Από το πρώτο βλέμμα ενός βρέφους που «δεν έκλαιγε ποτέ», μέχρι τον αγώνα επιβίωσης χωρίς κρατική στήριξη – η συγκλονιστική μαρτυρία μιας από τις μόλις οκτώ επαγγελματίες ανάδοχες μητέρες στην Ελλάδα
«Eπαγγελματίας ανάδοχος γονέας. Δεν αποδέχομαι αυτόν τον όρο. Όμως πώς αλλιώς να μας πουν, όταν μας υποχρεώνουν να ανοίγουμε χαρτιά στην εφορία; Φορολογείσαι, κόβεις τιμολόγια, πληρώνεις ΕΦΚΑ. Σαν να ανοίγεις ένα μπακάλικο, σε αυτή την κατηγορία μας κατατάσσει το ελληνικό κράτος, εξομολογείται η Άντζυ Φλογερά, στο Cretaone 102,3 και στην Αντιγόνη Ανδρεάκη.
Το παιδί που «δεν έκλαιγε ποτέ»
Η ιστορία ξεκινά πριν από δέκα χρόνια, όταν αποφάσισε μαζί με την οικογένειά της να γίνει ανάδοχη μητέρα. Επέλεξε συνειδητά να ανοίξει την πόρτα και σε ένα παιδί με αναπηρία.
«Δεν γνώριζα πολλά τότε. Απλά είπα: θα βοηθήσω ένα παιδί».
Το παιδί που ήρθε στη ζωή της ήταν μόλις 10 μηνών. Με βαριά προβλήματα υγείας. Με αβέβαιο μέλλον.
«Δεν ξέραμε αν θα μιλήσει, αν θα δει, αν θα περπατήσει».
Η πρώτη τους συνάντηση σημάδεψε τα πάντα.
«Ήταν η μοναδική φορά που έκλαψε. Μου είπαν οι νοσοκόμες ότι δεν είχαν ακούσει ποτέ τη φωνή του. Τα εγκαταλελειμμένα παιδιά σταματούν να κλαίνε όταν δεν έρχεται κανείς δικός τους άνθρωπος να τα φροντίσει στα νοσοκομεία που έχουν ξεχαστεί.. Έκλαιγε γιατί ένιωσε για πρώτη φορά θαλπωρή».
«Έβγαλε έναν αναστεναγμό και εκεί δέσαμε»
Η στιγμή που έφτασαν σπίτι ήταν καθοριστική.
«Το έκανα μπάνιο. Ήταν καλοκαίρι. Και έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό. Εκεί έγινε το πρώτο δέσιμο».
Από εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχαν διαχωρισμοί.
«Ήταν το τρίτο μου παιδί. Δεν έχει το DNA μου, αλλά είναι παιδί μου».
Μια καθημερινότητα γεμάτη αγώνα και φως
Σήμερα, το παιδί είναι 9 ετών. Δεν περπατά, κινείται με αμαξίδιο. Όμως η καθημερινότητά του κάθε άλλο παρά περιορισμένη είναι. Αντίθετα, είναι γεμάτη δραστηριότητες, στόχους και μικρές νίκες που χτίστηκαν με κόπο, επιμονή και αδιάκοπη φροντίδα.
«Είναι πολύ καλός μαθητής, προσπαθεί, συμμετέχει, δεν το βάζει κάτω».
Η εκπαίδευσή του δεν περιορίζεται μόνο στη σχολική αίθουσα. Η καθημερινότητά του είναι αυστηρά δομημένη γύρω από τις ανάγκες του με συστηματικές φυσικοθεραπείες για τη βελτίωση της κινητικότητάς του και ιατρικές παρακολουθήσεις λόγω του βαριού ιστορικού υγείας
«Το πρόγραμμα όλης της οικογένειας διαμορφώθηκε με βάση εκείνον. Η φυσικοθεραπεία του ήταν και είναι προτεραιότητα».
«Λατρεύει τη μουσική. Χαίρεται, γελάει, επικοινωνεί με τον δικό του τρόπο. Είναι ένα παιδί που σου δίνει ενέργεια».
Η εξέλιξή του, όπως περιγράφει η μητέρα του, δεν ήταν καθόλου δεδομένη.
«Όταν ήρθε σε εμάς, δεν ξέραμε τίποτα. Ούτε αν θα αντιλαμβάνεται, ούτε αν θα επικοινωνεί. Οι γιατροί ήταν πολύ επιφυλακτικοί.
Όταν πήγαμε να τον πάρουμε για το σπίτι μας είπαν πως δεν ήταν σίγουροι εάν θα έφτανε μέχρι την Πάτρα όπου μένουμε.
«Δεν περίμενε κανείς αυτή την πορεία. Σε συνέδρια, όταν βλέπουν τις εξετάσεις του, απορούν».
