Κρήτη: «Πρέπει να προλάβουμε το επόμενο θύμα» – Η βία που κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες

«Είναι θετικό που οι γυναίκες πλέον μιλούν, όμως οι δομές υποστήριξης δεν είναι πανάκεια»

Άλλη μία γυναίκα που δεν επέστρεψε σπίτι της, που χάθηκε άδικα, που δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της, θρηνεί η ελληνική κοινωνία.

Στον απόηχο της νέας γυναικοκτονίας, η πρόεδρος του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Νομού Ηρακλείου, κ. Μαίρη Παχιαδάκη, μίλησε στο Cretaone για την ενδοοικογενειακή βία, τις μορφές κακοποίησης, τις γυναίκες που αναζητούν δρόμο διαφυγής, αλλά και την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα πριν υπάρξει το επόμενο θύμα.

Με μαχαιριά στον λαιμό σκότωσε την 25χρονη στην Ηγουμενίτσα ο 27χρονος, είχαν χωρίσει πριν από έναν μήνα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ανησυχητική «ακτινογραφία» των 16χρονων στην Κρήτη: Vape, αλκοόλ και ουσίες!

«Η γυναικοκτονία δεν έρχεται σε μία μέρα, ούτε σε μία στιγμή. Έχει διάρκεια και πρέπει να προλάβουμε όλοι», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η ίδια τόνισε πως οι καταγγελίες που φτάνουν στην Αστυνομία, στις δομές και στους φορείς αποτελούν μόνο την «ορατή» πλευρά του προβλήματος. Πίσω από αυτές υπάρχουν και περιστατικά που παραμένουν κρυφά, πίσω από κλειστές πόρτες, καθώς ο φόβος, η οικονομική εξάρτηση, η κοινωνική έκθεση και η αγωνία για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα συχνά κρατούν μια γυναίκα εγκλωβισμένη.

«Οι γυναίκες βέβαια έχουν αρχίσει να μιλούν, όμως η καταγγελία από μόνη της δεν αρκεί», σημειώνει. Σύμφωνα με την ίδια, αυτό που χρειάζεται είναι ένα ασφαλές πλαίσιο μέσα στο οποίο η γυναίκα θα μπορέσει να φύγει από την κακοποιητική σχέση και να ξαναστήσει τη ζωή της.

Δεν υπάρχει μόνο η σωματική βία – Οι πιο συχνές μορφές κακοποίησης

«Η κακοποίηση δεν περιορίζεται στη σωματική επίθεση», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Παχιαδάκη.

Η ίδια εξήγησε πως «υπάρχει η ψυχολογική, η λεκτική βία, ο έλεγχος, η απειλή, η οικονομική εξάρτηση, αλλά και συμπεριφορές που μπορεί να έχουν γίνει τόσο συνηθισμένες μέσα σε μια σχέση ώστε το ίδιο το θύμα να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει ότι κακοποιείται».

Επιπλέον, η οικονομική κακοποίηση, όπως λέει, είναι ακόμη μια υπαρκτή μορφή βίας, κι αυτό συμβαίνει όταν μια γυναίκα που εργάζεται, δεν έχει τη δυνατότητα να διαχειρίζεται η ίδια τα χρήματά της, επειδή ο σύντροφός της ή ο σύζυγός της έχει τον απόλυτο έλεγχο.

«Η κακοποιητική συμπεριφορά δεν αρχίζει απαραίτητα με ένα χτύπημα, μπορεί να ξεκινήσει από τον έλεγχο, την υποτίμηση, τον φόβο και την επιβολή εξουσίας και να εξελιχθεί σταδιακά», σημείωσε.

Όπως αναφέρει η πρόεδρος του Συνδέσμου, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η κακοποίηση έχει ενσωματωθεί τόσο πολύ στην καθημερινότητα, που δεν αναγνωρίζεται εύκολα.

«Ο Σύνδεσμος Μελών Γυναικείων Σωματείων, λοιπόν, δεν περιορίζεται στην αναμονή και την καταγραφή των καταγγελιών, αλλά οι άνθρωποί του πηγαίνουν σε χωριά, γειτονιές και περιοχές της Κρήτης, συζητούν με την τοπική κοινωνία και προσπαθούν να ενημερώσουν τις γυναίκες για το τι συνιστά κακοποίηση και πώς μπορούν να αναζητήσουν βοήθεια», όπως επεσήμανε.

