«Ακόμη και μία ημέρα ζωής να έχει ένα παιδί, δεν μπορούμε να του τη στερήσουμε» – Η Μαρία Ευστρατίου για όσους εκμεταλλεύονται τον παιδικό καρκίνο στο όνομα της αλληλεγγύης

To φαινόμενο δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά υπήρχε εδώ και χρόνια, με δημόσιες αναρτήσεις, εκκλήσεις για οικονομική ενίσχυση και τραπεζικούς λογαριασμούς που συγκέντρωναν χιλιάδες κοινοποιήσεις, αποκτώντας πανελλαδική διάσταση

«Ο πόνος ενός παιδιού δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και η αγωνία μιας οικογένειας δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μέσο οικονομικού οφέλους», δηλώνει η κ. Μαρία Ευστρατίου, πρόεδρος της «Ηλιαχτίδας», αναδεικνύοντας τη σκοτεινή πλευρά των εράνων που εμφανίζονται στο όνομα της αλληλεγγύης και θέτοντας στο επίκεντρο την ανάγκη για διαφάνεια, αυστηρούς ελέγχους και προστασία των οικογενειών που δίνουν καθημερινά τη μάχη με τον παιδικό καρκίνο.

«Από πότε πρέπει μια οικογένεια να εκθέτει δημόσια τον πόνο του παιδιού της για να δικαιούται βοήθεια;», διερωτάται ακόμη η κ. Μαρία Ευστρατίου.

Η πρόεδρος του Παγκρήτιου Συλλόγου Γονέων και Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ηλιαχτίδα» και αναπληρώτρια γραμματέας του Συλλόγου Ασθενών Ελλάδος, κ. Μαρία Ευστρατίου, μιλώντας στο Cretaone 102,3 περιέγραψε την απογοήτευση και τον βαθύ πόνο που προκαλούν τέτοιες πρακτικές στους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα σε παιδιά με καρκίνο και στις οικογένειές τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τηλεφώνημα για βόμβα σε κέντρο διαχείρισης κόκκινων δανείων στο Μαρούσι, εκκενώθηκε ο χώρος

Όπως τόνισε, το φαινόμενο δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά υπήρχε εδώ και χρόνια, με δημόσιες αναρτήσεις, εκκλήσεις για οικονομική ενίσχυση και τραπεζικούς λογαριασμούς που συγκέντρωναν χιλιάδες κοινοποιήσεις, αποκτώντας πανελλαδική διάσταση. Η ίδια εξέφρασε την απορία της για το πώς τέτοιες δραστηριότητες δεν είχαν εντοπιστεί εγκαίρως από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Πώς ο παιδικός καρκίνος γίνεται εργαλείο οικονομικής εκμετάλλευσης

Σύμφωνα με την κ. Ευστρατίου, οι συγκεκριμένες εκκλήσεις αξιοποιούσαν κυρίως την ανάγκη ενός παιδιού να μεταβεί στο εξωτερικό για εξειδικευμένη θεραπεία ή χειρουργική επέμβαση. Το συναίσθημα, η αγωνία και η αυτονόητη επιθυμία κάθε γονέα να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα για τη ζωή του παιδιού του αποτελούσαν το βασικό σημείο στο οποίο απευθύνονταν.

Όπως εξήγησε, πολλοί πολίτες δεν γνωρίζουν ότι, όταν ένα παιδί χρειάζεται να μεταφερθεί σε δημόσιο νοσοκομείο του εξωτερικού, το Εθνικό Σύστημα Υγείας καλύπτει τις σχετικές δαπάνες, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Έτσι, η άγνοια αυτή μπορούσε να αξιοποιηθεί για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι οικογένειες έπρεπε να συγκεντρώσουν τεράστια χρηματικά ποσά προκειμένου να εξασφαλίσουν τη θεραπεία του παιδιού τους.

