«Να γίνουμε κανονικοί πολίτες μιας κανονικής χώρας»: Παρέμβαση Λιονάκη για τους σαρωτικούς ελέγχους της Τροχαίας

«Η υπερβολική ταχύτητα, το αλκοόλ και η μη χρήση κράνους ή ζώνης πληρώνονται με αίμα», τονίζει ο πρόεδρος του Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.ΤΑ., ζητώντας τήρηση της νομιμότητας χωρίς «σβήσε μου την κλήση»

Στη συζήτηση που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα γύρω από τους εντατικούς ελέγχους της Τροχαίας, τις βεβαιώσεις παραβάσεων και τις αφαιρέσεις αδειών οδήγησης -ιδιαίτερα στην περιοχή των Χανίων- παρεμβαίνει δημόσια ο πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.ΤΑ.), Γιάννης Λιονάκης

Με ανάρτησή του, ο πρόεδρος του σύλλογου επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους βάση, απαντώντας στον θόρυβο και τις αντιδράσεις που κάνουν λόγο για «προγκρόμ» ή «εξοντωτικές ποινές». Όπως υπογραμμίζει, το δίπλωμα οδήγησης δεν αφαιρείται βάσει της κοινωνικής ή οικονομικής κατάστασης του οδηγού, αλλά αποκλειστικά επειδή προηγήθηκε συγκεκριμένη παράβαση για την οποία ο νόμος προβλέπει τη συγκεκριμένη κύρωση.

Παράλληλα, ξεκαθαρίζει πως αν υπάρχει λάθος στη βεβαίωση, αυθαιρεσία ή δυσανάλογη διάταξη, αυτά πρέπει να ελέγχονται και να διορθώνονται θεσμικά, καθώς το κράτος δικαίου περιλαμβάνει και τον έλεγχο των ελεγκτικών μηχανισμών. Διαχωρίζει όμως πλήρως αυτή τη διαδικασία από την επιστροφή στις παλιές νοοτροπίες του «σβήσε μου την κλήση» ή της υποτίμησης της ζώνης, του κράνους και της κατανάλωσης αλκοόλ — πρακτικές τις οποίες, όπως σημειώνει, η χώρα έχει πληρώσει με αίμα.

Ο κ. Λιονάκης επισημαίνει ότι η αποτελεσματικότητα της αστυνόμευσης δεν μετριέται απλώς με τον αριθμό των κλήσεων, αλλά με το αν καταφέρνει να περιορίσει τις επικίνδυνες συμπεριφορές στους δρόμους. Τονίζει πως όταν οι έλεγχοι είναι σταθεροί, ορατοί και δίκαιοι, λειτουργούν αποτρεπτικά πριν συμβεί το δυστύχημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η Ειρήνη Μουρτζούκου «έσπασε» το κελί όπου μένει η γιατρός του Γιώργου Μαζωνάκη

Καταλήγοντας, υπογραμμίζει ότι ο τελικός στόχος δεν είναι η επιβολή προστίμων, αλλά η καλλιέργεια οδικής παιδείας που ξεκινά από την οικογένεια και το σχολείο. Μέχρι να επιτευχθεί αυτό, όπως σημειώνει, ο δρόμος δεν μπορεί να λειτουργεί ανεξέλεγκτα, καθώς κάθε οδηγός οφείλει να σέβεται το δικαίωμα των υπολοίπων να επιστρέψουν ασφαλείς στο σπίτι τους.