Εγκλωβισμένοι στα ερείπια της κρατικής αναλγησίας: Ηλικιωμένοι και ΑμεΑ ζουν σε «κίτρινα» σπίτια-παγίδες στο Αρκαλοχώρι (φωτογραφίες)

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και η αδιαφορία των υπευθύνων μετατρέπουν την καθημερινότητα των πληγέντων σε ένα διαρκές ρωσικό roulette για την ίδια τους τη ζωή

Το ημερολόγιο δείχνει 2026, όμως για τους κατοίκους του Αρκαλοχωρίου ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει στον μαύρο Σεπτέμβριο του 2021. Τα λόγια περί άμεσης κρατικής αρωγής, αποκατάστασης και στήριξης των σεισμοπλήκτων αποδεικνύονται, για ακόμα μια φορά, κούφια επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, την ώρα που οι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με το πιο σκληρό και ανάλγητο πρόσωπο της γραφειοκρατίας.

Οι καθημερινές καταγγελίες που φτάνουν στα γραφεία του Συλλόγου Σεισμοπλήκτων δεν είναι απλώς παράπονα· είναι κραυγές απόγνωσης ανθρώπων που έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους. Η πιο πρόσφατη επιστολή-σοκ μιας συμπολίτισσάς μας ξεπερνά κάθε όριο ανοχής και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον κρατικό μηχανισμό. Μια ολόκληρη οικογένεια, με ηλικιωμένους γονείς και έναν πατέρα με αναπηρία (ΑμεΑ), εξαναγκάζεται να βιώνει έναν καθημερινό εφιάλτη, διαμένοντας σε μια κατοικία που έχει χαρακτηριστεί «κίτρινη» –δηλαδή επικίνδυνη για χρήση– εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια.

Η καταγγέλλουσα περιγράφει μια εξοργιστική πραγματικότητα: ένας φάκελος που παραμένει «θαμμένος» και στάσιμος στα συρτάρια των αρμοδίων, παρά τις συνεχείς και επίμονες οχλήσεις προς τον υπεύθυνο ελεγκτή. Η απόλυτη σιωπή και η έλλειψη οποιασδήποτε ενημέρωσης δεν αποτελούν απλώς δείγμα επαγγελματικής ανεπάρκειας, αλλά συνιστούν άμεση απειλή για την ανθρώπινη ζωή. Η διαμονή ανθρώπων με κινητικά προβλήματα και προχωρημένη ηλικία σε ένα κτίριο με σοβαρές, μη αποκατασταθείσες βλάβες εγκυμονεί καθημερινούς κινδύνους για τραυματισμούς ή ακόμα και για μοιραία ατυχήματα από τυχόν αποκολλήσεις υλικών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Στον «αέρα» οι επιδοτήσεις του 2026: «Εκτός τόπου και χρόνου» η τροπολογία για το ΟΣΔΕ, προειδοποιεί ο Μπουνάκης

Η κρατική ολιγωρία, όμως, έχει και οικονομικές προεκτάσεις. Με το να κρατούν τον φάκελο παγωμένο, στερούν παράνομα από την οικογένεια το δικαίωμα ένταξης στο πρόγραμμα επιδότησης, μπλοκάροντας κάθε δυνατότητα να ξεκινήσουν οι απαραίτητες εργασίες επισκευής. Οι πολίτες εγκλωβίζονται έτσι σε ένα παράλογο αδιέξοδο: δεν μπορούν να φτιάξουν τα σπίτια τους επειδή το κράτος καθυστερεί, και ταυτόχρονα κινδυνεύουν επειδή αναγκάζονται να μένουν σε αυτά.

Το ερώτημα που απευθύνει η καταγγέλλουσα προς την ηγεσία του Υπουργείου είναι αμείλικτο και απαιτεί άμεση, ξεκάθαρη απάντηση, χωρίς υπεκφυγές: «Ως πότε θα μένουμε σε επικίνδυνα σπίτια;»

Όταν η πολιτεία αδυνατεί να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους πολίτες της, τους ηλικιωμένους και τα άτομα με αναπηρία, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον τεχνικό ή γραφειοκρατικό· είναι βαθιά ηθικό. Οι υπεύθυνοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους τώρα, πριν η επόμενη πτώση σοβάδων ή ένας νέος μετασεισμός μετατρέψει την εγκληματική καθυστέρηση σε εθνική τραγωδία. Τα στοιχεία και το φωτογραφικό υλικό είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της ντροπής και βρίσκονται στη διάθεση κάθε αρμόδιου που θα αποφασίσει, επιτέλους, να κάνει τη δουλειά του.