Σαν σήμερα, 25 Αυγούστου 1972: Ο Λυμπέρης οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα

Στα «Δύο Αοράκια» του Ηρακλείου γράφτηκε ο επίλογος της υπόθεσης που είχε συγκλονίσει την Ελλάδα και σημάδεψε για πάντα την ιστορία της θανατικής ποινής στη χώρα

Ξημέρωνε 25 Αυγούστου 1972 όταν ο Βασίλης Λυμπέρης πέρασε για τελευταία φορά την πόρτα του κελιού του. Λίγο αργότερα, οδηγήθηκε στο πεδίο βολής της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, στα «Δύο Αοράκια» του Ηρακλείου. Εκεί, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, γράφτηκε η τελευταία σελίδα μιας υπόθεσης που είχε συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία.

Ο Λυμπέρης είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τον εμπρησμό του σπιτιού της οικογένειάς του στο Χαλάνδρι, όπου έχασαν τη ζωή τους η εν διαστάσει σύζυγός του, τα δύο παιδιά τους και η πεθερά του. Η εκτέλεσή του έμελλε να μείνει στην ιστορία ως η τελευταία εφαρμογή της θανατικής ποινής στην Ελλάδα.

Λίγες εβδομάδες πριν από το έγκλημα, ο Λυμπέρης είχε φύγει από το σπίτι του, καθώς οι σχέσεις του με τη σύζυγο και την πεθερά του είχαν επιδεινωθεί. Τον Δεκέμβριο του 1971 γνώρισε τον Παύλο Αγγελόπουλο, με τον οποίο άρχισε να συζητά τα οικογενειακά του προβλήματα και εξέφρασε την πρόθεσή του να σκοτώσει την πεθερά του και ζήτησε τη βοήθειά του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τραγωδία στο Ρέθυμνο: 53χρονος εντοπίστηκε νεκρός σε ξενοδοχείο

Ο Αγγελόπουλος τελικά συμφώνησε και έφερε στην υπόθεση τον εξάδελφό του, Θεόδωρο Καπρέτσο. Το βράδυ της 4ης Ιανουαρίου 1972, οι τρεις άνδρες συναντήθηκαν και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το σπίτι στο Χαλάνδρι, που στο αυτοκίνητο είχαν μαζί τους δοχεία με βενζίνη. Ο Καπρέτσος παρέμεινε έξω, ενώ ο Λυμπέρης και ο Αγγελόπουλος μπήκαν στο σπίτι.

Η φωτιά και οι τέσσερις νεκροί

Μέσα σε λίγα λεπτά το σπίτι τυλίχθηκε στις φλόγες. Η σύζυγος του Λυμπέρη, Βασιλική, αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και προσπάθησε να αντιδράσει. Τα παιδιά της βρίσκονταν επίσης μέσα στο σπίτι, ενώ η πεθερά του Λυμπέρη βρισκόταν σε άλλο δωμάτιο. Η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα και οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο εσωτερικό εγκλωβίστηκαν.

Η Βασιλική μεταφέρθηκε ζωντανή από το σπίτι, όμως δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή. Τα δύο παιδιά και η μητέρα της είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους. Το θέαμα που αντίκρισαν οι άνθρωποι που έσπευσαν στο σημείο ήταν συγκλονιστικό.

Το άλλοθι που κατέρρευσε

Τις πρώτες ώρες μετά την πυρκαγιά, ο Λυμπέρης προσπάθησε να παρουσιάσει διαφορετική εικόνα. Υποστήριξε ότι δεν είχε καμία σχέση με τη φωτιά και απέδωσε τα εγκαύματα που έφερε σε ατύχημα με γκαζάκι. Ωστόσο, τα στοιχεία της έρευνας άρχισαν να δημιουργούν ένα διαφορετικό σκηνικό.

Τα εγκαύματα στο πρόσωπο, η αιθάλη στο αυτί και τα καμένα μαλλιά του ενίσχυσαν τις υποψίες των αρχών. Παράλληλα, οι καταθέσεις των εμπλεκομένων άρχισαν να παρουσιάζουν αντιφάσεις. Καθοριστική ήταν και η μαρτυρία της θείας της Βασιλικής, η οποία μετέφερε στους αξιωματικούς τα τελευταία λόγια της ανιψιάς της.

Ο κλοιός γύρω από τον Λυμπέρη άρχισε να κλείνει. Τελικά, κατά την ανάκριση, κατέρρευσε και ομολόγησε την εμπλοκή του στην πυρκαγιά.

Η δίκη και η απόφαση «τετράκις εις θάνατον»

Η δίκη πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1972. Ο Λυμπέρης και ο Αγγελόπουλος αντιμετώπισαν κατηγορίες για τις τέσσερις ανθρωποκτονίες, ενώ ο Καπρέτσος κατηγορήθηκε για συνέργεια. Στην υπόθεση υπήρχε και τέταρτο πρόσωπο που κατηγορήθηκε για υπόθαλψη εγκληματία.

Το δικαστήριο έκρινε τον Βασίλη Λυμπέρη και τον Παύλο Αγγελόπουλο ένοχους και τους επέβαλε την ποινή του θανάτου. Ο Καπρέτσος καταδικάστηκε σε τέσσερις φορές ισόβια κάθειρξη, ενώ στον Θανάση Σταμάτη επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης για την απόκρυψη στοιχείων της εγκληματικής δράσης. Η απόφαση για τον Λυμπέρη ήταν «τετράκις εις θάνατον».

Η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα

Η εκτέλεση του Λυμπέρη δεν ήταν απλώς το τέλος μιας από τις πιο πολύκροτες εγκληματικές υποθέσεις της εποχής. Έμελλε να αποτελέσει και ένα ιστορικό ορόσημο για την Ελλάδα. Ήταν ο τελευταίος θανατοποινίτης που εκτελέστηκε στη χώρα. Ο Παύλος Αγγελόπουλος, ο οποίος είχε επίσης καταδικαστεί αρχικά σε θάνατο, δεν εκτελέστηκε.

Η ποινή του ανεστάλη και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, οι θανατικές ποινές έπαψαν να εφαρμόζονται στην Ελλάδα και μετατράπηκαν σε ποινές ισόβιας κάθειρξης. Έτσι, η 25η Αυγούστου 1972 έμεινε χαραγμένη στην ελληνική ιστορία: ήταν η ημέρα που πραγματοποιήθηκε η τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη στη χώρα, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Ένα έγκλημα που ξεκίνησε από μια οικογενειακή σύγκρουση και κατέληξε σε… τέσσερις νεκρούς, μια πολύκροτη δίκη και μια εκτέλεση που έμελλε να είναι η τελευταία στην Ελλάδα.