Η ίδια αποδίδει αυτή την εξέλιξη όχι σε κάποιο “θαύμα”, αλλά σε κάτι βαθιά ανθρώπινο:
«Η αγάπη, η ασφάλεια, η καθημερινή φροντίδα. Αυτά κάνουν τη διαφορά. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι ανήκει κάπου, μπορεί να ξεδιπλώσει δυνατότητες που δεν φαντάζεται κανείς».
«Καταλαβαίνει. Νιώθει. Μπορεί να σου πει “ευχαριστώ” με τον τρόπο του. Έχει πάρει τόση αγάπη, που μόνο αγάπη δίνει πίσω».
Το κράτος που απουσιάζει
Πίσω όμως από αυτή τη φωτεινή ιστορία, υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα: η εγκατάλειψη του θεσμού της αναδοχής από το κράτος.
«Εδώ και καιρό δεν πληρωνόμαστε ούτε για τις απαραίτητες θεραπείες των παιδιών. Μας είπαν ότι υπάρχουν κονδύλια και ξαφνικά… χάθηκαν».
Η ίδια και οι υπόλοιποι επτά ανάδοχοι γονείς σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε αδιέξοδο:
«Δεν γίνεται να πληρώνω εισφορές χωρίς να εισπράττω. Λειτουργώ σαν επιχείρηση, ενώ κάνω κοινωνικό έργο».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι δομικό όπως περιγράφει στο Cretaone 102,3, «Η έλλειψη κοινωνικών λειτουργών, η υποστελέχωση υπηρεσιών, η απουσία εκπαίδευσης και η μηδενική ουσιαστική αποϊδρυματοποίηση. «Δεν πάει τίποτα σωστά. Κάνουν μόνο διαφήμιση».
«Δεν το ξεχώρισα ποτέ»
Η ίδια δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα στα παιδιά της.
«Όπως έτρεχα για τα βιολογικά μου παιδιά, έτρεχα και για αυτό. Δεν το ξεχώρισα ποτέ».
«Θέλω να το δω να μεγαλώνει, να φτάσει τα 18 και να μπορέσει να σταθεί μόνο του. Να ζήσει, να ταξιδέψει, να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα».
«Αν έχει αγάπη, έχει τα πάντα»
Σε μια κοινωνία που φοβάται την αναπηρία και αποφεύγει την ευθύνη, η ιστορία αυτής της οικογένειας λειτουργεί ως αντίβαρο.
Δεν είναι μια ιστορία ηρωισμού. Είναι μια ιστορία επιλογής.
Να δώσεις σε ένα παιδί αυτό που του λείπει περισσότερο: ένα σπίτι, μια αγκαλιά, έναν άνθρωπο να το περιμένει.
- Η ιστορία μιας ανάδοχης μητέρας στην Ελλάδα που φροντίζει ένα παιδί με σοβαρά προβλήματα υγείας, παρά την έλλειψη κρατικής στήριξης.
- Η μητέρα επισημαίνει ότι η αγάπη και η καθημερινή φροντίδα είναι καθοριστικοί παράγοντες για την ανάπτυξη και την ευτυχία του παιδιού.
- Παρά τις προκλήσεις, η οικογένεια προσαρμόζει την καθημερινότητά της για να υποστηρίξει τις ανάγκες του παιδιού, προσφέροντάς του μια ζωή γεμάτη δραστηριότητες και στόχους.
- Η απουσία κρατικής υποστήριξης και η αδυναμία κάλυψης θεραπειών υπογραμμίζουν τη δομική ανεπάρκεια του συστήματος αναδοχής στην Ελλάδα.
Δημοφιλή
Κρήτη: Το χωριό που θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα του νησιού - Η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων
Λουκέτο στο Fat Rat της Ιωάννας Τούνη στο Παρίσι – Η ανακοίνωση
Ποια είναι τα 3 ζώδια που έχουν αλάνθαστο ένστικτο;
Ηράκλειο 1945: Μπήκαν στο δικαστήριο και λίντσαραν τους κατηγορούμενους - Η υπόθεση που συγκλόνισε την Κρήτη!
Η Ειρήνη Μουρτζούκου «έσπασε» το κελί όπου μένει η γιατρός του Γιώργου Μαζωνάκη
10 μέρη στην Κρήτη που αξίζει να επισκεφθείτε τον χειμώνα
Ιωάννα Γάκα: «Δεν υπολόγιζε κανέναν», λέει η θεία της για την 56χρονη γιατρό
ΒΟΑΚ: «Η πιο δύσκολη νύχτα σε 38 χρόνια που οδηγώ» - Η δραματική διαδρομή από Ρέθυμνο προς Χανιά
Γιώργος Μαζωνάκης: Νέα αποκάλυψη – Η σοκαριστική φράση του γιατρού στην άφιξη του ΕΚΑΒ