Τρία χρόνια τρόμου πριν την τραγωδία στην Αμμουδάρα: «Δεν θα τον γλιτώναμε, είχε γίνει στόχος»

Η συνήγορος της οικογένειας του θύματος, Αλεξάνδρα Σπανάκη, περιγράφει τον εφιάλτη απειλών, φόβου και παραλείψεων που –όπως υποστηρίζει– οδήγησαν στη δολοφονία του 20χρονου Νικήτα

«Οι απειλές εκφράστηκαν αμέσως και δεν σταμάτησαν ποτέ. Από την πρώτη στιγμή», τονίζει η συνήγορος της οικογένειας του θύματος, στο Cretaone 102,3 και την Αντιγόνη Ανδρεάκη, περιγράφοντας το σκηνικό που προηγήθηκε της αιματηρής κατάληξης στην Αμμουδάρα Ηρακλείου.

Η ίδια αποκαλύπτει ότι η υπόθεση δεν ήταν μια ξαφνική έκρηξη βίας, αλλά το τέλος μιας μακράς περιόδου φόβου και πιέσεων και απειλών για τη ζωή του Νικήτα που όπως λέει ήταν γνωστές και στις Αστυνομικές Αρχές.

Τρία χρόνια απειλών και φόβου

Σύμφωνα με την Αλεξάνδρα Σπανάκη, η ένταση ξεκίνησε αμέσως μετά το τροχαίο δυστύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του ο γιος του 54χρονου δράστη, ενώ ο Νικήτας, φίλος του θύματος τραυματίστηκε σοβαρά και νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η ερωτική τραγωδία στην Αιτωλοακαρνανία: Νέες συγκλονιστικές αποκαλύψεις στην στυγερή δολοφονία του κοινοτάρχη

«Σχεδόν στο νοσοκομείο. Εκεί όπου ο ένας έπαιρνε ένα νεκρό γιο και ο άλλος πάλευε για τη ζωή του», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ο νεαρός, όπως περιγράφει, πέρασε μεγάλο διάστημα νοσηλευόμενος και βγήκε από το νοσοκομείο κουβαλώντας τόσο τα σωματικά όσο και τα ψυχικά του τραύματα.

«Τρία ολόκληρα χρόνια αυτό το παιδί… φέρει μέσα του το τραύμα ενός τροχαίου δυστυχήματος και τις απώλειες ενός φίλου του», αναφέρει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως: «Η μάνα και ο πατέρας του Γιώργου Παρασύρη δεν άφηναν τον Νικήτα να πάρει ανάσα. Περνούσαν έξω από το μαγαζί που εργάζονταν και του έλεγαν πως η ζωή του σύντομα θα τελειώσει.

Εκεί όπου ο ένας έπαιρνε ένα νεκρό γιο και ο άλλος πάλευε για τη ζωή του, την ίδια ώρα ξεκινούσε ο εφιάλτης για την οικογένεια του Νικήτα.

Καθυστερήσεις στη δικαιοσύνη

«Όταν έχουμε εμπλοκή και συγκλίνουσα υπαιτιότητα, προφανώς υπάρχει καθυστέρηση, διότι διερευνάται προς όλες τις κατευθύνσεις η ευθύνη», τονίζει η Αλεξάνδρα Σπανάκη, επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί η υπόθεση του τροχαίου δυστυχήματος δεν είχε φτάσει στη δικαιοσύνη ακόμη και τρία χρόνια μετά.

Όπως επισημαίνει, η καθυστέρηση συνδέεται άμεσα με τη φύση της διερεύνησης, καθώς απαιτήθηκε ο διορισμός πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων, αλλά και η εις βάθος εξέταση των συνθηκών του δρόμου και της κυκλοφορίας στο σημείο.

«Υπήρξε μια καθυστέρηση ουσιαστικά στη διαβίβαση της δικογραφίας», σημειώνει, εξηγώντας ότι κρίσιμα στοιχεία της υπόθεσης αφορούσαν την ίδια την κατασκευή του οδοστρώματος και το κατά πόσο αυτή συνέβαλε στο δυστύχημα.

Η πραγματογνωμοσύνη που είχε διαταχθεί από την τροχαία, σύμφωνα με την ίδια, αποδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις τεχνικές αυτές παραμέτρους, γεγονός που επιμήκυνε τη διαδικασία.

Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι τέτοιου είδους καθυστερήσεις δεν είναι μεμονωμένες, αλλά συχνό φαινόμενο σε αντίστοιχες υποθέσεις, με οικογένειες να περιμένουν «τρία και τέσσερα και πέντε χρόνια να φτάσει η υπόθεση του παιδιού τους στην αίθουσα ενός δικαστηρίου», σε μια διαδικασία που, αν και προβλέπεται θεσμικά, συχνά αφήνει ανοιχτά μέτωπα και εντάσεις να διαιωνίζονται.

«Αγωνία και πραγματικός φόβος»

Η καθημερινότητα του Νικήτα και της οικογένειάς του, σύμφωνα με την ίδια, είχε μετατραπεί σε εφιάλτη.

