Βρύσαλης: «Κάτω τα χέρια από τους υγειονομικούς που παλεύουν για την υγεία του λαού»

Του Δημήτρη Βρύσαλη

Με καταστολή και ΜΑΤ, η κυβέρνηση προσπαθεί ξεδιάντροπα να κλείσει τα στόματα των υγειονομικών, που αποκαλύπτουν και καταγγέλλουν την εκρηκτική κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, με την οποία έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά οι ίδιοι και οι ασθενείς, συνολικά οι εργατικές – λαϊκές οικογένειες.

Η πολιτική της εμπορευματοποίησης, που υλοποιούν όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, κλιμακώνεται με τραγικές συνέπειες για τον λαό.

Εξετάσεις και θεραπείες που ο λαός πληρώνει διπλά και τρίδιπλα, ατελείωτες αναμονές, ράντζα, καθυστερήσεις επεμβάσεων, υποστελέχωση και ελλείψεις, εφημερίες χωρίς ανάσα και κομμένα ρεπό… Αυτό είναι το επικίνδυνο μείγμα στην Υγεία, που συχνά γίνεται μοιραίο για την ανθρώπινη ζωή. Χώρια οι πιο μακροχρόνιες επιπτώσεις, εξαιτίας της έλλειψης ουσιαστικής πρόληψης από το δημόσιο σύστημα Υγείας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Επιδότηση έως 30.000 ευρώ για αντικατάσταση αυτοκινήτου – Ποιοι τη δικαιούνται

Αυτήν τη βάρβαρη πραγματικότητα προσπαθεί να κρύψει η κυβέρνηση κάτω από αυθαίρετα νούμερα και κάλπικες εντυπώσεις, με τον ανεκδιήγητο υπουργό εμπορίας της Υγείας να γυρνάει από φιέστα σε φιέστα και να εγκαινιάζει πτέρυγες χωρίς προσωπικό και μηχανήματα, με λιγοστά κονδύλια που έχουν ημερομηνία λήξης και έργα που εξαντλούνται στη βιτρίνα, αφήνοντας ανέγγιχτο τον σάπιο σκελετό του συστήματος.

Πολύ θα το ‘θελε η κυβέρνηση να μην «κουνιέται φύλλο» στα νοσοκομεία! Να υποδέχονται με τεμενάδες οι υγειονομικοί και οι ασθενείς τα «καθρεφτάκια» που μοιράζει. Σε κάθε της βήμα όμως, βρίσκει γιατρούς και νοσηλευτές που αποκαλύπτουν και αντιπαλεύουν την εγκληματική πολιτική της. Βρίσκει σωματεία και φορείς που δεν ανέχονται την κοροϊδία και διεκδικούν εδώ και τώρα αύξηση της χρηματοδότησης, προσλήψεις προσωπικού, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία.

Δεν βρίσκει χειροκροτητές και κλακαδόρους, αλλά εργαζόμενους που έχουν δώσει μάχες για την Υγεία του λαού, στάθηκαν με αυτοθυσία στο πλευρό του την περίοδο της πανδημίας, όταν το υποχρηματοδοτούμενο και υποστελεχωμένο σύστημα κατέρρεε. Που έχουν συγκρουστεί με την πολιτική των «δημοσιονομικών αντοχών», όταν πρόκειται για τις ανάγκες του λαού και των «λεφτόδεντρων», όταν πρόκειται για τη στήριξη του κεφαλαίου και της πολεμικής οικονομίας.

Αυτό ενοχλεί την κυβέρνηση: Οτι το παραμύθι της για «κοσμογονία στην Υγεία» όχι μόνο δεν πιάνει, αλλά η αγανάκτηση χτυπάει κόκκινο από την άθλια κατάσταση, που γίνεται χειρότερη κάθε χρόνο. Ακόμα και τώρα, τα ψέματά της καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος μπροστά στον θάνατο ενός νέου ανθρώπου από ανακοπή 10 χιλιόμετρα από την Αθήνα, επειδή το Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας δεν έχει ούτε τα μέσα, ούτε το προσωπικό για να διαχειριστεί ένα έμφραγμα τις πρώτες κρίσιμες ώρες…

Γι’ αυτό το κράτος καταφεύγει στην καταστολή, που είναι η άλλη όψη της αντιλαϊκής πολιτικής του. Οπως χτες στο Κρατικό της Νίκαιας, όπου οι υγειονομικοί και το σωματείο τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με αστυνομικές δυνάμεις που είχαν ζώσει το κτίριο και έφτασαν σε σημείο να τους προπηλακίσουν ακόμα και μέσα σ’ αυτό! Συμπλήρωμα της ίδιας πολιτικής είναι τα πειθαρχικά και τα «εντέλλεσθε», οι ΕΔΕ και οι πειθαρχικές ποινές, οι απειλές για διώξεις σε όποιον αγωνίζεται.

Σ’ όλα αυτά η κυβέρνηση έχει συνεργούς τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου και της ΕΕ, που από τη μια κοροϊδεύουν τον λαό ότι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση με μια καλύτερη τάχα διαχείριση, χωρίς σύγκρουση με τη στρατηγική του κέρδους, και από την άλλη ακονίζουν τα μαχαίρια, για να κάνουν τα ίδια από τη θέση της κυβέρνησης, στην κούρσα της αστικής εναλλαγής.

Οι ανάγκες και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου υπαγορεύουν την κυβερνητική πυγμή, για να τρέξει ανεμπόδιστα η περαιτέρω εμπορευματοποίηση της Υγείας, να ανοίξουν νέα κερδοφόρα πεδία για συσσωρευμένα κεφάλαια, να γίνει φτηνότερη η Υγεία για το κράτος και η εργατική δύναμη για το κεφάλαιο.

Απέναντι σ’ αυτήν την επίθεση, η πυγμή των υγειονομικών βρίσκεται στην οργανωμένη πάλη για σύγχρονη αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλο τον λαό, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινα ωράρια, μαζικές προσλήψεις στις δημόσιες δομές. Βρίσκεται στον κοινό αγώνα με τους ασθενείς, τα σωματεία των άλλων εργαζομένων και τους φορείς του κινήματος, σε σύγκρουση με την πολιτική της Υγείας – εμπόρευμα, που κανένα από τα συστημικά κόμματα και τους συνδικαλιστές τους υγειονομικούς δεν αμφισβητεί.

Μέσα από αυτόν τον δρόμο θα δυναμώνει η ελπιδοφόρα προοπτική μιας άλλης οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, όπου με αποκλειστικό γνώμονα τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και την ικανοποίησή τους, η πρόοδος της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας θα υπηρετεί την Υγεία ως πραγματικά κοινωνικό αγαθό, προσβάσιμη σε όλους