Καταγγελίες εργαζομένων του Βενιζελείου για τη δημιουργία κλειστής δομής μεταναστών στην Κρήτη

Αντίθεση στις πολιτικές εγκλωβισμού προσφύγων στην Κρήτη εκφράζουν οι εργαζόμενοι

Στο επίκεντρο έντονης κριτικής βρίσκεται η απόφαση για τη δημιουργία κλειστής δομής μεταναστών στην Κρήτη, με την Ένωση Εργαζομένων του Βενιζελείου Νοσοκομείου να εκφράζει την πλήρη αντίθεσή της, κάνοντας λόγο για πολιτικές εγκλωβισμού ανθρώπων και για διαχείριση της προσφυγικής κρίσης που, όπως αναφέρει, ενισχύει τον κοινωνικό διχασμό και αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων.

Η απόφαση της κυβέρνησης για τη δημιουργία κλειστής δομής μεταναστών στην Κρήτη αποτελεί συνέχεια της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον εγκλωβισμό χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων στις χώρες πρώτης υποδοχής και τη μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε χώρους κράτησης και διαχείρισης της ανθρώπινης δυστυχίας.

Ως εργαζόμενοι στο δημόσιο σύστημα Υγείας ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με τις συνέπειες των πολέμων, της φτώχειας, της προσφυγιάς και του κοινωνικού αποκλεισμού. Γνωρίζουμε καλά ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στις ακτές της χώρας μας δεν είναι η αιτία των προβλημάτων της κοινωνίας μας. Είναι και οι ίδιοι θύματα μιας πολιτικής που γεννά πολέμους, ανισότητες και ξεριζωμό.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

«Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο»: Γιατί αυτή η φράση πληγώνει – Αλλάζει η γλώσσα των ΜΜΕ για τους ασθενείς

Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε μια οργανωμένη προσπάθεια να μετατραπεί η δικαιολογημένη κοινωνική αγανάκτηση σε φόβο, ρατσισμό και μισαλλοδοξία. Να αναζητηθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι ανάμεσα στους πιο αδύναμους, ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο οι πραγματικοί υπεύθυνοι.

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι άνθρωποι και οι οικογένειες της χώρας δεν ασφυκτιούν εξαιτίας των προσφύγων και των μεταναστών.

Ασφυκτιούν εξαιτίας της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης, των χαμηλών μισθών, της διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων και της διαρκούς υποβάθμισης των δημόσιων κοινωνικών αγαθών.

Το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Είναι αποτέλεσμα της εμπορευματοποίησης της Υγείας και της Παιδείας.

Είναι αποτέλεσμα της ανασφάλειας που βιώνει μια ολόκληρη γενιά, η οποία αδυνατεί να σχεδιάσει το μέλλον της.

Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που βρίσκει δισεκατομμύρια για στρατιωτικές δαπάνες, εξοπλισμούς και πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, αλλά δηλώνει αδυναμία να στηρίξει ουσιαστικά τη μητρότητα, τα νέα ζευγάρια και τις κοινωνικές ανάγκες.

Δε μας φταίνε οι πρόσφυγες για τα άδεια σχολεία, για τα χωριά που ερημώνουν, για τους νέους που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν και να αναζητήσουν καλύτερη ζωή στο εξωτερικό.

Μας φταίνε οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλων των κυβερνήσεων που υλοποίησαν και συνεχίζουν να υλοποιούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.

Μας φταίνε οι πολιτικές που διέλυσαν εργασιακά δικαιώματα, μετέτρεψαν την Υγεία και την Παιδεία σε κόστος, γιγάντωσαν την ανασφάλεια και στέρησαν από μια ολόκληρη γενιά το δικαίωμα να σχεδιάσει το μέλλον της.

Μας φταίνε οι πολιτικές που συμμετέχουν στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, τροφοδοτούν συγκρούσεις και ξεριζώνουν λαούς, για να εμφανίζονται στη συνέχεια ως δήθεν διαχειριστές του προβλήματος που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Η υπογεννητικότητα δε γεννήθηκε στις βάρκες των προσφύγων. Γεννήθηκε από την ακρίβεια, τη φτώχεια, τη στεγαστική κρίση, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών και την απουσία προοπτικής για τη νέα γενιά.

Ως εργαζόμενοι στην Υγεία αρνούμαστε να δεχτούμε ότι ο αδύναμος είναι ο εχθρός. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η κοινωνική αγανάκτηση πρέπει να μετατραπεί σε ρατσισμό και μισαλλοδοξία.

Δε μας φταίνε οι πρόσφυγες για τα άδεια σχολεία και τα κλειστά κρεβάτια των νοσοκομείων. Μας φταίνε αυτοί που διέλυσαν το ΕΣΥ και σήμερα χτίζουν φυλακές για τους φτωχούς αντί να χτίζουν μέλλον για τον λαό.

Η Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου εκφράζει την αντίθεσή της στη δημιουργία δομών-φυλακών και στη λογική του εγκλωβισμού ανθρώπων.

Αγωνιζόμαστε για δημόσια και δωρεάν Υγεία, για ειρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών. Για μια κοινωνία που δεν θα αναζητά εχθρούς ανάμεσα στα θύματα, αλλά θα συγκρούεται με τις πολιτικές που γεννούν τη φτώχεια, τον πόλεμο, την προσφυγιά και τη δημογραφική ερήμωση της χώρας.