Κώστας Γιαννόπουλος: Κατέρρευσε στην Ουάσιγκτον – Η νοσηλεία στην εντατική και η επιστροφή του για τα 30+1 χρόνια του «Χαμόγελου του Παιδιού»

Η αποκάλυψη του προέδρου του Οργανισμού στον Cretaone 102,3 και την Αντιγόνη Ανδρεάκη για την περιπέτεια της υγείας του στις ΗΠΑ, τη συναισθηματική εξάντληση από τις ιστορίες κακοποίησης παιδιών και την επιμονή του να βρίσκεται παρών στην επέτειο που συνδέεται με τη μνήμη του γιου του, Ανδρέα. «Τα επόμενα εκατό χρόνια πρέπει να είμαστε όρθιοι», λέει.

Μια περιπέτεια υγείας που τον οδήγησε στην Εντατική, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αποκάλυψε ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού», μιλώντας στον Cretaone 102,3 και την Αντιγόνη Ανδρεάκη.

Η αποκάλυψη έγινε στη διάρκεια της συνέντευξης με αφορμή τη συμπλήρωση 30+1 χρόνων από τη δημιουργία του Οργανισμού. Ο ίδιος περιέγραψε πώς η ένταση όσων είχε κληθεί να διαχειριστεί κατά την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον, με αντικείμενο τη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση παιδιών, είχε ως αποτέλεσμα να καταρρεύσει και να χρειαστεί νοσηλεία στην Εντατική.

Παρά την περιπέτεια, επέστρεψε, επιμένοντας να είναι παρών στην επετειακή εκδήλωση του Οργανισμού. Μια επέτειο που για τον ίδιο δεν είναι μια τυπική ημερομηνία, αλλά συνδέεται άμεσα με την απώλεια του γιου του, Ανδρέα, και την ιδέα που εκείνος άφησε πίσω του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Εορτολόγιο: Ποια σπάνια ονόματα γιορτάζουν σήμερα Τρίτη 10/11

Οι αριθμοί για την κακοποίηση παιδιών στην Ουάσιγκτον και η κατάρρευση

Ο Κώστας Γιαννόπουλος βρέθηκε στην Ουάσιγκτον για συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση παιδιών. Εκεί ήρθε αντιμέτωπος με στοιχεία και αριθμούς που αφορούν το συγκεκριμένο φαινόμενο, μεταξύ αυτών και την κατάσταση στην Ελλάδα.

Η συναισθηματική επιβάρυνση, όπως εξομολογήθηκε, ήταν τόσο μεγάλη που δεν κατάφερε να την αφήσει έξω από τον εαυτό του.

«Όταν είδα τους αριθμούς, ταράχτηκα τόσο πολύ που, μεταξύ μας, να μην μας ακούσει κανένας, βρέθηκα στην Εντατική», αποκάλυψε στη δημοσιογράφο.

Η φράση του αποτύπωσε τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος ο οποίος επί δεκαετίες βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με ιστορίες παιδιών που έχουν υποστεί βία, κακοποίηση και εκμετάλλευση.

«Τα βάζεις μέσα σου», του έλεγαν οι γιατροί, όπως ανέφερε, εξηγώντας ότι δεν είναι εύκολο να παρακολουθεί κανείς διαρκώς τέτοια περιστατικά χωρίς να επιβαρύνεται προσωπικά.

Για τον ίδιο, οι αριθμοί δεν είναι απλώς στατιστικά δεδομένα. Πίσω από κάθε περίπτωση βρίσκεται ένα παιδί, μια ζωή, μια ιστορία που απαιτεί παρέμβαση και προστασία.

«Δεν μπορείς να τα βλέπεις και να μην τα βάζεις μέσα σου»

Η περιπέτεια της υγείας του ανέδειξε και το προσωπικό βάρος που συνοδεύει τη θέση του προέδρου ενός Οργανισμού ο οποίος διαχειρίζεται καθημερινά περιστατικά υψηλής συναισθηματικής έντασης.

Ο Γιαννόπουλος δεν έκρυψε ότι η επαφή με τον πόνο των παιδιών έχει κόστος. Οι ιστορίες κακοποίησης, οι καταγγελίες, οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι περιπτώσεις παιδιών που βρίσκονται σε αδιέξοδο δεν αποτελούν για εκείνον μια απλή επαγγελματική καθημερινότητα.

«Δεν γίνεται. Είναι μικρά πλασματάκια, ανθρωπάκια, με ζωή», είπε, περιγράφοντας τη δυσκολία να αποστασιοποιηθεί από όσα ακούει και βλέπει.

Η εξάντληση, όπως προκύπτει από την εξομολόγησή του, δεν συνδέεται μόνο με την ένταση της εργασίας, αλλά και με τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η διαρκής επαφή με την παιδική κακοποίηση.

Το πείσμα να επιστρέψει για τα 30+1 χρόνια

Παρά τη σοβαρή περιπέτεια που περιέγραψε, ο Κώστας Γιαννόπουλος δεν ήθελε να απουσιάζει από την επέτειο του «Χαμόγελου του Παιδιού».

Η παρουσία του είχε για τον ίδιο ιδιαίτερη σημασία. Τριάντα ένα χρόνια μετά την απώλεια του Ανδρέα, η επέτειος δεν αφορά μόνο τη διαδρομή ενός Οργανισμού, αλλά και την εκπλήρωση μιας επιθυμίας που ξεκίνησε από τον γιο του.

Ο ίδιος περιέγραψε πως, παρά την κατάσταση της υγείας του, υπήρχε η ανάγκη να ολοκληρωθούν οι προγραμματισμένες υποχρεώσεις και να βρεθεί κοντά στους ανθρώπους που στηρίζουν το έργο του Οργανισμού.

Η επιμονή του να επιστρέψει δεν παρουσιάστηκε ως μια απλή υποχρέωση παρουσίας σε μια εκδήλωση. Ήταν συνδεδεμένη με τη διαδρομή που ξεκίνησε πριν από 31 χρόνια και με τα παιδιά που εξακολουθούν να χρειάζονται στήριξη.

«Τα επόμενα εκατό χρόνια πρέπει να είμαστε όρθιοι».

Δεν επιχείρησε να εμφανίσει τον εαυτό του ως άνθρωπο που δεν λυγίζει. Αντίθετα, παραδέχθηκε ότι υπάρχουν στιγμές που η πίεση γίνεται δυσβάσταχτη. Ωστόσο, η ευθύνη απέναντι στα παιδιά παραμένει εκεί.

«Δεν υπάρχει τίποτα να τα βάλεις μέσα σου», είπε, περιγράφοντας το βάρος της καθημερινής επαφής με παιδιά που ζητούν βοήθεια.

Η περιπέτεια της υγείας του στην Ουάσιγκτον αποτέλεσε μια προσωπική δοκιμασία. Η επιστροφή του, όμως, για τα 30+1 χρόνια του «Χαμόγελου του Παιδιού» συνδέθηκε με μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον Ανδρέα και συνεχίζεται μέσα από την προσπάθεια χιλιάδων ανθρώπων.

Για τον πατέρα του Ανδρέα, η υπόσχεση παραμένει ενεργή. Και όσο υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται προστασία, εκείνος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.