Η Λότζια δεν είναι φυλάκιο

«Από το “θα φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνουν” στους δημοτικούς αστυνομικούς που ελέγχουν την είσοδο του Δημαρχείου

Υπήρξε μια εποχή που ο Αλέξης Καλοκαιρινός υποσχόταν έναν Δήμο εξωστρεφή, διεκδικητικό και ανοιχτό στην κοινωνία.

«Θα φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνουν», έλεγε προεκλογικά.

«Θα διεκδικήσουμε, θα συνεργαστούμε και δεν θα διστάσουμε να συγκρουστούμε για να προωθήσουμε τα ζητήματα της πόλης».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Κρήτη: Τοξικές ουσίες απαγορευμένων φυτοφαρμάκων σε υψηλές ποσότητες στο αίμα των παιδιών

Και στην κεντρική του ομιλία συμπλήρωνε: «Θα παρεμβαίνει για τα θέματα που αφορούν τους πολίτες και τον τόπο πέρα από τη στενή του αρμοδιότητα.

Θα φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνουν. Γιατί είναι ο φυσικός μας χώρος.»

Στο ίδιο πνεύμα, το προεκλογικό του πρόγραμμα διακήρυττε ότι «ο Δήμος συνεργεί με όλους τους φορείς και τις κοινωνικές ομάδες και δίνει χώρο και βήμα σε όλους τους τοπικούς κοινωνικούς εταίρους».

Ένα σαφές πολιτικό μήνυμα για έναν Δήμο ανοιχτό στις συλλογικότητες, στη συμμετοχή και στον δημόσιο διάλογο.

Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.

Με επιλογή της δημοτικής αρχής τοποθετήθηκαν δημοτικοί αστυνομικοί στην είσοδο της Λότζια, καταγράφοντας ουσιαστικά όποιον περνά την πόρτα του Δημοτικού Μεγάρου.

Το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι μιας ανοιχτής διοίκησης που εμπιστεύεται τους πολίτες, αλλά μιας διοίκησης που αισθάνεται την ανάγκη να ελέγχει την πρόσβαση στο ίδιο της το σπίτι.

Προφανώς, μετά τις αιφνιδιαστικές παρεμβάσεις του Ρουβίκωνα, οι «ανοιχτές πόρτες» και η συνεργασία με τις συλλογικότητες απέκτησαν διαφορετικό περιεχόμενο.

Εκεί όπου κάποτε γινόταν λόγος για εμπιστοσύνη και συμμετοχή, σήμερα κυριαρχεί η λογική της επιτήρησης.

Και έτσι η πολιτική της συμμετοχής αντικαταστάθηκε από την πολιτική της καχυποψίας.

Και όταν επιχειρείται να δικαιολογηθεί αυτή η επιλογή με το επιχείρημα ότι «έτσι γίνεται σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης», η απάντηση είναι απλή: ας γίνει πρώτα το Ηράκλειο μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη σε υποδομές, υπηρεσίες, ποιότητα ζωής και θεσμική λειτουργία, και ύστερα ας αντιγράψουμε τα μέτρα ασφαλείας των δημαρχείων τους.

Κάποτε η υπόσχεση ήταν «θα φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνουν».

Σήμερα, η εικόνα είναι ότι πρώτα θα περνάς από την είσοδο και μετά θα αποφασίζεται αν χωράς στον Δήμο.

Και αυτό δεν είναι απλώς μια αλλαγή μέτρων ασφαλείας.

Είναι μια αλλαγή πολιτικής νοοτροπίας.