Το «Εξπρές του Μεσονυκτίου» του αιμοκαθαιρόμενου Ηρακλειώτη και ο σοβαρός κίνδυνος της ζωής του

Τι αναφέρει η δημόσια καταγγελία του ασθενή, η ζωή του οποίου τέθηκε σε κίνδυνο

Συγκλονίζουν οι λεπτομέρειες της σοβαρής περιπέτειας που πέρασε ο κ. Μανόλης Χελιδόνης, ο οποίος παρά τη βεβαρυμμένη υγεία του, υπέστη μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία, όντας θύμα ενός ανάλγητου κρατικού μηχανισμού.

Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα η σύζυγός του και το cretaone.gr φέρνει στο φως τη δημόσια καταγγελία του, για «κατάχρηση εξουσίας και έκθεση κρατουμένου σε κίνδυνο», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά το κείμενο της καταγγελίας του κ. Χελιδόνη

«ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΗΝ ΓΑΔ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Τρεις ημέρες κράτησε η αγωνία μιας οικογένειας που έβλεπε έναν άνθρωπο με βαριά χρόνια νόσο να περνά από χέρια σε χέρια, μέσα σε χώρους κράτησης, με τον κίνδυνο να «σκάσει» η υγεία του από στιγμή σε στιγμή. Δεν μιλάμε για μια «τυπική διαδικασία». Μιλάμε για έκθεση σε κίνδυνο ζωής και υγείας. Και μιλάμε για κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί σε κανέναν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η περιπέτεια αιμοκαθαιρόμενου Ηρακλειώτη με αφορμή ξεχασμένο πρόστιμο ΚΟΚ – Τι καταγγέλει η σύζυγός του

Με βάση έγκυρες μαρτυρίες, καταγγέλλουμε τα όσα συνέβησαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου το διάστημα 25–27/02/2026:

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΤΕΘΗΚΕ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ

Ο Μ.* είναι ένας κρατούμενος σε ευαλωτότητα. Είναι αιμοκαθαιρόμενος, νεφροπαθής σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Κάνει αιμοκάθαρση τρεις φορές την εβδομάδα (Δευτέρα– Τετάρτη–Παρασκευή, περίπου 5 ώρες κάθε φορά). Αν χαθεί συνεδρία, τα πράγματα μπορούν να εξελιχθούν γρήγορα και πολύ άσχημα. Επιπλέον, βρίσκεται σε υψηλή θέση στη λίστα μεταμόσχευσης και έχει κληθεί δύο φορές πρόσφατα (Νοέμβριο και Δεκέμβριο 2025). Για έναν άνθρωπο σε αναμονή μοσχεύματος, η πρόσβαση στο τηλέφωνο δεν είναι «άνεση». Είναι προϋπόθεση ζωής: μπορεί να κληθεί και να πρέπει να είναι στο νοσοκομείο στην Αθήνα μέσα σε λίγες ώρες. Αν δεν απαντήσει σε αλλεπάλληλες κλήσεις, μπορεί να χαθεί η ευκαιρία που περιμένει εδώ και επτά χρόνια.

Και όμως: μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο Μ.* αντιμετωπίστηκε σαν να μην έχει ιατρικό ρίσκο. Σαν να είναι «ίδιος με όλους» – μόνο που δεν είναι. Και τη στιγμή που το κράτος υποχρεούται όταν στερεί την ελευθερία, να προστατεύει τη ζωή και την υγεία. Εδώ, κατά τα καταγγελλόμενα, έγινε το αντίθετο.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ (25–27/02/2026) – ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

25/02/2026 – Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου: ένα «παλιό τροχαίο» και μια κράτηση σε άθλιες συνθήκες.

Το απόγευμα της Τρίτης 25/02/2026, στο κέντρο του Ηρακλείου, δύο μηχανές σταμάτησαν δίπλα στο ζευγάρι και ζήτησαν από τον Μ.* να ακολουθήσει στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου. Εκεί του ανακοινώθηκε ότι υπάρχει καταδικαστική απόφαση για τροχαία παράβαση προ δεκαετίας και ότι τίθεται υπό κράτηση. Μεταφέρθηκε στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου.

