Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός – Μόνο που στην πολιτική, η εθελοτυφλία δεν συγχωρείται όπως στον τυφλό πατριάρχη Ισαάκ – πληρώνεται με εθνική κυριαρχία. Τύχη αγαθή όμως η UNCLOS με τα 12 μίλια στους έξι Ελλήσποντους και στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος, που αχρηστεύουν το casus belli, αν δεν το βατερλοποιούν! Αυτά είναι πολιτικά όπλα για τις αντιπολιτεύσεις. Όπως και η ιδέα ALEX.

Από το «τουρκομπαρόκ» καλώδιο GSI και τις γαλλικές ρηματικές διακοινώσεις, στη λύτρωση των 12 μιλίων με τη δημιουργία των έξι Ελλήσποντων και την ιδέα ALEX της δέσμης των 30 καλωδίων Αιγύπτου, Ελλάδας, Ευρώπης! Ένα εκ των οποίων στρίβει στην Ελλάδα και ένα άλλο από τα 30, στη γραμμή Αλεξάνδρεια Λεμεσός. Οπότε: «Καληνύχτα Τουρκία μετά των Στενών σου»!

Η επίσημη ρητορική περί ελληνογαλλικής συνεργασίας και «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» γύρω από το «τουρκομπαρόκ» καλώδιο GSI (ισχύος μόλις έως 2 GW) αποδεικνύεται ένα διπλωματικό προσωπείο συνύπαρξης του αθηναϊκού συμπλεγματισμού της συμπολίτευσης με τον άγονο μοιρολογισμό των αντιπολιτεύσεων. Την ώρα που η «φωνή» επικαλείται τη συμμαχία Αθήνας και Παρισιού, οι «χείρες» μέσω ρηματικών διακοινώσεων και πολιτικής αδράνειας υπονομεύουν τον θαλάσσιο Ελληνισμό, αρνούμενες να αξιοποιήσουν τον Χάρτη της Σεβίλλης και να θεσπίσουν τα 12 ναυτικά μίλια στους έξι Ελλήσποντους —όπου η Ελλάδα διαθέτει διπλάσια κινητικότητα και εικοσαπλάσια βαθύτητα έναντι των τουρκικών Στενών, «αποχαιρετώντας» έτσι το casus belli στον «Κρητικό Ελλήσποντο» και το Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Αντί για τα αυτονόητα περιφερειακά «Όχι» της Εγνατίας και του Ιονίου στα τουρκικά φορτηγά όσο διαρκεί η απειλή, επιλέγονται κινήσεις που ακρωτηριάζουν τη θαλάσσια Ελλάδα.

Απέναντι σε αυτή την εθνική απομείωση, η γνήσια στρατηγική επιβάλλει το μεγάλο «Ναι» στην ιδέα «ALEX», τη δέσμη των 30 υποθαλάσσιων καλωδίων μεταφοράς πράσινου ρεύματος από την Αίγυπτο προς την Καβάλα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Με συνολικό φορτίο 90 GW —ικανό να καλύψει το 1/3 των αναγκών της Ε.Ε., αξιοποιώντας την παραγωγή των 61 GW της Αιγύπτου έως το 2035— η πρόταση «ALEX» παρακάμπτει οριστικά την Τουρκία και ενσωματώνει την Αίγυπτο στη γεωοικονομική Ευρώπη. Κυρίως όμως, σφραγίζει την επανένωση του θαλάσσιου Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω μιας ενιαίας ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου έως το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, μετατρέποντας τη χώρα ξανά στο «μέγα το της θαλάσσης κράτος» αντί για υποχείριο των σχεδιασμών του κεμαλισλαμισμού.

Υ.Γ.: Η βιβλική σημειωτική της Γενέσεως επαληθεύεται εδώ με χειρουργική ακρίβεια. Όπως στη βιβλική αφήγηση η οικεία «φωνή» λειτούργησε ως καθησυχαστικό προσωπείο για να καλυφθεί η απτή πραγματικότητα των «χειρών» που απέσπασαν την ευλογία, έτσι και σήμερα η επίκληση της ελληνογαλλικής συμμαχίας («Greece and France») ναρκώνει την κοινή γνώμη, την ώρα που οι πράξεις επί του πεδίου επικυρώνουν τα τετελεσμένα του κεμαλισλαμισμού.