Ηράκλειο: «Σφυροκοπούν» τη δημοτική αρχή οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα – Που βρέθηκαν τώρα τα «ανύπαρκτα» εκατομμύρια;

Η Στρατηγική της «Άδειας Τσέπης»

Επί μήνες, η Δημοτική Αρχή Ηρακλείου έπαιζε ένα καλοκουρδισμένο θέατρο στις δικαστικές αίθουσες.

Η ρητή εντολή της δημοτικής αρχής (2025) προς τη Νομική Υπηρεσία ήταν μία και κυνική: «Δηλώστε παντού ότι δεν υπάρχουν χρήματα».

Με αυτό το κατασκευασμένο επιχείρημα ως «πολιορκητικό κριό», η δημοτική αρχή κατάφερε να κάμψει τις νομικές αντιστάσεις, οδηγώντας στην ανεργία εκατοντάδες 10 έτους έμπειρους συμβασιούχους.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων Καθαριότητας και Εργατοτεχνιτών δήμου Ηρακλείου είχε προειδοποιήσει έγκαιρα και με κάθε τόνο,η απομάκρυνση του έμπειρου προσωπικού θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο απόλυτο χάος στην αποκομιδή.

Η δημοτική αρχή κώφευσε, η πόλη βυθίστηκε στα σκουπίδια και οι προειδοποιήσεις του Συλλόγου επιβεβαιώθηκαν με τον πιο εφιαλτικό τρόπο για τους δημότες. Φάνηκε ξεκάθαρα ότι η καθαριότητα απαιτεί χέρια που ξέρουν την πόλη και όχι δικονομικά τεχνάσματα.

Αντί για τον πολυαναμενόμενο νέο Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας που θα έλυνε το πρόβλημα μόνιμα, επιλέχθηκε το μονοπάτι της ιδιωτικοποίησης. Όμως, ο «σωτήρας» ιδιώτης ανακάλυψε αργά ότι η καθαριότητα του Ηρακλείου δεν είναι «εύκολο κέρδος».

Σήμερα ψάχνει απεγνωσμένα προσωπικό ακόμα και σε «τρύπες», την ώρα που οι άνθρωποι που κράταγαν την πόλη όρθια πετάχτηκαν στον δρόμο ως «βάρος».

Το 2026, η υποκρισία ξεσκεπάστηκε πανηγυρικά. Ξαφνικά, τα ταμεία που η Νομική Υπηρεσία παρουσίαζε ως «άδεια» με άνωθεν εντολή, γέμισαν!

Για πρώτη φορά στα χρονικά, ο προϋπολογισμός για τους συμβασιούχους (ΙΔΟΧ) στην καθαριότητα εκτινάχθηκε στο αστρονομικό ποσό των 3 εκατομμυρίων ευρώ.

Δειτε φωτογραφία: 

Screenshot

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ανείπωτη τραγωδία στα Τρίκαλα: 22χρονη έχασε τη ζωή της την ώρα που βρισκόταν στο σπίτι της

Τα ερωτήματα που ζητούν απάντηση:

• Πού βρέθηκαν τώρα τα εκατομμύρια που «δεν υπήρχαν» πριν από λίγους μήνες για να πληρωθούν οι ίδιοι εργαζόμενοι;
• Γιατί έπρεπε να μείνουν εκατοντάδες οικογένειες στον δρόμο και η πόλη μέσα στη βρωμιά, αφού η οικονομική δυνατότητα υπήρχε εξαρχής;

Η απάντηση είναι προφανής: Δεν έλειπαν τα λεφτά, έλειπε η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της καθαριότητας. Σήμερα, ο Δήμος πληρώνει «χρυσά» αυτά που χθες βάφτιζε «ανέφικτα», επιβεβαιώνοντας ότι το πείραμα της απαξίωσης των εργαζομένων κοστίζει ακριβά κυριολεκτικά και μεταφορικά.