«Μου λείπεις»: Ο Γιώργος, οι έρωτες και «εκείνη» η Σητεία

Yπάρχουν φωνές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται η φωνή μιας ηλικίας μας, ενός καλοκαιριού, ενός έρωτα, μιας εποχής που δεν ξαναγυρίζει

Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα ακούμε απλώς.
Τα ζούμε.

Και υπάρχουν φωνές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται η φωνή μιας ηλικίας μας, ενός καλοκαιριού, ενός έρωτα, μιας εποχής που δεν ξαναγυρίζει.

Ήμουν έφηβη πριν από περίπου τριάντα χρόνια όταν άκουγα τον Γιώργο Μαζωνάκη να τραγουδά «Μου λείπεις». Τότε ήμουν ένα κορίτσι που γνώριζε τους πρώτους του έρωτες, τα πρώτα σκιρτήματα, εκείνες τις μεγάλες συγκινήσεις που στην εφηβεία μοιάζουν να χωρούν ολόκληρο τον κόσμο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Πειραιάς: Στις φλόγες κατάστημα υφασμάτων – Καταστράφηκε ολοσχερώς

Δεν ήξερα τότε πόσα χρόνια θα περνούσαν. Δεν ήξερα πόσες χαρές, πόσες αλλαγές, πόσους ανθρώπους και πόσους έρωτες θα έφερνε η ζωή.

Και όμως, κάπως, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν εκεί.

Από εκείνο το «Μου λείπεις» και μετά, ήρθαν τόσες επιτυχίες. Τραγούδησε για τόσους έρωτες, για χωρισμούς, πάθη, καημούς και χαρές. Και μεγαλώνοντας, χωρίς να το καταλάβω, τα τραγούδια του έγιναν το soundtrack και της δικής μου ζωής.

Δεν έμεινε μόνο στην εφηβεία μου.

Με συντρόφεψε και μετά.

Σε άλλους δικούς μου έρωτες. Σε άλλες εποχές. Σε άλλες χαρές. Ήταν εκεί στον γάμο μου, σε στιγμές που τότε δεν φανταζόμουν ότι κάποτε θα θυμάμαι τόσο έντονα.

Και μετά ήρθαν οι κόρες μου.

Και ξαφνικά, εκείνα τα τραγούδια που κάποτε άκουγα ως έφηβη, τα άκουγα πια δίπλα στις δικές μου έφηβες κόρες.

Τι παράξενο πράγμα η ζωή…

Το ίδιο τραγούδι να σε βρίσκει ξανά, μόνο που αυτή τη φορά εσύ έχεις μεγαλώσει. Έχεις αγαπήσει, έχεις πονέσει, έχεις δημιουργήσει οικογένεια. Και απέναντί σου έχεις κορίτσια στην ηλικία που κάποτε ήσουν εσύ.

Και υπάρχει και η Σητεία.

Η Σητεία μας.

Ένας τόπος που, με έναν παράξενο και όμορφο τρόπο, έγινε μια κοινή αγάπη.

Ο τόπος των δικών του ριζών, αλλά και ο δικός μου αγαπημένος τόπος. Εκεί όπου περνάω καλοκαίρια και Πάσχα, εκεί όπου συναντώ αγαπημένους ανθρώπους, εκεί όπου βρίσκω λίγες στιγμές ηρεμίας και γαλήνης.

Ένας τόπος που κουβαλά τις δικές μου αναμνήσεις.

Και τώρα θα κουβαλά μέσα μου και ακόμη μία.

Τη μνήμη του ανθρώπου που τραγούδησε κάποτε τους έρωτες της εφηβείας μου.

Ίσως γι’ αυτό σήμερα, ανάμεσα σε τόσες σκέψεις, να μου έρχεται στο μυαλό και ένας άλλος τίτλος του:

«Θέλω να γυρίσω».

Ναι…

Θέλω να γυρίσω.

Όχι γιατί δεν αγαπώ τη ζωή που έζησα. Αλλά γιατί θα ήθελα, έστω για λίγο, να ξαναβρεθώ εκεί.

Στην έφηβη που άκουγε «Μου λείπεις».

Στα πρώτα καρδιοχτύπια.

Στους νεανικούς έρωτες.

Στα καλοκαίρια που έμοιαζαν ατελείωτα.

Στη Σητεία, με τους ανθρώπους που αγαπώ.

Και μετά να γυρίσω πάλι πίσω στη ζωή μου, στις κόρες μου, σε όλα όσα ήρθαν και έγιναν η δική μου ιστορία.

Γιατί τελικά ο Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής που άκουγα.

Ήταν ένας άνθρωπος που, χωρίς να με γνωρίζει, πέρασε μέσα από διαφορετικές ηλικίες της ζωής μου.

Από τους δικούς μου έρωτες μέχρι τις οικογενειακές μου στιγμές.

Από τα πρώτα μου χρόνια μέχρι τις στιγμές που σήμερα μοιράζομαι με τις δικές μου έφηβες κόρες.

Και μέσα σε όλα αυτά, η Σητεία.

Τα καλοκαίρια.
Τα Πάσχα.
Οι αγαπημένοι άνθρωποι.
Η θάλασσα.
Η ηρεμία.
Οι στιγμές που δεν φωτογραφίζονται πάντα, αλλά μένουν μέσα μας για πάντα.

Τριάντα χρόνια.

Μια ολόκληρη ζωή μέσα σε τραγούδια.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο ενός καλλιτέχνη: να γίνεται μέρος των αναμνήσεων ανθρώπων που δεν γνώρισε ποτέ.

Να πατάει ένα τραγούδι του και να ανοίγει μέσα σου μια πόρτα.

Και πίσω από αυτή την πόρτα να βρίσκεις ξανά ανθρώπους, τόπους, έρωτες και στιγμές που νόμιζες πως είχαν χαθεί.

«Μου λείπεις».

Και ναι…

«Θέλω να γυρίσω».

Όχι πίσω στον χρόνο.

Αλλά έστω για μια στιγμή, πίσω σε εκείνη την αίσθηση που είχα τότε πως η ζωή ήταν μπροστά μου και όλα ήταν ακόμη πιθανά.

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Μας λείπεις ήδη.

Και είμαι σίγουρη ότι από σήμερα πολλοί άνθρωποι που σε αγάπησαν από κοντά είτε μέσα από τα τραγούδια σου θα θέλουν να “γυρίσεις” στην παλιά σου γειτονιά …κι στη Σητεία που ποτέ δεν ξεχνουσες …..