Το ελληνικό νησί που κρύβει μια ολόκληρη «νεκρή πολιτεία» – Τα σπίτια παραμένουν εκεί, αλλά κανείς δεν κατοικεί πια

Ήταν κάποτε η πρωτεύουσα ενός ελληνικού νησιού, μέχρι που μία από τις πιο τρομακτικές επιδρομές του 16ου αιώνα άλλαξε τα πάντα – Σήμερα η Παλαιόχωρα των Κυθήρων στέκει ερειπωμένη πάνω από δύο φαράγγια

Στα Κύθηρα υπάρχει ένα μέρος όπου η σιωπή είναι σχεδόν μέρος του τοπίου.

Η Παλαιόχωρα, γνωστή παλαιότερα ως Άγιος Δημήτριος, ήταν η βυζαντινή πρωτεύουσα του νησιού.

Σήμερα δεν κατοικείται.

Σώζονται ερείπια κατοικιών, εκκλησιών και οχυρώσεων, δημιουργώντας την εικόνα μιας «νεκρής πολιτείας». Η έρευνα έχει εντοπίσει στον οχυρωμένο οικισμό 23 ναούς και περίπου 70 κατοικίες, οι περισσότερες πλέον κατεστραμμένες.

Μια πόλη φτιαγμένη για να μην τη βλέπουν οι πειρατές

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η πλατεία του Ηρακλείου που άλλαξε ονόματα μαζί με την ιστορία της πόλης

Η τοποθεσία δεν επιλέχθηκε τυχαία.

Η Παλαιόχωρα χτίστηκε ψηλά, ανάμεσα σε απότομα φαράγγια, σε σημείο που δεν ήταν εύκολα ορατό από τη θάλασσα.

Οι γκρεμοί λειτουργούσαν σαν φυσικά τείχη.

Για αιώνες, αυτό θεωρήθηκε μεγάλο πλεονέκτημα.

Μέχρι το 1537.

Η ημέρα που άλλαξε τα πάντα

Τότε έφτασε στα Κύθηρα ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.

Οι δυνάμεις του κατέλαβαν την Παλαιόχωρα, τη λεηλάτησαν και σκότωσαν ή αιχμαλώτισαν κατοίκους. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορική παρουσίαση των Κυθήρων, όσοι επέζησαν μετακινήθηκαν σε γύρω χωριά και η Παλαιόχωρα εγκαταλείφθηκε ως διοικητικό κέντρο.

Τα σπίτια, οι εκκλησίες και η σιωπή

Σήμερα ο επισκέπτης περπατά ανάμεσα στα ερείπια.

Δεν υπάρχουν κάτοικοι, καφενεία ή φωτισμένοι δρόμοι.

Υπάρχουν τοίχοι, εκκλησίες, κομμάτια της οχύρωσης και ένα τοπίο που καταλήγει απότομα στα φαράγγια.

Η Παλαιόχωρα έχει αποκτήσει μάλιστα έντονη θέση στη λαϊκή παράδοση των Κυθήρων, με ιστορίες για παράξενους ήχους και φωνές τη νύχτα — θρύλους, όχι ιστορικά γεγονότα, που πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Και κάπως έτσι, σχεδόν πέντε αιώνες αργότερα, η παλιά πρωτεύουσα εξακολουθεί να προκαλεί το ίδιο ερώτημα στον επισκέπτη:

πώς έμοιαζε αυτό το μέρος όταν πίσω από αυτούς τους τοίχους υπήρχε ακόμη ζωή;