Ενοίκια-φωτιά για σπίτια… περασμένων δεκαετιών

Αναλυτικά η έρευνα

Ραγδαία επιδείνωση παρουσιάζει η αγορά ενοικίων στο κέντρο της Αθήνα, με παλαιά διαμερίσματα δεκαετιών να προσφέρονται σε τιμές που παραπέμπουν σε νεόδμητα ακίνητα. Έρευνα του Newsbomb αναδεικνύει την έκταση του φαινομένου, καταγράφοντας περιπτώσεις κατοικιών που χαρακτηρίζονται από χαμηλή ποιότητα αλλά ενοικιάζονται «για χρυσάφι».

Συγκεκριμένα, πρόκειται κυρίως για ακίνητα κατασκευής της δεκαετίας του 1970 τα οποία, παρά την ηλικία τους, εμφανίζονται στην αγορά με εξαιρετικά υψηλά μισθώματα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Συγκλονίζει η μητέρα του μικρού Μπεν: «Τον άρπαξαν και τον πούλησαν – Οι 12.784 ημέρες ενός εφιάλτη»

Στα Κάτω Πετράλωνα, διαμέρισμα 50 τ.μ., κατασκευής 1972, προσφέρεται προς 1.400 ευρώ τον μήνα, τιμή που αντιστοιχεί σε περίπου 28 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο.

Στην περιοχή της Γκράβας, γκαρσονιέρα 40 τ.μ. του 1970 ενοικιάζεται προς 630 ευρώ (15,75 €/τ.μ.), παρά την παλαιότητά της.

Η συγκεκριμένη γκαρσονιέρα έχει εμφανή σημάδια φθοράς και υγρασία στη βεράντα ωστόσο παρόλα αυτά διατίθεται πάνω από 600 ευρώ το μήνα.

Στον Γκύζη, μεζονέτα 60 τ.μ. κατασκευής 1972 φτάνει τα 650 ευρώ (περίπου 10,8 €/τ.μ.), τιμή υψηλή για τα χαρακτηριστικά της.

Η συγκεκριμένη μεζονέτα του 1972 με ιδιαίτερα παλιά και ξεπερασμένη κουζίνα, ενοικιάζεται και αυτή για πάνω από 600 ευρώ, παρά την ανάγκη ανακαίνισης.

Στη Νεάπολη Εξαρχείων, διαμέρισμα 44 τ.μ. του 1973 διατίθεται προς 620 ευρώ (14,1 €/τ.μ.), επίσης χωρίς να πρόκειται για σύγχρονη κατασκευή.

Η παλαιότητα των ακινήτων δεν λειτουργεί πλέον ως βασικός παράγοντας διαμόρφωσης τιμής. Αντίθετα, η τοποθεσία και η αυξημένη ζήτηση εν μέρει λόγω βραχυχρόνιων μισθώσεων και περιορισμένης προσφοράς οδηγούν σε αυξήσεις.

Οικονομικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η αναντιστοιχία μεταξύ ποιότητας και τιμής εντείνεται, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος των ενοικιαστών να επιβαρύνεται δυσανάλογα. Σε πολλές περιπτώσεις, τα ζητούμενα μισθώματα αντιστοιχούν σε ποσοστό άνω του 40% του μέσου εισοδήματος, ξεπερνώντας τα όρια βιωσιμότητας.

Το φαινόμενο αυτό ενισχύει τις πιέσεις στην αγορά κατοικίας, δημιουργώντας συνθήκες «φούσκας» σε συγκεκριμένες περιοχές του κέντρου. Παράλληλα, αναδεικνύει την ανάγκη για πιο στοχευμένες παρεμβάσεις πολιτικής, τόσο στην αύξηση της προσφοράς όσο και στη ρύθμιση της αγοράς ενοικίων.