Η αγάπη παρά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει, μπορεί να γίνει και αβάσταχτη

Το μόνο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι πως έχουν την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά κατ’ αποκλειστικότητα. Αυτή η αγάπη, όμως, παρά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει, μπορεί να γίνει και αβάσταχτη.

To να είσαι συνεχώς το επίκεντρο της προσοχής είναι ασφυκτικό

«Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι περισσότεροι, μερικές φορές είναι ασφυκτικό να εστιάζετε όλη την προσοχή σας σε εμάς», περιγράφει η 23χρονη Μαρία που μεγάλωσε χωρίς αδέρφια. «Θυμάμαι να έχω την αίσθηση ότι με βάζανε στο μικροσκόπιο, χωρίς πολλά περιθώρια για λάθη ή πειραματισμούς. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να είναι ανεξάρτητο και να αντισταθείτε στην παρόρμηση να ελέγχετε τα πάντα στη ζωή του. Δώστε του χώρο και βοηθήστε το να μάθει να λύνει τα προβλήματά του… μόνο του», προσθέτει.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα μοναχοπαίδια έχουν υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό τους, απόρροια των προσδοκιών που έχουν οι γονείς τους από αυτά, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται όταν δεν τα καταφέρνουν σε όλα τέλεια. Αυτή η συμπεριφορά, μαζί με την υπερπροστατευτικότητα και την τελειομανία των γονιών, μπορεί να γίνει τροχοπέδη στην συναισθηματική και κοινωνική τους ωρίμανση.

Οι γονείς μπερδεύουν τα συναισθήματα τους με αυτά του παιδιού τους

Συχνά, ανάμεσα σε γονείς και παιδιά υπάρχει συναισθηματική ταύτιση. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε τους γονείς να αναφέρονται στα παιδιά τους στον α’ πληθυντικό (π.χ. εμείς γράψαμε καλά στη γλώσσα αλλά όχι στα μαθηματικά ή κοιμόμαστε μόνο με πιπίλα). Οι γονείς προβάλλουν στα παιδιά τους τις αγωνίες και τις ανησυχίες τους, οικειοποιούνται τα συναισθήματά τους και δεν μπορούν να αντέξουν την απογοήτευση, τη στεναχώρια ή την αδικία που νιώθει το μοναχοπαίδι τους.

Με λίγα λόγια, το ένα και μοναδικό παιδί τους γίνεται το επίκεντρο της ζωής τους και, άθελά τους, μπερδεύουν τα δικά τους συναισθήματα με τα δικά του. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που αποφορτίζονται όταν υπάρχουν περισσότερα από ένα παιδιά στην οικογένεια.

Συχνά μεγαλώνουν χωρίς ασφαλή όρια

Ένα άλλο μοναχοπαίδι που βρίσκεται στην εφηβεία, μας λέει σχεδόν με παράπονο πως χρειάζεται γονείς, όχι φίλους: «έχω δει από πρώτο χέρι γονείς με ένα παιδί να προσπαθούν να γίνουν ο καλύτερός τους φίλος. Σίγουρα αυτό συνέβη με μένα. Ο γονιός προσπαθεί να γίνει το αδερφάκι – φίλος που το παιδί του δεν έχει. Καταλαβαίνω ότι οι προθέσεις είναι καλές, όμως, μην το κάνετε! Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι γονείς που να θέτουν ισχυρά προσωπικά και συναισθηματικά όρια. Να είναι σταθεροί στις απόψεις τους και να μας καθοδηγούν μέχρι να πατήσουμε στα δικά μας πόδια. Αλήθεια, εκτιμούμε το ”όχι”!».

Τα μοναχοπαίδια μεγαλώνοντας επωμίζονται όλο το βάρος των γονιών

Όταν οι γονείς μεγαλώνουν και τα παιδιά ενηλικιώνονται, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα παιδιά αρχίζουν να έχουν την έγνοια των ηλικιωμένων γονιών τους και «τρέχουν» κάθε φορά που χρειάζονται βοήθεια ή φροντίδα. Επίσης, κάποια στιγμή θα έρθουν αντιμέτωπα με την απώλεια των δυο πιο σημαντικών ανθρώπων της ζωής τους.

Όταν όλα αυτά τα μοιράζεσαι με τα αδέρφια σου, το βάρος, τόσο σε πρακτικό και όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο, είναι μικρότερο. Όταν όμως καλείσαι να τα αντιμετωπίσει ολομόναχος, ο πόνος είναι αβάσταχτος. Ακόμα κι αν έχεις τη δική σου οικογένεια και τον κύκλο των φίλων σου, πρόκειται για μια μοναχική και επώδυνη διαδικασία αφού κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει και να σε παρηγορήσει όπως ένας αδερφός ή μια αδερφή.

Το να είσαι η μοναδική αγάπη των γονιών σου κουβαλάει και πόνο

Με λίγα λόγια, τα μοναχοπαίδια δεν χρειάζεται να μοιραστούν την αγάπη των γονιών τους, δεν ζουν την επώδυνη εμπειρία της «εκθρόνισης» από τον καινούργιο αδερφάκι που διεκδικεί μια θέση στην οικογένεια και έχουν περισσότερα υλικά αγαθά και ευκαιρίες, αλλά κάποιες φορές, το να είσαι μοναχοπαίδι κουβαλάει μοναξιά, ματαίωση και πόνο που μαθαίνεις σιγά σιγά να διαχειρίζεσαι.

Πηγή: mama365.gr