Διαγραφή της λέξης “Επέκταση” και αντικατάσταση με τις λέξεις: “καθορισμός” και “θέσπιση”, όπως λέει το Δίκαιο της θάλασσας {UNCLOS}.
Γράφουν οι Χ. Κηπουρός και Μ. Λουτσέτης

Η Ανατομία ενός εγκλήματος

Η ιστορική λεξιβλακεία είναι αμείλικτη: Στην Ολομέλεια της 1ης Ιουνίου 1995, η Βουλή των Ελλήνων, προσέφερε στο πιάτο, ως μάνα εξ ουρανού για την Άγκυρα, τη λέξη «Επέκταση». Μία εβδομάδα αργότερα, στις 8 Ιουνίου 1995, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει το Casus Belli, το οποίο δημοσιεύεται στις 13 Ιουνίου (Φύλλο 22312), με την ίδια λέξη «Επέκταση». Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα είχε 15 ημέρες για να απαλλαγεί από το ατόπημα, δημοσίευσε τελικά τον Νόμο 2321/1995 στις 23 Ιουνίου, σε πλήρη αντίθεση με τον κυριαρχικό «Καθορισμό» (establish) της UNCLOS, και με την ίδια τη στοιχειώδη Λογική.

Το Επίρρημα «ΝΟΤΙΩΣ»: Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη

Η εμμονή στο επίρρημα «Νοτίως της Κρήτης» αντί του ονόματος «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ» είναι ο ορισμός του Γεωφασισμού. Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη της ελληνικής θάλασσας, επιβάλλοντας έναν Εθελοντικό Ακρωτηριασμό για να «παραμείνουν κάποιοι στα πράγματα».

Ο φασισμός της Αδράνειας

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ακόμη και στις περιοχές όπου το Casus Belli δεν ισχύει —από τη Νότια Πελοπόννησο και τα Δυτικά Κύθηρα και Αντικύθηρα, μέχρι τη Δυτική και Νότια Κρήτη και τα Νότια Δωδεκάνησα— η Ελλάδα συνεχίζει το «γουδί το γουδοχέρι» της αδράνειας. Αρνείται να Καθορίσει τα 12 μίλια και να ανακηρύξει ΑΟΖ της, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος της «Επέκτασης» έχει γίνει πλέον εσωτερική τροχοπέδη. Σαν να αποδέχεται ότι είναι ιμπεριαλιστική χώρα, αφού ο επεκτατισμός που ετυμολογικά βγαίνει από την «Επέκταση» συνδέεται με τον ιμπεριαλισμό. Με το θύμα δηλαδή να γίνεται θύτης, μια και η «Επέκταση» που σημαίνει εξάπλωση, ασκείται σε βάρος της άλλης χώρας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΕΓΝΑΤΙΑ

Αν όντως τα βιβλία βλέπονται και οι χάρτες διαβάζονται, και όχι αντίστροφα, τότε, ο ύπερθεν χάρτης περιέχει δυο Γεωγραφικά ονοματεπώνυμα. Το Αιγαίον Αρχιπέλαγος και τη Βαθιά Ελληνίδα Αρχιθάλασσα. Με το που η Ελλάδα σταματήσει να αισθάνεται ότι αμαρτάνει επειδή ασκεί το δίκιο της σε αυτήν, όπου επιπλέον δεν ισχύει καν το Casus Belli. το πρώτο έργο εδώ και χρόνια όφειλε να ήταν η θαλάσσια Εγνατία, αν όχι μια ομώνυμη Orient Express: “Σικελία, Πελοπόννησος, Κρήτη, Κύπρος”.

Όταν μάλιστα Σικελία και η παρόλο το βαρύτατο τραυματισμό της Κύπρος, έχουν τόσο 12 μίλια όσο και ΑΟΖ, είναι πολύ μεγαλύτερο έγκλημα, από τα ύπερθεν αναφερθέντα, το να μη κινείται φύλο στη θαλάσσια Νότια Ελλάδα. Και αν ενέχεται κανείς σε όλα αυτά, δεν είναι άλλος από τη διαχρονικά μικρή Ελλάδα των Αθηνών.

Ένας Νόμος, με ένα Άρθρο!

Προτείνουμε την εισαγωγή Νόμου ενός Άρθρου, που θα τροποποιεί την επικύρωση της UNCLOS, διαγράφοντας οριστικά τον όρο «Επέκταση» και αντικαθιστώντας τον με τις λέξεις της Σύμβασης: «ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ» και «ΘΕΣΠΙΖΕΙ» την κυριαρχία.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ – ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΟΥΤΣΕΤΗΣ – ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ
2-5-2026

#ΑΟΖ