Με μία ιδιαίτερη ανάρτηση θέλησε να πει το δικό του «αντίο» στον θρυλικό καλλιτέχνη και ο Σταύρος Ξαρχάκος

Πλήθος καλλιτεχνών αποχαιρετά από το πρωί της Τετάρτης, μέσω social media τον Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος έφυγε από την ζωή την Τρίτη 21 Οκτωβρίου, σε ηλικία 81 ετών, βυθίζοντας στην θλίψη το πανελλήνιο.

Με μία ιδιαίτερη ανάρτηση θέλησε να πει το δικό του «αντίο» στον θρυλικό καλλιτέχνη και ο Σταύρος Ξαρχάκος.

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης ανήρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ένα μακροσκελές κείμενο, μέσα από το οποίο αποχαιρέτησε τον Διονύση Σαββόπουλος, επικαλούμενος το καλλιτεχνικό του ήθος και την εκτίμηση που έτρεφε για τον ίδιο, παρ’ όλο που δεν υπήρξαν ποτέ φίλοι, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον «πόλεμο» που είχε δεχθεί στην καλλιτεχνική του πορεία ο αείμνηστος μουσικοσυνθέτης, λόγω των μη «αποδεκτών» θέσεών του.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Σταύρου Ξαρχάκου:

«Στον πλανήτη αυτό μεταξύ των κανονικών ανθρώπων υπάρχουμε εμείς, οι όχι και τόσο -για κάποιους- κανονικοί άνθρωποι, οι καλλιτέχνες.

Στο μικρό αυτό κομμάτι της γης που λέγεται Ελλάδα θέλουμε καλλιτέχνες σύμφωνα με το προσωπικό μας γούστο, τις απόψεις, τις κοσμοθεωρίες μας.

Ευτυχώς, όμως, συνεχίζουμε να διατηρούμε τις απόψεις, τα ελαττώματα, τις ιδιορρυθμίες μας, τις σεξουαλικές, κομματικές και ιδεολογικές μας προτιμήσεις, καθώς και το δικαίωμά μας να ζούμε και να εκφραζόμαστε όπως εμείς θέλουμε στην Τέχνη και τη ζωή μας.

Να διατηρούμε το θάρρος της γνώμης μας ακόμα κι όταν δε συμφωνείτε…

Αλλιώς, πιστέψτε με, δε θα είμασταν καλλιτέχνες ούτε κι εσείς θα μας αγαπούσατε-μισούσατε τόσο!

Αυτό το δικαίωμα ευτυχώς ο Διονύσης το διατήρησε και εκεί κυρίως θα εστιάσω το κειμενό μου.

Κατ´ αρχάς να πω ότι με τον Διονύση δεν κάναμε ποτέ παρέα, δεν ήμασταν φίλοι αν και πάντα υπήρχε αλληλοεκτίμηση.

Μια φορά μονάχα -και αυτό μου το θύμισε ο ίδιος διαβάζοντας το βιβλίο του – όταν έπαιζε κάπου, ανέβηκα στο πιάνο και άρχισα να τον συνοδεύω.

Τον είδα σε κάποιες συναυλίες του, ήρθε σε δικές μου και πέρυσι είχα τη χαρά να γιορτάσω μαζί του, με την παρέα και την οικογένειά του, τα τελευταία του γενέθλια .

Σε ένα αφιέρωμα τον ονόμασα “Διόνυσο Σαββόπουλο” γιατί αυτό ήταν στα δικά μου μάτια, ένας σύγχρονος Διόνυσος.

Πολεμήθηκε, αμφισβητήθηκε και κατά καιρούς έγινε βορά , απλώς και μόνο επειδή είχε διαφορετική άποψη ή ιδεολογία.

Ας θυμόμαστε πόσο σκληρά κρίθηκε, ας αναρωτηθούμε πόσο δημοκράτες είμαστε όταν αποδομούμε τόσο εύκολα τους καλλιτέχνες και όταν τους θέλουμε «στα μέτρα μας».

Ισως να είμαστε η μοναδική χώρα που θέλει να κάνει τους καλλιτέχνες σύμφωνα με το κοινώς αποδεκτό!

Αυτός άραγε είναι ρόλος του καλλιτέχνη;

Ας αναρωτηθούμε…

Όμως, το καλό στην ιστορία αυτή είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δε μπόρεσε ούτε θα μπορέσει να τον βλάψει διότι πολύ απλά, ο Διονύσης θα υπάρχει μέσα από το έργο του, κάθε μέρα με τα τραγούδια του θα κρατάει έναν καθρέφτη απέναντι στον Έλληνα είτε αυτός είναι ερωτευμένος είτε επαναστατημένος είτε ταλαιπωρημένος είτε ιδεαλιστής είτε απλώς «Κωλοέλληνας».

Ας διαλέξει ο καθένας σε ποια κατηγορία ανήκει κι ας πορευτεί αναλόγως…

Χαίρε Διόνυσε

Καλό σου κατευόδιο»

Πηγή: newsbomb.gr