Οι αθάνατες επιτυχίες της Μαρινέλλας στον ελληνικό κινηματογράφο – Βίντεο

Τα τραγούδια που έντυσαν με συναίσθημα τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού σινεμά και παραμένουν διαχρονικά

Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια. Υπήρξε η φωνή που έδωσε ψυχή σε εικόνες, που έκανε το σινεμά να τραγουδά και τις ταινίες να μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη.

Η παρουσία της στον ελληνικό κινηματογράφο, κυρίως τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, συνδέθηκε με μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια που ακούστηκαν ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Τραγούδια που δεν «έντυσαν» απλώς σκηνές, αλλά έγιναν τα ίδια ιστορία.

Τα τραγούδια που έγιναν κινηματογραφικοί μύθοι

• «Άνοιξε πέτρα» – Από την ταινία Γοργόνες και Μάγκες (1968), σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ένα τραγούδι-ορόσημο, που απογείωσε την καριέρα της και άλλαξε τα δεδομένα της εποχής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ηράκλειο: Τροχαίο ατύχημα στον Εσταυρωμένο – Τραυματίστηκε μία γυναίκα

• «Σταλιά σταλιά» – Από την ταινία Ο πιο καλός ο μαθητής (1968), σε μουσική Γιώργου Ζαμπέτα. Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της, που ακόμη συγκινεί.

• «Πάλι θα κλάψω» – Από την ταινία Ησαϊα μη χορεύεις  (1969)

Η «Παριζιάνα» και η απόλυτη λάμψη

• «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» – Από την ταινία Η Παριζιάνα (1969), σε μουσική Μίμη Πλέσσα. Ένα τραγούδι που έγινε σύμβολο πάθους.

• «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» – Από την ίδια ταινία, μια ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία και νοσταλγία.

Δυνατές στιγμές στη μεγάλη οθόνη

• «Κρίμα το μπόι σου» – Από την ομώνυμη ταινία (1970), ένα τραγούδι που συνδύασε λαϊκό ύφος με κινηματογραφική ένταση.

• «Δώσ’ μου αγάπη» – Από την ταινία Η Χαρτορίχτρα (1967), σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα.

• «Αλλάξανε τα πράγματα» (Άντρα ρεμάλι και δειλέ) – Από την ταινία Η κυρία Δήμαρχος (1960), ένα τραγούδι που αποτύπωσε το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής.

Και ακόμη περισσότερες εμβληματικές στιγμές:

Διώξε με λοιπόν, μην κάνεις πίσω, σε παρακαλώ μη λυπηθείς. Ήτανε γραφτό να σ’ αγαπήσω, ήτανε γραφτό να μ’ αρνηθείς.

Μαρινέλλα – ΑΜΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Μια φωνή που έκανε το σινεμά να «μιλά»
Η Μαρινέλλα δεν τραγουδούσε απλώς για τις ανάγκες μιας ταινίας. Έδινε βάθος, ένταση και αλήθεια. Έκανε τον θεατή να νιώθει.