Η επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου Πρόληψης Χίου εξηγεί πώς οι δομές στηρίζουν τους γονείς απέναντι στις σύγχρονες ανάγκες και τις αλλαγές των πολιτικών

Γράφει η κυρία Ελένη Κοτσάτου, Κοινωνική λειτουργός, Επιστημονικά Υπεύθυνη του Κέντρου Πρόληψης Χίου, Μέλος της Εξελεγκτικής επιτροπής του Σωματείου εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης

Η σύγχρονη γονεϊκότητα διαμορφώνεται σε ένα περιβάλλον αυξημένης πολυπλοκότητας, όπου κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές επηρεάζουν τον τρόπο ανατροφοδότησης των παιδιών. Η διεθνής βιβλιογραφία των τελευταίων ετών αναδεικνύει ότι οι γονείς δεν χρειάζονται απλώς πληροφορίες, αλλά ολιστική υποστήριξη που συνδυάζει ψυχολογική ενδυνάμωση, πρακτικές δεξιότητες και κοινωνική δικτύωση. Σε αυτό το πλαίσιο, τα Κέντρα Πρόληψης στην Ελλάδα επιχειρούν να ανταποκριθούν σε αυτές τις ανάγκες μέσω δομημένων παρεμβάσεων.

Το Δίκτυο των 75 Κέντρων Πρόληψης και Προαγωγή της Ψυχοκοινωνικής Υγείας που λειτουργούν σε συνεργασία με τον ΕΟΠΑΕ (πρώην ΟΚΑΝΑ) και η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελούν την βασική πυλώνα πρόληψης των εξαρτήσεων στην Ελλάδα (ektepn.gr). Ο βασικός τους στόχος είναι η πρόληψη των εξαρτήσεων (ναρκωτικά, αλκοόλ, κάπνισμα, τζόγος, διαδίκτυο), η προαγωγή της ψυχοκοινωνικής υγείας και η ενίσχυση δεξιοτήτων ζωής , κυρίως σε παιδιά και νέους. Μέσα από τις σχετικές δράσεις σε πολλές χιλιάδες ωφελούμενων (τετράπτυχο ΟΚΑΝΑ για τα 20 χρόνια λειτουργίας του), κάθε χρόνο, για σχεδόν τριάντα χρόνια, ενισχύουν την ανθεκτικότητα της κοινωνίας και λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος μεταξύ σχολείου–οικογένειας–κοινότητας.

Εντοπίζοντας τις ανάγκες των σύγχρονων γονιών, είναι εμφανείς ότι οι τελευταίοι καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλούς ρόλους, γεγονός που συχνά οδηγεί σε εξουθένωση, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αυξημένες απαιτήσεις, οικονομικά και επαγγελματικά προβλήματα ή δυσκολίες. παιδιά. Το αποτέλεσμα είναι να βιώνουν έντονη ψυχολογική πίεση και να υπάρχει ανάγκη για στρατηγικές αυτοφροντίδας. Επιπλέον, η δική τους συναισθηματική ρύθμιση είναι κρίσιμη για την ποιότητα της γονεϊκής σχέσης. Δεξιότητες, όπως αυτές της επίλυσης προβλημάτων, της θετικής αλληλεπίδρασης με το παιδί και της κατανόησης των συναισθημάτων που απαιτούνται για την καθημερινή ποιοτική αλληλεπίδραση με τα παιδιά.