Το πρώτο βράδυ, σύμφωνα με τη μαρτυρία, κρατήθηκε σε κελί μόνος, χωρίς κουβέρτα, με δυσκολία στην επικοινωνία. Περιγράφονται συνθήκες κακής υγιεινής, υπερκορεσμού και αναφορά για κοριούς. Για έναν αιμοκαθαιρόμενο, το να εκτίθεται σε τέτοιες συνθήκες δεν είναι «ταλαιπωρία». Είναι αυξημένος κίνδυνος λοίμωξης, επιπλοκών και νοσηλείας.

26/02/2026 – Από τη Δικαιοσύνη στην «εφάπαξ λύση» των 2.500€

Το πρωί της Τετάρτης 26/02/2026, κατατέθηκε αίτημα στην Εισαγγελία για αποφυλάκιση μέχρι την εκδίκαση, λόγω της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας σε επίπεδο αιμοκάθαρσης. Το αίτημα απορρίφθηκε.

Ακολούθως, στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο ζητήθηκε δοσοποίηση ώστε να πληρωθεί το ποσό σε δόσεις. Εξηγήθηκαν αναλυτικά η κατάσταση υγείας, η ανεργία και η οικονομική αδυναμία, αλλά και τα έξοδα/η ετοιμότητα που απαιτεί η ανάγκη για άμεση μεταμόσχευση. Παρ’ όλα αυτά, το αίτημα απορρίφθηκε και ζητήθηκε εφάπαξ καταβολή 2.500€.

Η κα Α.* δηλώνει ότι προσπάθησε να δώσει μια πρακτική λύση: να δεσμευτεί η ίδια ως ιδιοκτήτρια επιχείρησης για τις δόσεις. Απορρίφθηκε και αυτό. Στην πράξη, ένας άνεργος, βαριά ασθενής άνθρωπος απαιτήθηκε «να βρει τώρα» 2.500€, αλλιώς να συνεχίσει να κρατείται — μέσα σε εβδομάδα με αιμοκαθάρσεις.

Μετά την απόφαση, η κα Α.* και ο δικηγόρος ζήτησαν να μιλήσουν τηλεφωνικά με τον Μ.* ώστε να ενημερωθεί και να αποφασίσει ο ίδιος πώς θα κινηθεί. Καταγγέλλεται ότι η επικοινωνία δεν επετράπη και επιβλήθηκε να μεταβούν από κοντά, με αποτέλεσμα απώλεια κρίσιμου χρόνου.

Όταν η υγεία είναι εύθραυστη, ο χρόνος δεν είναι «διαδικαστικό θέμα» — είναι παράγοντας κινδύνου.

Το πιο σοβαρό: το τηλέφωνο «έσβησε» ενώ υπήρχε ρητή ιατρική οδηγία

Την ίδια ημέρα, ο Μ.* μετήχθη για τακτική αιμοκάθαρση στη Νεφρολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ. Κατά την επιστροφή στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου, οι συνοδοί είχαν στα χέρια τους επίσημο έγγραφο του θεράποντος ιατρού που ανέφερε ρητά ότι ο ασθενής πρέπει να έχει άμεση πρόσβαση στο τηλέφωνό του λόγω της διαδικασίας μεταμόσχευσης. Παρ’ όλα αυτά, κατά τη μαρτυρία, η οδηγία δεν εφαρμόστηκε και το κινητό παρέμεινε κλειστό/μη διαθέσιμο.

