Κατρακύλα στην τιμή του ελαιολάδου: Κάτω από τα 3 ευρώ το κιλό – Σε απόγνωση οι παραγωγοί

Η Ελλάδα τι κάνει; Θα περιμένουμε να πέσουν οι τιμές, να χάσουν οι παραγωγοί το εισόδημά τους και μετά να αρχίσουμε να συζητάμε για αποζημιώσεις;

Σε χαμηλά επίπεδα διαμορφώνονται οι τιμές του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου στην Ελλάδα. Η αγορά εξακολουθεί να βρίσκεται υπό πίεση, καθώς εξελίσσεται η συγκομιδή στις βασικές ελαιοπαραγωγικές περιοχές της χώρας.

Μάλιστα η τιμή παραγωγού στην χώρα μας έπεσε και κάτω από τα 3 ευρώ το κιλό για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο εσοδείας 2026–2027.

Ο κ. Βλάσης Τσιόγκας, πρόεδρος Αγροτικού Συνεταιρισμού Πασίου-Κλημεντίου στην περιοχή της Κορινθίας, αναφέρει στον ΑγροΤύπο ότι η τιμή για το φετινό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο έχει πέσει σε χαμηλά επίπεδα και αυτή την περίοδο έφτασε στα επίπεδα 2,70 έως 2,80 ευρώ το κιλό. Το χειρότερο είναι ότι παρά την χαμηλή τιμή εξακολουθεί να μην υπάρχει εμπορικό ενδιαφέρον και δεν γίνονται εμπορικές πράξεις, κάτι που φέρνει μεγάλη απογοήτευση στους παραγωγούς, που αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομικής ρευστότητας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ιεράπετρα: Αίσιο τέλος στην ολιγόωρη αναζήτηση 3,5χρονου παιδιού – Οι διευκρινίσεις της γιαγιάς

Η φετινή παραγωγή του ελαιοκάρπου δεν είχε προβλήματα από το δάκο και όσον αφορά την ποσότητα αναμένουμε μια παραγωγή σε κανονικά επίπεδα.

Φέτος έχουμε προχωρήσει σε μια κοινοπραξία μαζί με άλλους συνεταιρισμούς της Κορινθίας, που παράγουν ελαιόλαδο, σε μια προσπάθεια να εμπορευόμαστε μεγαλύτερες ποσότητες.

Βλέπουμε όμως ότι παρά την πτώση των τιμών που έχουμε από το ξεκίνημα της φετινής συγκομιδής δεν αναλαμβάνει κάποια μέτρα η ηγεσία του ΥπΑΑΤ.

Η Ισπανία αποφάσισε να προχωρήσει στην υποχρεωτική αποθήκευση του 12% της παραγωγής ελαιολάδου, προκειμένου να περιορίσει την προσφορά στην αγορά και να προστατεύσει τις τιμές παραγωγού από μια πιθανή κατάρρευση. Μιλάμε για περίπου 188.000 τόνους ελαιολάδου που θα παραμείνουν προσωρινά εκτός αγοράς.Και εδώ προκύπτει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα.

Η Ελλάδα τι κάνει; Θα περιμένουμε να πέσουν οι τιμές, να χάσουν οι παραγωγοί το εισόδημά τους και μετά να αρχίσουμε να συζητάμε για αποζημιώσεις;

Γιατί αυτό είναι το έργο που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται στη χώρα μας. Κάθε φορά που υπάρχει πρόβλημα στην αγορά ενός αγροτικού προϊόντος, αφήνουμε την κατάσταση να εξελιχθεί και όταν η ζημιά έχει ήδη γίνει, αρχίζουμε να ψάχνουμε λύσεις.

Υπάρχουν τρόποι παρέμβασης

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Ισπανίας είναι ότι δεν ανακάλυψε τώρα κάποιον καινούριο τρόπο παρέμβασης. Αξιοποιεί δυνατότητες που προβλέπει η ίδια η ευρωπαϊκή νομοθεσία και είχε φροντίσει από το 2021 να δημιουργήσει το κατάλληλο εθνικό πλαίσιο.

Άρα δεν μιλάμε για κάποια χώρα που λειτουργεί έξω από τους ευρωπαϊκούς κανόνες. Μιλάμε για μια χώρα που έχει προετοιμαστεί να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που διαθέτει.Και αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό ζήτημα για την Ελλάδα.

Δεν μπορεί η απάντηση σε κάθε πρόβλημα του αγροτικού κόσμου να είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια παρέμβασης, ότι η αγορά λειτουργεί μόνη της ή ότι πρέπει να περιμένουμε τις εξελίξεις.

Η αγορά δεν λειτουργεί σε κενό. Οι αποφάσεις που παίρνουν οι μεγάλες παραγωγικές χώρες επηρεάζουν άμεσα και τους Έλληνες παραγωγούς.

Η Ισπανία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός ελαιολάδου στον κόσμο. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να επηρεάσει τις ποσότητες που διακινούνται, τις εμπορικές συμφωνίες και τελικά τις τιμές σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το ισπανικό μέτρο θα λύσει αυτομάτως τα προβλήματα της αγοράς ή ότι πρέπει να εφαρμοστεί αυτούσιο στην Ελλάδα. Σημαίνει όμως ότι η χώρα μας πρέπει να έχει δικό της σχέδιο.

Να υπάρξουν πρωτοβουλίες από το ΥπΑΑΤ

Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης οφείλει να εξετάσει άμεσα τη δυνατότητα δημιουργίας αντίστοιχου μηχανισμού, να παρακολουθεί πραγματικά τις ποσότητες και τα αποθέματα και να συνεργαστεί με τους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς και τις Ομάδες Παραγωγών.

Και κυρίως, να εξασφαλίσει ότι οι παραγωγοί και οι συνεταιρισμοί θα μπορούν να κρατούν το προϊόν τους χωρίς να αναγκάζονται να το πουλήσουν σε οποιαδήποτε τιμή για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.

Χρειάζονται υποδομές, χρηματοδότηση, οργάνωση και πραγματική στήριξη των συλλογικών σχημάτων.

Και αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στο ελαιόλαδο.

Το ίδιο πρόβλημα το αντιμετωπίζουμε σε πολλά αγροτικά προϊόντα. Μεγάλες ποσότητες, περιορισμένη απορρόφηση, χαμηλές τιμές και παραγωγοί που πολλές φορές δεν καλύπτουν ούτε το κόστος τους.

Δεν είναι δυνατόν να συζητάμε κάθε χρόνο για την ανάγκη ενίσχυσης του πρωτογενούς τομέα και την ίδια στιγμή να μην έχουμε ένα οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης των κρίσεων στην αγορά.

Η ισπανική απόφαση δείχνει ότι υπάρχουν θεσμικά εργαλεία που αξίζει να εξεταστούν και να αξιοποιηθούν.

Το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα κινηθεί εγκαίρως ή αν θα συνεχίσουμε να συζητάμε για μέτρα στήριξης αφού πρώτα θα έχει γίνει η ζημιά.

Γιατί τελικά αυτό που λείπει από την ελληνική αγροτική πολιτική δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι και ο σχεδιασμός. Και ο σχεδιασμός πρέπει να γίνεται πριν από την κρίση. Όχι μετά.

agrotypos.gr