Η πρόεδρος της «Ηλιαχτίδας», ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται όλοι οι έρανοι με καχυποψία. Υπάρχουν πραγματικές περιπτώσεις στις οποίες, όταν εξαντλούνται οι θεραπευτικές δυνατότητες των δημόσιων νοσοκομείων, οι οικογένειες αναζητούν μια επιπλέον ελπίδα σε ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα του εξωτερικού.

«Δεν μπορείς να πεις σε έναν γονιό ότι μέχρι εδώ ήταν», ήταν το νόημα της παρέμβασής της, υπογραμμίζοντας ότι ακόμη και μία πιθανότητα να υπάρχει, οι γονείς θα προσπαθήσουν να την εξαντλήσουν. «Ακόμη και μία ημέρα ζωής να έχει ένα παιδί, δεν μπορούμε να του τη στερήσουμε».

Αυτή η ανάγκη, όπως υπογράμμισε, πρέπει να γίνεται απολύτως σεβαστή. Εκείνο που πρέπει να διασφαλίζεται είναι ότι οι έρανοι πραγματοποιούνται με νόμιμες διαδικασίες και ότι τα χρήματα καταλήγουν πράγματι στον σκοπό για τον οποίο συγκεντρώνονται.

Πώς μπορούν οι πολίτες να ελέγχουν έναν έρανο

Η κ. Ευστρατίου επισήμανε ότι υπάρχουν νόμιμοι τρόποι συγκέντρωσης χρημάτων, ακόμη και μέσω ειδικών ερανικών λογαριασμών που ανοίγονται από τις ίδιες τις οικογένειες, με τις προβλεπόμενες εγκρίσεις και πιστοποιήσεις.

Αντίθετα, όπως ανέφερε, ένας σοβαρός σύλλογος δεν οργανώνει εράνους για ένα μεμονωμένο παιδί, καθώς η δράση του αφορά το σύνολο των παιδιών και των οικογενειών που στηρίζει.

Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους πολίτες να είναι προσεκτικοί πριν προχωρήσουν σε μια οικονομική συνεισφορά. Να ελέγχουν αν ο λογαριασμός είναι πράγματι ερανικός, αν υπάρχει η απαραίτητη πιστοποίηση και αν ο σύλλογος διαθέτει επίσημη παρουσία, καταστατικό και σαφή στοιχεία για τη δράση του.

Παράλληλα, σημείωσε ότι και οι ίδιες οι οικογένειες που πραγματοποιούν νόμιμους εράνους θα πρέπει να δημοσιοποιούν τις σχετικές εγκρίσεις, ώστε να μπορούν οι πολίτες να διαπιστώνουν ότι πρόκειται για πραγματικές και νόμιμες διαδικασίες.

«Χρειάζεται ενιαίος και αυστηρότερος έλεγχος για όλες τις ΜΚΟ και τους συλλόγους»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Πολιτείας, τονίζοντας ότι η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται στους πολίτες, οι οποίοι καλούνται να ανακαλύψουν μόνοι τους αν μια έκκληση βοήθειας είναι αξιόπιστη.

Όπως ανέφερε, υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και στην Περιφέρεια, στους οποίους μπορεί να απευθυνθεί κάποιος για να καταγγείλει ύποπτες δραστηριότητες. Ωστόσο, κατά την ίδια, το ζητούμενο είναι οι έλεγχοι να λειτουργούν προληπτικά και όχι να ενεργοποιούνται μόνο όταν ένα φαινόμενο έχει ήδη λάβει μεγάλες διαστάσεις.

Η Μαρία Ευστρατίου ζήτησε να υπάρξει ενιαία γραμμή ελέγχου για όλους τους συλλόγους και τις οργανώσεις, ανεξάρτητα από το πότε ιδρύθηκαν ή πόσο γνωστές είναι. Παράλληλα, έθεσε την ανάγκη ουσιαστικής λειτουργίας ενός ενιαίου μητρώου, με συστηματική αξιολόγηση των φορέων που δραστηριοποιούνται στον χώρο της κοινωνικής προσφοράς.