Αυτό είναι το σημείο που ξεπερνά κάθε «εξήγηση». Ένας άνθρωπος σε αναμονή μεταμόσχευσης δεν μπορεί να είναι εκτός επικοινωνίας. Η στέρηση πρόσβασης στο τηλέφωνο — ιδίως όταν υπάρχει ρητή ιατρική οδηγία — ισοδυναμεί με ρίσκο απώλειας μοσχεύματος. Και η απώλεια μοσχεύματος δεν είναι «αναβολή». Είναι πιθανή παράταση ετών στην αιμοκάθαρση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη θνητότητα και τη νοσηρότητα. Το βράδυ της 26/02/2026, σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Μ.* κρατήθηκε μαζί με αρκετούς άλλους κρατούμενους στοιβαγμένους στα κρατητήρια της ΓΑΔΗ. Για αιμοκαθαιρόμενο αμέσως μετά θεραπεία, αυτό σημαίνει επιπλέον λοιμωξιολογικό κίνδυνο.

Φυλακές Αλικαρνασσού: σωφρονιστικοί έδειξαν ανθρωπιά, ο κρατικός μηχανισμός όχι

Το πρωί της Πέμπτης 27/02/2026 στις 09:00, ο Μ.* είχε ήδη μεταφερθεί στις Φυλακές Αλικαρνασσού χωρίς να έχει ενημερωθεί ο δικηγόρος του, σύμφωνα με τη μαρτυρία. Σημειώνουμε ότι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι φέρθηκαν ανθρώπινα και δεν τον έβαλαν σε κελί μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Αυτό αποδεικνύει ότι «γίνεται αλλιώς» όταν υπάρχει βούληση.

Κατατέθηκε αίτημα για κοινωφελή εργασία μόλις ενημερώθηκε ο δικηγόρος. Όμως τα χρονικά περιθώρια ήταν ασφυκτικά. Η οικογένεια βρέθηκε να παλεύει με ωράρια και διαδικασίες, με τον κίνδυνο μιας διανυκτέρευσης που θα μπορούσε να σημαίνει περαιτέρω έκθεση σε λοιμώξεις. Για να μην διανυκτερεύσει, συγκεντρώθηκε εσπευσμένα το ποσό. Η διαδικασία καταβολής ξεκίνησε στις 12:00 και ολοκληρώθηκε οριακά στις 14:00, ώρα που κλείνει η γραμματεία. Καταγγέλλεται ότι αν δεν προλάβαιναν, θα παρέμενε έγκλειστος μέχρι την Παρασκευή ή και μέχρι τη Δευτέρα, με αυξημένους κινδύνους για την υγεία του.

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ – ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ”

Το περιστατικό αυτό έχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: όταν το κράτος λειτουργεί με λογική «απόσυρσης ευθύνης» για την υγεία των κρατουμένων, οι ευάλωτοι άνθρωποι κινδυνεύουν να πληρώσουν με τη ζωή τους. Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινότητα που έχει καταγραφεί επανειλημμένα από ανεξάρτητους φορείς σε σχέση με τα αστυνομικά κρατητήρια και τις συνθήκες κράτησης ευάλωτων προσώπων.

Πάμπολλες αυτοκτονίες αλλά και “αιφνίδιοι” θάνατοι καταγράφονται κάθε χρόνο εντός αστυνομικών τμημάτων αλλά και περιστατικά κατάχρησης εξουσίας.

Ενδεικτικά, στις 03/10/2024 η ΕΕΔΑ επεσήμανε δημόσια ότι οι συνθήκες κράτησης σε αστυνομικά τμήματα συνδέονται άμεσα με την προστασία του δικαιώματος στη ζωή:

(https://www.nchr.gr/ta-nea-mas/1848-dilosi-tis-eeda-synthikes-kratisis-se-astynomika-tmimata- prostasia-tou-dikaiomatos-sti-zoi.html)

Η Διεθνής Αμνηστία, στην ετήσια αποτύπωση για την Ελλάδα (Annual Report 2024/25), αναφέρεται επίσης σε θάνατο υπό αστυνομική κράτηση τον Σεπτέμβριο 2024 και στη θεσμική διερεύνησή του:

https://www.amnesty.org/en/location/europe-and-central-asia/western-central-and-south-eastern- europe/greece/report-greece/.

