αλλά και ψυχή που προσευχόταν για δικαίους και αδίκους, πλούσιους και φτωχούς, άρχοντες και ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς και γενικά για όλο τον κόσμο. Στη γη ήταν, αλλά η ζωή του ήταν ουράνια. Υψωμένος πάνω από τη σάρκα, που χαλιναγωγούσε τέλεια με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τη θεία κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού. Η μνήμη του μένει υπόδειγμα σ’ όσους θέλουν την ασκητική ζωή, για να είναι γνήσιοι και πραγματικοί ασκητές, όχι μόνο με την αντοχή του σώματος, αλλά και με την πνευματική αναγέννηση και τη λάμψη της αρετής.

Πάντως, σύμφωνα με το saint.gr, ο Όσιος Σισώης επισκέφθηκε κάποτε τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν στάθηκε μπροστά και αναλογίσθηκε το μεγαλείο, στο οποίο έζησε ο ενδοξότατός αυτός βασιλιάς των Ελλήνων, τη δόξα που απέκτησε με τα κατορθώματά του στους πολέμους, που τον έκαναν ήρωα και κατακτητή της εποχής εκείνης, έφριξε με την σκέψη πόσο άστατη είναι η ζωή και πόσο πρόσκαιρη η δόξα. Έκλαψε και θρήνησε για τη ματαιότητα όλης αυτής της προσπάθειας που κατέλαβε όλη του την ζωή και που δεν του προσέφερε κανένα καλό στην ψυχή του.

Οι μαθητές του Οσίου ζωγράφισαν την εικόνα του πνευματικού τους πατέρα κοντά στον τάφο και έγραψαν το εξής επίγραμμα: «Ὁρῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ, αἴ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;» [Βλέποντάς σε, τάφε, δειλιάζω στη θέα σου, και χύνω δάκρυα από την καρδιά μου, φέροντας στον νου μου το χρέος που του οφείλουμε όλοι (δηλαδή τον θάνατον). Πως και εγώ μέλλω να διαβώ τέτοιο τέλος; Αἴ, αἴ, θάνατε, ποιος μπορεί να σου ξεφύγει;].