«Το πατίνι δεν είναι παιχνίδι, είναι όχημα»: Το μήνυμα Λιονάκη μετά τα ατυχήματα στην Κρήτη

Ο πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων Κρήτης μίλησε στο Cretaone και ζητά όριο ηλικίας, εκπαίδευση, κράνος, ασφάλιση και «κόφτη» στα ηλεκτρικά πατίνια

Τα πρόσφατα σοβαρά ατυχήματα με ανήλικους και ηλεκτρικά πατίνια στην Κρήτη φέρνουν ξανά στο προσκήνιο μια συζήτηση που δεν μπορεί πλέον να μένει στη λογική της «κακιάς στιγμής».

Τα πατίνια έχουν μπει για τα καλά στην καθημερινότητα παιδιών, εφήβων και ενηλίκων. Για πολλούς μοιάζουν με ένα εύκολο, γρήγορο και διασκεδαστικό μέσο μετακίνησης. Όμως, όταν βγαίνουν στον δημόσιο δρόμο, τα πράγματα αλλάζουν.

Αυτό ακριβώς τονίζει, μιλώντας για το θέμα, ο πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων Κρήτης, Γιάννης Λιονάκης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Πώς σκοτώθηκε η υπάλληλος της Prada στη Μύκονο: Η μοιραία αριστερή στροφή που έκοψε το νήμα της ζωής της 37χρονης Ιταλίδας

«Το πατίνι όταν μπαίνει σε δημόσιο δρόμο γίνεται όχημα και πρέπει να τηρεί τους κανόνες. Δεν είναι παιχνίδι», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Υπάρχει άγνοια των κινδύνων»

Σύμφωνα με τον κ. Λιονάκη, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πολλοί αναβάτες, ιδιαίτερα οι μικρότεροι σε ηλικία, δεν γνωρίζουν ούτε τους κινδύνους ούτε βασικά στοιχεία του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Το ηλεκτρικό πατίνι μπορεί να φαίνεται απλό στη χρήση, όμως στον δρόμο κινείται δίπλα σε αυτοκίνητα, μηχανές, λεωφορεία και φορτηγά. Και εκεί, ένα λάθος μπορεί να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες.

«Υπάρχει από τους αναβάτες, ιδιαίτερα τους μικρούς, άγνοια των κινδύνων και άγνοια των βασικών στοιχείων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας», αναφέρει.

Η πρόταση για ηλικία από τα 16

Ο Γιάννης Λιονάκης εκτιμά ότι η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει κάποιος να οδηγεί ηλεκτρικό πατίνι είναι τα 16 έτη.

Όπως εξηγεί, από αυτή την ηλικία ένας νέος μπορεί να αποκτήσει βασικές γνώσεις και δεξιότητες, αντίστοιχες με εκείνες που απαιτούνται για τη χρήση μοτοποδηλάτου.

Ο ίδιος ζητά βασική θεωρητική εκπαίδευση, μαθήματα γνώσης και δεξιότητας, αλλά και ουσιαστικά μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής.

Κράνος, πάντα και χωρίς εξαίρεση

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη χρήση κράνους. Όπως λέει, ο αναβάτης του πατινιού είναι από τους πιο εκτεθειμένους χρήστες του δρόμου.

Δεν έχει αμάξωμα να τον προστατεύσει. Δεν έχει ζώνη. Δεν έχει καμία ουσιαστική ασπίδα σε περίπτωση πτώσης ή σύγκρουσης.

«Ο αναβάτης του πατινιού είναι ο πιο εκτεθειμένος εποχούμενος οδηγός», τονίζει ο κ. Λιονάκης, υπογραμμίζοντας ότι το κράνος πρέπει να θεωρείται απολύτως απαραίτητο.

Μήνυμα και προς τους γονείς

Ο πρόεδρος του ΕΣΥΠΡΟΤΑ στέκεται και στην ευθύνη των γονιών, ειδικά όταν επιτρέπουν τη χρήση ή νοικιάζουν πατίνια για τα παιδιά τους.

«Θα πρέπει να το σκεφτούν καλύτερα οι γονείς που βάζουν κάρτες και νοικιάζουν στα παιδιά τους», σημειώνει.

Το μήνυμα είναι σαφές: ένα πατίνι δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν απλό παιχνίδι ή σαν μια αθώα βόλτα χωρίς κανόνες.

«Κόφτης» στα 20 χιλιόμετρα και ασφάλιση

Ο κ. Λιονάκης βάζει στο τραπέζι και συγκεκριμένες προτάσεις για πιο αυστηρό και ξεκάθαρο πλαίσιο.

Προτείνει ανώτατη ταχύτητα τα 20 χιλιόμετρα την ώρα, τοποθέτηση “κόφτη”, υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης και ειδικό αυτοκόλλητο με αριθμό ασφάλισης, ώστε να υπάρχει ταυτοποίηση του πατινιού.

Όπως εξηγεί, τα πατίνια μπορούν να προκαλέσουν ζημιές, όμως σε αρκετές περιπτώσεις οι αναβάτες απομακρύνονται και δεν υπάρχει τρόπος να εντοπιστούν ή να αποκαταστήσουν τη ζημιά.

«Όχι δύο άτομα πάνω στο πατίνι»

Ο ίδιος επιμένει και σε ορισμένους βασικούς κανόνες που, όπως λέει, πρέπει να τηρούνται πάντα: ένας αναβάτης πάνω στο πατίνι, όχι δύο, κράνος οπωσδήποτε, και τα δύο χέρια στο τιμόνι και κίνηση μόνο σε χώρους όπου μπορεί να γίνει με ασφάλεια.

Παράλληλα, τονίζει ότι πρέπει να προσδιοριστούν οι χώροι στους οποίους μπορούν να κινούνται τα πατίνια, καθώς δεν μπορεί να εμφανίζονται ανεξέλεγκτα σε δρόμους υψηλής επικινδυνότητας ή σε σημεία όπου δεν είναι ορατά από βαριά οχήματα.

Ιδιαίτερα για λεωφορεία και φορτηγά, επισημαίνει ότι τα πατίνια είναι συχνά δυσδιάκριτα λόγω του χαμηλού τους ύψους.

Το μήνυμα μετά τα ατυχήματα

Η συζήτηση για τα ηλεκτρικά πατίνια δεν αφορά την απαγόρευση. Αφορά την ασφάλεια.

Αφορά τα παιδιά που τα χρησιμοποιούν χωρίς να γνωρίζουν πάντα τον κίνδυνο. Αφορά τους γονείς που πρέπει να βάλουν όρια. Αφορά την Πολιτεία που καλείται να θεσπίσει καθαρούς κανόνες. Και αφορά τις πόλεις που πρέπει να αποφασίσουν πού και πώς μπορούν να κινούνται αυτά τα μέσα.

Γιατί το ηλεκτρικό πατίνι μπορεί να μοιάζει εύκολο, γρήγορο και αθώο.

Στον δρόμο, όμως, δεν είναι παιχνίδι. Είναι όχημα. Και χρειάζεται γνώση, κράνος, κανόνες και ευθύνη.