του Δημήτρη Βρύσαλη, μέλους της ΕΠ Κρήτης του ΚΚΕ και περιφερειακού συμβούλου της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Κρήτης

Στην Έλλη Αλεξίου είναι αφιερωμένη η νέα περιοδική έκθεση στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης.

Η Έλλη Αλεξίου, η Ηρακλειώτισσα κομμουνίστρια δασκάλα του λαού, που αφιέρωσε τη ζωή της και το ταλέντο της στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, θα αποτελεί πάντα πρότυπο για την προοδευτική διανόηση.

Γεννήθηκε στο «Ηρακλειάκι», όπως της άρεσε τρυφερά να το αποκαλεί, στις 22 Μάη του 1894. Τη χώριζαν 13 χρόνια από την πρωτότοκη Γαλάτεια, την πρώτη κομμουνίστρια πεζογράφο και ποιήτρια, έντεκα από τον Ραδάμανθυ και τέσσερα από τον επίσης λόγιο και ποιητή, Λευτέρη.

Η Έλλη Αλεξίου στάθηκε ακλόνητη και περήφανη, αλύγιστη στις διώξεις του αστικού κράτους που ήταν πολλές, λόγω της ένταξή της στο ΚΚΕ.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια της: «Νοιώθω πολύ ευτυχισμένη στη ζωή μου. Και νοιώθω ότι ευτυχία μου είναι το Κόμμα μου. Η ιδέα πως είμαι ένα κομμάτι από αυτόν τον ωραίο κόσμο, μου δίνει μια δύναμη που δεν μπορώ να την περιγράψω. Αγαπώ τη ζωή γιατί είμαι στο Κόμμα.».

Άφησε πίσω της ένα πλούσιο πολύπλευρο έργο, (μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα, εκπαιδευτικά δοκίμια και ανθολογίες για την ποίηση της Αντίστασης) καθώς και την παιδαγωγική της κληρονομιά.

Η σπουδαία διαδρομή της στην εκπαίδευση, την οποία υπηρέτησε σαράντα χρόνια με αγάπη, ευαισθησία και συνέπεια, ξεκίνησε από το Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον. Σε αυτό το παραμελημένο σχολείο, σε ένα φτωχομαχαλά του Ηρακλείου, αποκαλούμενο και ψωροσκολειό, εξαιτίας των πάμφτωχων και καταφρονεμένων μαθητών του, διορίστηκε δασκάλα το 1914.

«Το αγάπησα το Παρθεναγωγείο. Αυτό με έμπασε στις μεγάλες αλήθειες, τις κοινωνικές. Μου έδειξε ότι υπάρχει αυτή η άγια φτώχεια. Την αγάπησα, εμαθήτευσα σε μια σχολή που με έκανε να αγαπήσω το σοσιαλισμό και συμμάχησα για πάντα σ’ όλη μου τη ζωή με τα μαθήματα που πήρα στο Γ’ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον», δηλώνει η Αλεξίου σε συνέντευξή της στον «Ριζοσπάστη».

Το τι σημαίνει δάσκαλος που έχει κάνει την επιλογή του δίπλα στον λαό, το απέδειξε η Έλλη και στην Κατοχή ως μαχόμενη εκπαιδευτικός της Αντίστασης, μέσα από τις γραμμές του «ΕΑΜ Λογοτεχνών». Συνεχίζει να είναι η δασκάλα του λαού, να καθοδηγεί, να διαφωτίζει και να παραδειγματίζει τους μαθητές να αγωνιστούν. Γράφει Καραγκιόζη και κωμωδίες που τα παρουσίαζε στα παιδιά στα συσσίτια στο υπόγειο της Πολυκλινικής Αθηνών, για να τα διασκεδάζει.

Το απέδειξε και το 1949, οπότε διορίζεται εκπαιδευτικός σύμβουλος για τα ελληνικά σχολεία των σοσιαλιστικών χωρών. Η Έλλη Αλεξίου έδωσε τον καλύτερό της εαυτό στην εκπαίδευση των παιδιών πολιτικών προσφύγων, στην επιμόρφωση των δασκάλων τους, στη συγγραφή νέων αναγνωστικών.

Η συντρόφισσα Έλλη Αλεξίου, που κατέχει μια περίοπτη θέση στην καρδιά μας, κέρδισε επάξια τη θέση της στο κατακόκκινο φωτεινό μέλλον, που τόσο λαχτάρησε και τόσο αγωνίστηκε για να το πραγματοποιήσει, τον Σοσιαλισμό!