Εκεί όπου τα ραντάρ σταματούν να λειτουργούν

Αν ο φόβος των πτήσεων είναι ο εφιάλτης σας, αυτό το αεροδρόμιο πρέπει να μείνει εκτός του ταξιδιωτικού σας χάρτη. Φωλιασμένο ανάμεσα σε επιβλητικές οροσειρές, διαθέτει έναν διάδρομο τόσο απαιτητικό που αχρηστεύει τα ραντάρ και τα αυτόματα συστήματα πλοήγησης. Οι πιλότοι βασίζονται αποκλειστικά στην εμπειρία και την ορατότητά τους, κατατάσσοντάς το δίκαια στην κορυφή των πιο «ακραίων» αεροδρομίων του πλανήτη.

Το αεροδρόμιο Πάρο στο Μπουτάν είναι το μοναδικό διεθνές αεροδρόμιο της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι οι τουρίστες που θέλουν να την επισκεφθούν αεροπορικώς δεν έχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές για εμπορικές πτήσεις. Η τοποθεσία του είναι αυτή που το καθιστά τόσο απαιτητικό, καθώς βρίσκεται σε μια βαθιά κοιλάδα των Ιμαλαΐων, περιτριγυρισμένη από βουνοκορφές που φτάνουν σε ύψος τα 18.000 πόδια, δηλαδή περίπου 5.500 μέτρα.

Ο διάδρομος προσγείωσης έχει μήκος μόλις 7.431 πόδια, περίπου 2.265 μέτρα. Για σύγκριση, οι διάδρομοι των εμπορικών αεροδρομίων έχουν συνήθως μήκος από 2.400 έως 4.000 μέτρα.

Για να προσεγγίσουν το αεροδρόμιο, οι πιλότοι πρέπει να ακολουθήσουν μια απότομη και ελικοειδή διαδρομή ανάμεσα στα βουνά. Η προσέγγιση είναι τόσο δύσκολη, ενώ η καθοδήγηση μέσω ραντάρ είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ώστε οι πιλότοι πρέπει να πραγματοποιούν τις προσγειώσεις αποκλειστικά με χειροκίνητο χειρισμό, προκειμένου να αποκτήσουν άδεια πτήσης προς το συγκεκριμένο αεροδρόμιο.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένα σημεία στροφής που τους οδηγούν στον διάδρομο προσγείωσης. Συχνά, μεσολαβούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που ο διάδρομος γίνεται ορατός μέχρι την ίδια την προσγείωση. Γι’ αυτό και οι πτήσεις επιτρέπονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι πιλότοι που θέλουν να πετάξουν προς το Πάρο πρέπει να περάσουν από αυστηρή εκπαίδευση. Ενδεικτικά, απαιτείται να έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 1.500 ώρες πτήσης, εκ των οποίων περισσότερες από 500 ώρες σε ορεινές περιοχές. Παράλληλα, χρειάζονται πρόσθετα προσόντα και πιστοποιήσεις, ενώ πρέπει να ολοκληρώσουν εντατική εκπαίδευση σε προσομοιωτές πτήσης, υπό την επίβλεψη της κυβέρνησης του Μπουτάν.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, οι πιλότοι οφείλουν να πραγματοποιήσουν αρκετές απογειώσεις και προσγειώσεις υπό επίβλεψη, προτού πιστοποιηθούν για πτήσεις προς το Πάρο.

Ωστόσο, το Πάρο δεν είναι το μοναδικό αεροδρόμιο με τόσο ακραίες συνθήκες προσγείωσης. Στο Νεπάλ, το αεροδρόμιο Λούκλα θεωρείται επίσης ένα από τα δυσκολότερα στον κόσμο.

Και σε αυτή την περίπτωση, η τοποθεσία μέσα σε ένα ορεινό τοπίο δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις για τους πιλότους. Ο σύντομος διάδρομος προσγείωσης καθιστά τους ελιγμούς ιδιαίτερα απαιτητικούς, ενώ κατά τη διάρκεια των ετών έχουν σημειωθεί αρκετά αεροπορικά δυστυχήματα, ορισμένα από τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα ανθρώπινες απώλειες.

Όπως και στο Πάρο, οι πιλότοι που θέλουν να πραγματοποιούν πτήσεις προς το Λούκλα πρέπει να περάσουν από αυστηρή διαδικασία αξιολόγησης, να διαθέτουν επιπλέον ώρες πτήσης και να ολοκληρώσουν απογειώσεις και προσγειώσεις υπό επίβλεψη.

Πηγή: newsbomb.gr

#ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