Ο σπαρακτικός επικήδειος λόγος του Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη για τον πατέρα του: «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ»

«Ένας βίος προσφοράς, μια παρακαταθήκη ανθρωπιάς»

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος του Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη για τον πατέρα του Βασίλη:

«Συγγενείς και φίλοι,

Στεκόμαστε σήμερα εδώ με βαθιά συγκίνηση, αλλά και περηφάνια, για να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που υπήρξε πολύ περισσότερα από το όνομα και το επάγγελμά του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Κρήτη: Αναγνωρίστηκε ο 44χρονος μυστήριος άνδρας που ζούσε με αμνησία γα δύο χρόνια σε νοσοκομείο στα Χανιά

Αποχαιρετάμε έναν στοργικό πατέρα και σύζυγο, έναν καλό φίλο, έναν άνθρωπο αγαπητό, ειλικρινή, ευαίσθητο. Έναν άνθρωπο που ποτέ δεν γύριζε την πλάτη του σε όποιον τον είχε ανάγκη. Έναν άνθρωπο με καλοσύνη, έμφυτη ευγένεια και ευαισθησία. Δοτικό, συμπονετικό, γενναιόδωρο, ευρυμαθή, με ανήσυχο πνεύμα.

Πάντα στεκόταν με αξιοπρέπεια, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Με αυτή τη στάση ζωής πορεύτηκε.

Πατέρα, ξέρω ότι δεν σου άρεσαν ποτέ τα πολλά λόγια. Ήσουν άνθρωπος της πράξης και της προσφοράς. Για την οικογένεια, για τους φίλους, για την κοινωνία.

Στάθηκες δίπλα στα αδέλφια σου — στον Έφιασο, τον Μανώλη, την Αλίκη, τον Γιάννη — στις πιο δύσκολες στιγμές τους, θυσιάζοντας πολλές φορές τα προσωπικά σου «θέλω» για το καλό της οικογένειας, όπως έλεγες.

Στάθηκες δίπλα στη σύζυγό σου, την Ολυβία, που τόσο αγάπησες. Στα παιδιά σου, τον Άρη, τη Στέλλα, εμένα. Και στον εγγονό σου, το μικρό Βαζί, που είχες τη χαρά να σφίξεις στην αγκαλιά σου.

Μα στάθηκες και δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη, με ανιδιοτέλεια.

Ήξερες να δίνεις χωρίς να υπολογίζεις, να στηρίζεις χωρίς να κουράζεσαι, να είσαι παρών — στις μεγάλες αλλά και στις μικρές στιγμές.
Η ζωή σου ήταν καθαρή σαν κρύσταλλο. Με την παρουσία σου φώτιζες τη ζωή όλων μας.

Η απουσία σου είναι μεγάλη. Το κενό που αφήνεις δεν γεμίζει.

Μα μαζί με τη θλίψη υπάρχει και η ευγνωμοσύνη.

Ευγνωμοσύνη για τα χρόνια που σε είχαμε κοντά μας.
Για όσα μας χάρισες.
Για όσα μας δίδαξες.
Για τη δύναμη που μας άφησες.

Θα συνεχίσουμε να σε κουβαλάμε μέσα μας — στις σκέψεις μας, στις πράξεις μας, στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι δεν χάνονται όταν τους κρατάμε στην καρδιά μας.

Ζουν μέσα στις πράξεις μας, στις επιλογές μας, στις μνήμες μας.

Σε αποχαιρετάμε με απέραντο σεβασμό και περηφάνια.
Γιατί ήσουν ένας σπουδαίος άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος με ήθος και αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό ξεχώριζες.

Και όπως συνήθιζες να λες, στο μετερίζι της ανθρωπιάς και στο καθήκον της προσφοράς πρέπει πάντα να στεκόμαστε όρθιοι.

Εκεί θα σταθούμε κι εμείς.

Καλό ταξίδι, πατέρα.
Σε ευχαριστούμε για όλα.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.»