Όπως σημείωσε, δεν πρέπει να υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά: οι σύλλογοι που ελέγχονται εξονυχιστικά και αποδεικνύουν καθημερινά το έργο τους, αλλά και οι νέες οργανώσεις που εμφανίζονται, θα πρέπει να υπόκεινται στις ίδιες διαδικασίες διαφάνειας και λογοδοσίας.

Η «Ηλιαχτίδα» και η πιστοποίηση που διασφαλίζει τη διαφάνεια

Με αφορμή τη συζήτηση για την αξιοπιστία των οργανώσεων, η πρόεδρος της «Ηλιαχτίδας» αναφέρθηκε στη μακρόχρονη πορεία του συλλόγου στο πλευρό των παιδιών με καρκίνο και των οικογενειών τους.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον ξενώνα της «Ηλιαχτίδας» στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου, αλλά και στις υπόλοιπες πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί για τη στήριξη των οικογενειών.

Όπως εξήγησε, η «Ηλιαχτίδα» έχει αναγνωριστεί ως φορέας παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας κοινωνικής φροντίδας, μια πιστοποίηση που, όπως υπογράμμισε, δεν απονέμεται απλώς επειδή ένας σύλλογος δηλώνει ότι προσφέρει κοινωνικό έργο.

Προϋποθέτει συγκεκριμένη οργανωτική δομή, έλεγχο των οικονομικών στοιχείων, αξιολόγηση των εθελοντών και του Διοικητικού Συμβουλίου, καθώς και έγκριση από την αρμόδια επιτροπή του υπουργείου. Πρόκειται, όπως ανέφερε, για μια διαδικασία που επικαιροποιείται ανά τετραετία και διασφαλίζει τη συνεχή αξιολόγηση του φορέα.

Παράλληλα, τα οικονομικά στοιχεία του συλλόγου ελέγχονται από ορκωτούς λογιστές, ενώ τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, χωρίς αμοιβή.

Η ίδια εκτίμησε ότι η υπόθεση που έχει δει το φως της δημοσιότητας δεν θα πρέπει να πλήξει συλλήβδην τους οργανισμούς που έχουν αποδείξει επί χρόνια την κοινωνική τους προσφορά.

Αντίθετα, θεωρεί ότι πρέπει να αποτελέσει αφορμή για μεγαλύτερη εγρήγορση των πολιτών και ουσιαστικότερη εποπτεία.

Ο πόνος των παιδιών δεν μπορεί να γίνεται δημόσιο θέαμα

Πέρα από το οικονομικό σκέλος, η κ. Μαρία Ευστρατίου ανέδειξε μια ακόμη πιο σκληρή πλευρά της υπόθεσης: την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.

Περιέγραψε την καθημερινότητα των οικογενειών που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, να μετακινηθούν από άλλους νομούς της Κρήτης στο Ηράκλειο, στην Αθήνα ή στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω άλλα παιδιά, επαγγελματικές υποχρεώσεις και οικονομικές εκκρεμότητες, προκειμένου να βρίσκονται διαρκώς δίπλα στο παιδί που νοσεί.

Μίλησε για τον φόβο, την αβεβαιότητα, τη σωματική και ψυχική εξάντληση, αλλά και για την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλει ένας γονιός ώστε να δίνει δύναμη στο παιδί του, ακόμη κι όταν ο ίδιος βρίσκεται στα όριά του.

«Μας προκαλεί πόνο όταν σκεφτόμαστε ότι κάποιος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο για να μαζέψει χρήματα, όχι για να πάνε σε καλή μεριά, αλλά για να χρηματοδοτήσει την πολυτελή ζωή του», ήταν το χαρακτηριστικό νόημα της τοποθέτησής της.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία της παρέμβασής της: η αλληλεγγύη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προσωπική επιχείρηση, ούτε ο παιδικός καρκίνος σε μέσο συγκέντρωσης χρημάτων χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι να μη χρειάζεται μια οικογένεια να εκθέτει δημόσια την πιο οδυνηρή στιγμή της ζωής της, να δημοσιοποιεί τον πόνο και την αγωνία του παιδιού της, προκειμένου να βρει βοήθεια.