«Θα σας πω δύο λέξεις: αγωνία και φόβο, πραγματικό φόβο», δηλώνει.

Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει, υπήρξαν επανειλημμένες παραβιάσεις περιοριστικών όρων που είχαν επιβληθεί στον δράστη, χωρίς –όπως υποστηρίζει– να υπάρξει η ανάλογη αντίδραση.

«Οι όροι παραβιάστηκαν επανειλημμένως… συνέχισε να απειλεί», τονίζει.

Καταγγελίες και νέα περιστατικά

Λίγους μήνες πριν τη δολοφονία, ο νεαρός είχε προχωρήσει σε νέα καταγγελία.

«Το ίδιο το παιδί έκανε μήνυση πρόσφατα… τον κυνήγησε μέσα στα στενά… φώναζε βοήθεια», περιγράφει, αναφερόμενη σε περιστατικό που σημειώθηκε τον Φεβρουάριο του 2026.

Παρά τις καταγγελίες, η κατάσταση δεν εκτονώθηκε. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει: «Το βίωνε καθημερινά… τον κοίταζε απειλητικά με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο».

Οι ευθύνες της Αστυνομίας

«Το ίδιο το παιδί έκανε μήνυση πρόσφατα, δηλαδή τον Μάρτιο του 2026», επισημαίνει η Αλεξάνδρα Σπανάκη, αναφερόμενη στο τελευταίο περιστατικό που όπως τονίζει θα μπορούσε να είχε αλλάξει την εξέλιξη της υπόθεσης.

Σύμφωνα με την ίδια, η καταγγελία αφορούσε καταδίωξη που είχε σημειωθεί τον Φεβρουάριο, όταν ο Νικήτας «κυνηγήθηκε μέσα στα στενά» και σώθηκε βρίσκοντας καταφύγιο σε σπίτι.

Παρά τη σοβαρότητα του περιστατικού και το γεγονός ότι ήδη υπήρχαν περιοριστικοί όροι σε βάρος του δράστη, η συνήγορος σημειώνει ότι δεν είναι σαφές αν κινήθηκαν άμεσα οι προβλεπόμενες διαδικασίες: «Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν διαβιβάστηκε αυτή η δικογραφία… για να κινηθούν οι διαδικασίες ανάκλησης των περιοριστικών όρων».

Όπως εξηγεί, σε περίπτωση παραβίασης των όρων, ο νόμος προβλέπει την άρση τους και την επιβολή προσωρινής κράτησης, κάτι που όπως υπογραμμίζει «εδώ δεν έγινε».

Με αυτόν τον τρόπο αφήνει σαφείς αιχμές για ενδεχόμενες παραλείψεις και θέτει ζήτημα ευθύνης των αρμόδιων αρχών ως προς το αν υπήρξε η αναγκαία κινητοποίηση για την προστασία του θύματος.

«Εφόσον οι όροι παραβιάστηκαν… επιβάλλεται η προσωρινή κράτηση. Κάτι που εδώ δεν έγινε», επισημαίνει.

«Δεν θα δεχθώ τον ισχυρισμό της αυτοδικίας»

Η ίδια απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε προσπάθεια δικαιολόγησης της πράξης.

«Δεν θα δεχθώ τον φθηνό ισχυρισμό ότι ο θάνατος του παιδιού του τον οδήγησε εκεί», τονίζει.

Και προσθέτει: «Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κινητοποιεί συμπεριφορές που οδηγούν στην αφαίρεση ζωής».

Το συγκλονιστικό μήνυμα της οικογένειας

Η πιο βαριά φράση, όπως αποκαλύπτει, ήρθε από την ίδια την οικογένεια του θύματος.

«Δεν θα τον γλιτώναμε… και αν έφευγε μακριά από την Κρήτη», της είπε η αδελφή του Νικήτα.

Μια φράση που όπως λέει αποτυπώνει το μέγεθος της απειλής που βίωναν: «Οδηγήθηκε… στο θάνατο».

Η συνήγορος περιγράφει πως ακόμη και το ενδεχόμενο να απομακρυνθεί ο νεαρός από την περιοχή δεν θεωρούνταν λύση, καθώς η απειλή ήταν διαρκής και επίμονη.

«Ακριβώς αυτό μας είπε», υπογραμμίζει, εξηγώντας ότι η αίσθηση που είχε διαμορφωθεί ήταν πως η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Κατά την ίδια, η συγκεκριμένη μαρτυρία αναδεικνύει πως ο Νικήτας και οι δικοί του άνθρωποι βίωναν έναν καθημερινό εφιάλτη χωρίς διέξοδο, φτάνοντας στο σημείο να πιστεύουν ότι η κατάληξη ήταν προδιαγεγραμμένη, παρά τις προσπάθειες προστασίας και τις επανειλημμένες καταγγελίες.

Η υπόθεση συνεχίζει να προκαλεί σοκ και να ανοίγει κρίσιμα ερωτήματα για την προστασία των θυμάτων, τη λειτουργία της δικαιοσύνης και τα όρια μεταξύ πένθους και βίας.