Χαρακτηριστικό είναι πρόσφατο περιστατικό που απέκτησε δημοσιότητα στο Ηράκλειο, αρχές αυτού του Φλεβάρη. Αφορούσε παράτυπη διοικητική κράτηση και απειλή απέλασης προσώπου σε καθεστώς ασύλου η οποία ευτυχώς ακυρώθηκε δικαστικά. Σε αυτή την υπόθεση υπήρξαν δημόσιες καταγγελίες σχετικά με τις άθλιες συνθήκες στα κρατητήρια της ΓΑΔΗ.

Όλες αυτές οι αναφορές δεν σκοπεύουν στην δημιουργία «εντυπώσεων». Τις επικαλούμαστε γιατί δείχνουν ότι η υπόθεση του Μ.* δεν έπεσε από τον ουρανό. Εντάσσεται σε ένα μοτίβο όπου η υγεία και η αξιοπρέπεια των κρατουμένων αντιμετωπίζονται ως δευτερεύον ζήτημα. Εδώ όμως μιλάμε για άνθρωπο που χωρίς θεραπεία και προστασία μπορεί να πεθάνει.

Καταλήγοντας, πρέπει να διασφαλιστεί άμεσα:

2. Άμεση διερεύνηση των καταγγελλόμενων πράξεων/παραλείψεων:
   • συνθήκες κράτησης στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου (25–26/02/2026),
   • άρνηση τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον κρατούμενο,
   • χειρισμοί/πρωτόκολλο μετά την αιμοκάθαρση,
   • μη εφαρμογή της ρητής ιατρικής οδηγίας για πρόσβαση στο τηλέφωνο,
   • διαδικασία ενημέρωσης δικηγόρου/μεταγωγών.
3. Συλλογή και διασφάλιση αποδεικτικών: βιβλία συμβάντων/μεταγωγών, αναφορές συνοδών, καταγραφή αιτημάτων επικοινωνίας και τυχόν αιτιολογήσεις, ίχνη παραλαβής/διαχείρισης του ιατρικού εγγράφου, τυχόν αποδεικτικό υλικό όπου υπάρχει.
4. Άμεσο, υποχρεωτικό πρωτόκολλο για κρατούμενους με αιμοκάθαρση και/ή σε λίστα μεταμόσχευσης:
   • διασφάλιση πρόσβασης σε τηλέφωνο όταν υπάρχει ιατρική οδηγία,
   • αποφυγή συνωστισμού/έκθεσης σε λοιμώξεις,
   • σαφείς οδηγίες μετά από αιμοκάθαρση και άμεση ιατρική εκτίμηση όπου απαιτείται,
   • υποχρεωτική έγκαιρη ενημέρωση συνηγόρου σε κάθε μεταγωγή.
5. Υγειονομικός έλεγχος στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου (υγιεινή, παράσιτα/κοριοί, υπερκορεσμός, βασικός εξοπλισμός όπως κουβέρτες).

Κλείνοντας, θα πρέπει να επαναληφθεί κάτι που η κα Α.* γράφει στη μαρτυρία της και που δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά: ευχαριστεί όσους φέρθηκαν ανθρώπινα, τους ανθρώπους που κινητοποιήθηκαν για να συγκεντρωθεί το ποσό, και τους γιατρούς της Νεφρολογικής του ΠΑΓΝΗ που προσπάθησαν να εξηγήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Αυτό από μόνο του δείχνει την αντίφαση: όταν υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει προστασία. Όταν «μιλά ο κρατικός μηχανισμός», ο κίνδυνος μεγαλώνει.

Ζητάμε να μη χρειαστεί καμία άλλη οικογένεια να ζήσει την αγωνία αυτών των τριών ημερών. Και ζητάμε οι αρμόδιοι φορείς να αναλάβουν ευθύνη, ώστε κανένας κρατούμενος — ειδικά κανένας βαριά ασθενής — να μη βρεθεί ξανά σε κίνδυνο θανάτου ή σοβαρής βλάβης μέσα σε συνθήκη κράτησης».