Γιατί μια γυναίκα δυσκολεύεται να φύγει;

Στην ερώτηση «γιατί το ”θύμα” δεν φεύγει;» η κ. Παχιαδάκη απάντησε περιγράφοντας τον φόβο που νιώθουν τα θύματα, καθώς θεωρείται ως έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες. Η ίδια εξήγησε για τις εκφάνσεις του φόβου που μπορεί να αισθάνεται το θύμα, όπως φόβο για τον ίδιο τον κακοποιητή, για τα παιδιά, για την οικονομική επιβίωση, για την κοινωνία, για τη γειτονιά, για το τι θα ακολουθήσει μετά την απομάκρυνση από το σπίτι.

Σε κλειστές κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, η κοινωνική έκθεση, όπως είπε, μπορεί να λειτουργήσει επιπλέον ως εμπόδιο.

«Η γυναίκα πρέπει να αισθανθεί ότι δεν θα βρεθεί μόνη την επόμενη μέρα, διότι η έξοδος από μια κακοποιητική σχέση δεν είναι μόνο η πόρτα που κλείνει πίσω από το θύμα. Είναι μια ολόκληρη ζωή που πρέπει να ξαναχτιστεί», τόνισε χαρακτηριστικά.

Από την κακοποίηση στην πρόληψη

Αναφορικά με την πρόληψη, την υποστήριξη αλλά και την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, η κ. Παχιαδάκη τόνισε τα εξής:

«Η αντιμετώπιση της βίας δεν σταματά στην καταγγελία, καθώς χρειάζεται να υπάρξει ένας μηχανισμός που θα μπορεί να στηρίξει τη γυναίκα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την απομάκρυνσή της από το κακοποιητικό περιβάλλον.

Χρειάζεται επίσης να υπάρχει παρέμβαση στον δράστη, όταν αυτό είναι δυνατό και προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο, ώστε να αντιμετωπιστεί η συμπεριφορά και να μειωθεί ο κίνδυνος επανάληψής της.

Χρειάζεται όμως και σαν κοινωνία να αναγνωρίζουμε τα σημάδια νωρίς, διότι η βία δεν είναι μόνο το χτύπημα και μπορεί πριν γίνει ορατή να έχει ήδη υπάρξει για μεγάλο χρονικό διάστημα».

«Οι δομές υποστήριξης δεν είναι ”πανάκεια”»

Στην Κρήτη υπάρχουν δομές υποστήριξης για γυναίκες που έχουν υποστεί βία και ψάχνουν να βρουν σωτηρία στον γολγοθά που περνούν στο σπίτι τους. Σημαντική είναι και η συμβολή του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Νομού Ηρακλείου, ο οποίος μάλιστα δημιούργησε πριν από περίπου 25 χρόνια ξενώνα για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, ενώ στη συνέχεια αναπτύχθηκαν και αντίστοιχες κρατικές δομές.

Σύμφωνα με την κ. Παχιαδάκη, οι ξενώνες μπορούν να προσφέρουν ασφάλεια, στέγαση, διατροφή και ψυχολογική υποστήριξη σε γυναίκες που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και χρειάζεται να απομακρυνθούν από το ίδιο τους το σπίτι. Ωστόσο, όπως υπογράμμισε, «οι δομές δεν είναι πανάκεια».

Η ίδια επεξηγηματικά σημείωσε πως μια γυναίκα μπορεί να χρειάζεται ασφαλή φιλοξενία, αλλά ταυτόχρονα χρειάζεται υποστήριξη για να αντιμετωπίσει τις πρακτικές δυσκολίες της νέας ζωής, όπως το να βρει δουλειά, να έχει ψυχολογική στήριξη και να βρει σιγά-σιγά τα πατήματά της.

«Η επόμενη ημέρα είναι επομένως εξίσου σημαντική με την ημέρα της απομάκρυνσης από το βίαιο περιβάλλον».

Όπως πρόσθεσε, «δεν πρέπει μόνο να προστατευθούν οι γυναίκες που ήδη έχουν κακοποιηθεί, αλλά να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να μη δημιουργηθούν νέα θύματα».

Η ίδια σημείωσε λοιπόν πόσο σημαντικά θεωρούνται η πρόληψη, η ενημέρωση, οι ασφαλείς δομές, η ψυχολογική στήριξη, η κοινωνική και η οικονομική ενδυνάμωση των θυμάτων, αλλά και οι παρεμβάσεις στους δράστες.

Κλείνοντας, τόνισε πως «η αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας ημέρας ή μιας καταγγελίας, αλλά μια διαρκής προσπάθεια για μια κοινωνία στην οποία η βία δεν θα θεωρείται «οικογενειακή υπόθεση, αλλά ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που αφορά όλους».