Ο χάρτης της Σεβίλλης είναι ελληνικός. Δεν είναι επίδικος. Είναι δικός μας.

Από την Παραστάτιδα της Σαμοθράκης Ζουράφα, έως τη Σημαιοφόρο του Καστελόριζου Στρογγύλη. Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός,

Το Εκβιαστικό Ψευτοδίλημμα των Αθηνών

Το μόνιμο και εκβιαστικό ερώτημα που επιστρατεύουν οι εκάστοτε «άνωθεν» των Αθηνών, κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι με τις εθνικές μας θέσεις, είναι το γνωστό: «Τι θέλετε; Πόλεμο;». Πρόκειται για ένα ψευτοδίλημμα ηττοπάθειας, που χρησιμοποιείται διαχρονικά ως πολιτικό άλλοθι για να δικαιολογήσει την αδράνεια, τον συμβιβασμό και την υποχώρηση έναντι των ξένων επιβουλών  Αυτή η ρητορική του φόβου επιχειρεί εσκεμμένα να ταυτίσει την προάσπιση του Διεθνούς Δικαίου με την πολεμική σύρραξη. Όμως, η επίκληση και η θεσμική κατοχύρωση του Χάρτη της Σεβίλλης δεν αποτελεί πολεμική ιαχή, αλλά την απόλυτη εγγύηση της ειρήνης.

Η «Αλλαγή Πίστας» στη Βιομηχανία του Φόβου

Σήμερα, η βιομηχανία του φόβου έχει αλλάξει πίστα. Επιστρατεύονται κείμενα και θέσεις για το πολεμικό σχέδιο του Ερντογάν, προκειμένου να υπάρξει μαζική διάχυση τρόμου. Λες και οι Έλληνες είναι έρμα, για να τα φυλάει ο φόβος. Όμως, αυτή η καλοστημένη παράσταση κρύβει επί τούτου την αλήθεια και άρα και τη συνώνυμή της μνήμη. Άλλωστε, Αλήθεια είναι η άρνηση της λήθης (α+λήθη) και Μνήμη η καταπολέμησή της (μη+λήθη).

Αποσιωπούν τα δύο μεγάλα κοινά σημεία μεταξύ Μητσοτάκη και Ερντογάν. Πρώτον, την αγωνία για την πολιτική τους μακροημέρευση. Δεύτερον, ότι φέρονται ως κυνικοί μαθητές του Θουκυδίδη. Ο μεν Ερντογάν προωθεί νομοσχέδιο που αν και αντισυνταγματικό, στην ούγια του γράφει «Μια τρίτη Τετραετία» και το «μέγα το της θαλάσσης κράτος». Ο δε Μητσοτάκης καταφεύγει στην αοριστία του «Νοτίως της Κρήτης», αντί για το όνομα «Νότιο Κρητικό Πέλαγος». Την ίδια ώρα, προχωρά σε αποσύρσεις των αντιαεροπορικών PATRIOTS από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο. Αγαθή τύχη όμως που και εκεί, όπως παντού στη χώρα, παραμένουν οι PATRIOTES. Με όλα αυτά να υπηρετούν την ηττοπαθή ανάγνωση του Διαλόγου των Μηλίων, που επιτάσσει να υποχωρεί ο αδύναμος όσο το επιθυμεί ο δυνατός

Εύψυχον το Ευφυές

Απέναντι στο σκηνικό αυτό, δεν υιοθετώ το «τρομοκρατείστε τους τρομοκράτες». Δεν υπάρχει κανείς λόγος να απαντήσουμε με τον δικό τους τρόμο. Έχω τη μεγάλη τύχη να παραδειγματίζομαι από δύο μεγάλους Θράκες συμπατριώτες μου. Τον Δημόκριτο, που όταν παρήγαγε ιδέες, όπως το ότι η πολιτική είναι η μέγιστη των τεχνών, γελούσε από χαρά, γιατί η πολιτική είναι πρόβλεψη, σχέδιο και δημιουργία. Και τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη, ο οποίος στην ιστορική επιστολή στον Πάπα Γρηγόριο Θ΄ διαμήνυσε με εθνική αξιοπρέπεια: «παρά τοις Έλλησιν ημίν πανταχόθεν ρανίδες σοφίας ανέβλυσαν».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θάνατος Γιώργου Μαζωνάκη: Μαρτυρίες από πελάτισσες του ιατρείου – «Δεν πήγαιναν τυχαίοι άνθρωποι»

Αυτά ακριβώς εμπνέουν ένα νέο παράγγελμα: «Εύψυχον το Εύφυες». Διότι η εθνική μας ευφυΐα δεν μπορεί να είναι δειλή ούτε ψυχρή, αλλά οφείλει να έχει ηθική, ψυχή, θάρρος και γενναιότητα για να γίνει πράξη.

Ο Μη Πλατωνικός Έρωτας του Ελληνισμού

Αντί λοιπόν  —με την ευκαιρία και της εορτής του Αγίου Πνεύματος— να εμπλουτισθεί η ελληνική παιδεία με την αλήθεια ότι η καλύτερη άμυνα είναι η εθνική ευφυΐα και η πανέμορφη κόρη της, η Ειρήνη, κάποιοι επιμένουν να «χάφτουν μύγες». Όπως τους έλεγε ένας ακόμη συμπατριώτης, ο Γεώργιος Βιζυηνός. Όμως, οι Έλληνες δεν πρόκειται να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτό που παραγνωρίζουν οι διαχειριστές της μιζέριας είναι ο έρωτας στα χρόνια του φόβου.

Ο μεγάλος Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έγραφε για τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας, όμως ο φόβος δεν είναι μια νέα χολέρα για τον τόπο μας. Ο δικός μας έρωτας με τον Χάρτη της Σεβίλλης δεν είναι πλατωνικός· είναι ηθικός, πολιτικός και ήδη κυοφορεί ένα νέο, ζωντανό πατριωτικό σχέδιο για τον Ελληνισμό. Είναι η ίδια ζωοποιός δύναμη που ώθησε αυτές τις μέρες δεκάδες χιλιάδες πολίτες, όχι μόνο  να δουν αλλά και να διαβάσουν, όπως έλεγε ο Ουμπέρτο Έκο, το Χάρτη της Σεβίλλης, Η ψυχή του Ελληνισμού ζει καρτερώντας μια νέα εθνική παλιγγενεσία και το “Ο Ελληνισμός Ανέστη”.

Νέα τύχη αγαθή είναι το να διαβαστούν οι ιδέες μας αυτές από τα όποια παλαιάς ή νέας κοπής κομματικά μορφώματα. Πρεσπογενή και Προσχωσιγενή και άλλα.