«Παππού μου σ’ αγαπάμε»

Μια μέρα γεμάτη αναμνήσεις σήμερα 27/5 για τη Δανάη Μπάρκα, ηοποία μοιράζεται με βαθιά συγκίνηση τα συναισθήματά της για τον άνθρωπο που σημάδεψε την παιδική της ηλικία με άδολη αγάπη και ανεξίτηλες στιγμές, τον παππού της.

Δέκα χρόνια μετά τον χαμό του, η απουσία του παραμένει έντονη, αλλά και η παρουσία του ζωντανή στις καρδιές τους. Με λόγια που ξεχειλίζουν τρυφερότητα, η Δανάη θυμάται τις τελευταίες στιγμές δίπλα του, αλλά και όλα όσα της χάρισε όσο ήταν στη ζωή. Ένα μήνυμα καρδιάς, γεμάτο ευγνωμοσύνη, πόνο και άπειρη αγάπη.

Η παρουσιάστρια και ηθοποιός συγκεκριμένα έγραψε:

«Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια άφησα το χέρι του για λίγα λεπτά κι εκείνος με άφησε για πάντα.
Περάσαμε στα νοσοκομεία 3 μήνες.
Δύσκολο. Αν δεν έχεις μείνει σε νοσοκομείο, δεν ξέρεις τι περνάνε ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτές. Αγωνίες, εντάσεις, πόνο. Με τους νοσοκόμους είχαμε γίνει πλέον οικογένεια. Κοιμόμουν εκεί στο δίπλα κρεβάτι κι όταν τον έπαιρνε ο ύπνος πήγαινα στο δίπλα δωμάτιο που ήταν η κυρία Μυρσίνη -μια υπέροχη γιαγιούλα απ’ την Λέσβο -και κάναμε παρέα μέχρι το πρωί που ξεκινούσαν οι ενέσεις.
Εκείνο το πρωί, Τετάρτη ήταν, μας είπαν ότι κάπως βυθίστηκε και δεν έχει τα πάνω του. Ήμουν στη δίπλα καρέκλα και κρατούσα το χεράκι του και του έλεγα ο,τι μπορούσα να σκεφτώ πως θα ήθελε να ακούσει. Ήρθε ο κολλητός μου και του λέω πάμε να πάρουμε από κάτω έναν καφέ; Κατεβαίνουμε και επιστρέφουμε σε 10 λεπτά ακριβώς.
Δε θα ξεχάσω ποτέ την μισάνοιχτη πόρτα και το παραβάν που υπήρχε μπροστά στον παππού μου.
Δε θα ξεχάσω την φράση «καλύτερα να μην μπεις» και μετά τίποτα.
Αυτό ήταν.
Ο παππούς μου, που μικρή με έκανε κάθε μέρα βόλτες απ’ το χέρι σε όλο το Περιστέρι, που με πήγαινε στις πλατείες και ξεχνούσαμε να γυρίσουμε, που μου έλεγε παραμύθια να κοιμηθώ, που με ξυπνούσε το πρωί με χυμό φρέσκο, που βλέπαμε ταινίες με καουμπόηδες που του άρεσαν και κοιμόμασταν στον καναπέ μαζί. Ο παππούς μου που μόλις έμπαινα σπίτι φώναζε «ήρθε η ποντίκω μου επιτέλους» και πηγαίναμε αμέσως για παγωτό. Ο παππούς μου που δεν υπήρχε άνθρωπος να μην τον αγαπούσε κι εκείνος το ίδιο. Ο παππούς μου είχε φύγει εκείνη την απαίσια Τέταρτη.
Από τότε κάθε χρόνο τέτοια μέρα είμαι πάντα στη γιαγιά μου. Παίρνουμε λουλούδια, θυμόμαστε ιστορίες, τραγουδάμε, αγκαλιαζόμαστε και λέμε πόσο αγαπάμε τον παππού.
Η γιαγιά δεν είναι η ίδια μετά τον παππού. Το σπίτι δεν είναι ίδιο μετά τον παππού. Τίποτα δεν είναι ίδιο εκεί εκτός από ένα και σημαντικό. Η αγάπη που «μυρίζει» ο χώρος. Η αγάπη που υπάρχει στο δέρμα της γιαγιάς μου όταν την ακουμπάω. Αυτό είναι εκεί και θα είναι πάντα.
Θα κλείνω τα μάτια μου και θα σκέφτομαι το αίσθημα ασφάλειας, φροντίδας, ξεγνοιασιάς που είχα πάντα στην αγκαλιά του. Και με αυτό θα κυλάει η ζωή..
Παππού μου, σε σκεφτόμαστε. Σε αγαπάμε.
Και της λείπεις τόσο πολύ!»…