Ένα Σύνταγμα για τις επόμενες γενιές

Του Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη, Βουλευτής Ηρακλείου της Νέας Δημοκρατίας

Κάθε γενιά έχει το δικό της ιστορικό χρέος.

Το Σύνταγμα του 1975 που εμπνεύστηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ένα πολύ πρωτοποριακό Σύνταγμα για την εποχή.

Θεμελίωσε την πιο σταθερή δημοκρατική περίοδο της Ελληνικής Ιστορίας.
Ακριβώς για αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό αλλά όχι με ακινησία.
Ο κόσμος του 2026 είναι διαφορετικός και θέτει νέες προκλήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Κρήτη: Αυτές οι περιοχές θα μείνουν χωρίς ρεύμα σήμερα Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου

Στόχος μας πρέπει να είναι η προσαρμογή του καταστατικού χάρτη της χώρας σε πραγματικότητες που έχουν ήδη ωριμάσει πολιτικά κοινωνικά, τεχνολογικά.
Η «οχύρωση» της χώρας απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος. Προκλήσεις όπως η κλιματική κρίση, οι επιστημονικές εξελίξεις, η τεχνητή νοημοσύνη.
Το κράτος δεν μπορεί να σχεδιάζει μόνο με βάση τις ανάγκες της στιγμής. Οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν τις συνέπειες που θα έχουν οι σημερινές αποφάσεις στα παιδιά μας, στους νέους ανθρώπους, στις επόμενες γενιές.

Πρεπει να διασφαλίζεται για όλες τις γενιές, το δικαίωμα ισότιμης συμμετοχής.
Γιατί, σε μία δημοκρατική Κοινωνία, δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς πραγματική ισότητα και δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ισότητα χωρίς ελευθερία.
Σε αυτή τη διαδικασία η νέα γενιά οφείλει να βγει μπροστά και να διαμορφώσει το μέλλον της.

Μέσα από τις απανωτές κρίσεις που έχει βιώσει τα τελευταία χρόνια καλείται να ωριμάσει γρηγορότερα όπως ακριβώς η γενιά των παππούδων μας που διαμόρφωσε την μεταπολεμική Ελλάδα.

Γι αυτό και γνώμη μου είναι ότι, η μείωση του ηλικιακού ορίου του «εκλέγεσθαι» στα 23 έτη, θα έδινε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στις νεότερες ηλικίες, μέσω της δυνατότητας καλύτερης δημογραφικής εκπροσώπησης.

Μιλάμε εξάλλου για μια κοσμοπολίτισσα γενιά με περισσότερα πτυχία από οποιαδήποτε άλλη.

Σε μια εποχή όπου οι νέοι έχουν άμεση πρόσβαση στην πληροφορία.

Μια πολύ σημαντική πρόταση που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία αφορά την επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ένα ζήτημα όπου και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει θίξει επανειλλημμένως σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο κόσμος που έρχεται αλλάζει απρόβλεπτα. Η μετάβαση στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της συνθετικής βιολογίας και των ρομπότ μπορεί να οδηγήσει σε μια μηχανική νοημοσύνη που θα κυριαρχεί στον κόσμο και κανείς δεν θα μπορεί να προβλέψει αν, αυτή θα υπακούει σε ηθικούς κανόνες. Από την άλλη, έχουμε ηθικό καθήκον να υλοποιήσουμε την υπόσχεση των νέων τεχνολογιών. Γιατί αυτές θα μας επιτρέψουν να ανταποκριθούμε στις πιεστικές προκλήσεις, όπως οι ασθένειες, η φτώχεια, η περιβαλλοντική υποβάθμιση και ταυτόχρονα θα αποτελέσουν το μεγάλο μας πλεονέκτημα στην οικονομία, στην εθνική άμυνα, στη λειτουργία του Κράτους.
Με τη συνταγματική αναθεώρηση προτείνεται διάταξη, που θα αναφέρεται στη θετική-ηθική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και στην επιταγή να υπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία. Η Ελλάδα, έτσι, θα γίνει η πρώτη χώρα που θα προχωρήσει στον ψηφιακό συνταγματισμό.

Μία άλλη πολύ σημαντική συζήτηση για το μέλλον μας στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης, αφορά την πρόβλεψη κρατικής μέριμνας για προσιτή στέγη.

Η κατοικία δεν είναι ένας χώρος απλής διαμονής.

Είναι η δυνατότητα να σχεδιάσει κάποιος τη ζωή του.

Να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει ανεξαρτησία και προοπτική. Γι’ αυτό και μια γενιά που εργάζεται, αλλά δεν μπορεί να στεγαστεί αξιοπρεπώς, δεν στερείται απλώς ενός κοινωνικού αγαθού, στερείται πραγματικής ελευθερίας.

Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το Σύνταγμα δεν περιορίζεται μόνο στις εκκρεμότητες του χθες.

Αγγίζει ζητήματα που θα καθορίσουν τις επόμενες γενιές όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κλιματική κριση, η προσιτή στέγη.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος εκφράζει τις ανάγκες του σήμερα για τον κόσμο του αύριο.

Για πρώτη φορά στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας έχουν διαμορφωθεί αντικειμενικές προϋποθέσεις (τα τεχνολογικά μέσα, η επιστημονική γνώση, η παραγωγική ικανότητα) για να καταστεί η ουτοπία του χθες κοινωνική πραγματικότητα του σήμερα. Αυτή είναι μία ευκαιρία που δεν θα πρέπει να χαθεί επειδή κάποιοι επιμένουν στη λογική του «Όχι σε όλα».

Στις μεγάλες εξάλλου θεσμικές στιγμές τα Έθνη προχωρούν όταν θυμούνται τι τα ενώνει και όχι όταν επιμένουν σε όσα τα χωρίζουν.