Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να επικοινωνούμε με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, να ανακαλύπτουμε νέες ευκαιρίες και να έχουμε πρόσβαση σε περισσότερες επιλογές από ποτέ. Κι όμως, γιατί τόσοι νέοι αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει;

Θεωρητικά, ζούμε σε μια εποχή που θα έπρεπε να μας κάνει πιο ευτυχισμένους από κάθε προηγούμενη.

Κι όμως, υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στη σύγχρονη καθημερινότητα. Πολλοί νέοι άνθρωποι αισθάνονται πίεση, αβεβαιότητα και την εντύπωση ότι βρίσκονται διαρκώς πίσω από εκεί που θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι απαραίτητα ότι δεν έχουν τίποτα. Είναι ότι δυσκολεύονται να αισθανθούν πως αυτά που έχουν είναι αρκετά.

Κάθε μέρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με εικόνες ανθρώπων που ταξιδεύουν, πετυχαίνουν επαγγελματικούς στόχους, ερωτεύονται, αποκτούν το σπίτι των ονείρων τους ή φαίνεται να έχουν ανακαλύψει το μυστικό μιας τέλειας ζωής. Ακόμη κι όταν γνωρίζουμε ότι τα social media παρουσιάζουν μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας, δεν είναι πάντα εύκολο να μην επηρεαστούμε.

Κάπως έτσι, η προσωπική μας ζωή αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με μια διαδρομή που αξίζει να απολαύσουμε και περισσότερο με έναν αγώνα στον οποίο πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε κάτι.

Η παγίδα της σύγκρισης

Το πρόβλημα με τη σύγκριση είναι ότι σπάνια συγκρίνουμε ολόκληρες ζωές. Συγκρίνουμε τη δική μας καθημερινότητα, με όλες τις δυσκολίες, τις αμφιβολίες και τις βαρετές της στιγμές, με τις καλύτερες στιγμές των άλλων.

Βλέπουμε κάποιον να ταξιδεύει και ξεχνάμε ότι μπορεί να αγχώνεται για το μέλλον του. Βλέπουμε ένα ζευγάρι να δείχνει ευτυχισμένο και δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες. Βλέπουμε έναν συνομήλικό μας να πετυχαίνει κάτι σημαντικό και ξαφνικά αναρωτιόμαστε αν εμείς έχουμε μείνει πίσω.

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, δημιουργούμε μια λίστα με όλα όσα θα έπρεπε να έχουμε καταφέρει μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία.

Να έχουμε βρει τον σωστό άνθρωπο. Να έχουμε μια δουλειά που αγαπάμε. Να βγάζουμε αρκετά χρήματα. Να έχουμε έναν ενδιαφέροντα κοινωνικό κύκλο. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε.

Το δύσκολο είναι ότι η ζωή δεν ακολουθεί ένα κοινό χρονοδιάγραμμα. Κι όμως, πολλές φορές συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει ένα αόρατο ρολόι που μετράει την πρόοδό μας σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Μήπως, τελικά, δεν αισθανόμαστε ανεπαρκείς επειδή μας λείπουν πράγματα, αλλά επειδή βλέπουμε διαρκώς όλα όσα θα μπορούσαμε να έχουμε;

Όταν η ευτυχία γίνεται ακόμη ένας στόχος

Υπάρχει και κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή: η ανάγκη να βελτιωνόμαστε συνεχώς.

Θέλουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Να αποκτήσουμε καλύτερες συνήθειες, να διαβάζουμε περισσότερο, να γυμναζόμαστε, να τρώμε σωστά, να διαχειριζόμαστε καλύτερα τα συναισθήματά μας και να αξιοποιούμε κάθε λεπτό της ημέρας.

Από μόνη της, η προσωπική εξέλιξη μπορεί να είναι κάτι πολύ όμορφο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να διορθώσουμε τον εαυτό μας.

Όταν ακόμη και η ξεκούραση μάς δημιουργεί ενοχές επειδή θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο παραγωγικό. Όταν μια ήσυχη Κυριακή στο σπίτι μάς φαίνεται χαμένος χρόνος. Όταν δεν μπορούμε να απολαύσουμε όσα πετύχαμε, επειδή έχουμε ήδη βάλει τον επόμενο στόχο.

Τότε η ευτυχία μετατρέπεται σε μια υπόσχεση που αναβάλλεται συνεχώς.

Θα είμαι ευτυχισμένος όταν βρω καλύτερη δουλειά. Όταν αποκτήσω περισσότερα χρήματα. Όταν αλλάξω εμφάνιση. Όταν βρω σύντροφο. Όταν καταφέρω επιτέλους να οργανώσω τη ζωή μου.

Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή, εμφανίζεται ένας καινούργιος λόγος για να περιμένουμε λίγο ακόμη.

Ίσως το δυσκολότερο πράγμα δεν είναι να πετύχουμε όσα θέλουμε, αλλά να μάθουμε να μη θεωρούμε τη σημερινή μας ζωή μια προσωρινή κατάσταση που πρέπει απλώς να ξεπεράσουμε.

Έχουμε περισσότερες επιλογές, αλλά λιγότερη βεβαιότητα;

Οι προηγούμενες γενιές είχαν διαφορετικές δυσκολίες και περιορισμούς. Η σημερινή γενιά, όμως, μεγαλώνει με την ιδέα ότι μπορεί να γίνει σχεδόν οτιδήποτε θέλει, αρκεί να προσπαθήσει αρκετά.

Ακούγεται ενθαρρυντικό. Μπορεί, όμως, να γίνει και βάρος.

Αν υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές, πώς ξέρεις ότι επέλεξες σωστά; Αν μπορείς να ακολουθήσεις τόσες διαφορετικές διαδρομές, πώς συμφιλιώνεσαι με εκείνες που δεν θα ζήσεις ποτέ;

Η ελευθερία να επιλέγεις είναι πολύτιμη, αλλά δεν εξαφανίζει την αβεβαιότητα. Και σε μια εποχή όπου οι επαγγελματικές συνθήκες, οι οικονομικές απαιτήσεις και οι κοινωνικές προσδοκίες αλλάζουν γρήγορα, είναι λογικό πολλοί άνθρωποι να δυσκολεύονται να νιώσουν ασφάλεια για το μέλλον.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να αποδώσουμε κάθε δυσκολία της νέας γενιάς στα κινητά τηλέφωνα ή στην υπερβολική χρήση των social media. Η οικονομική πίεση, η μοναξιά, η εργασιακή ανασφάλεια και οι προσωπικές συνθήκες παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από μια απλή συμβουλή του τύπου «κλείσε το Instagram και θα είσαι ευτυχισμένος».

Μήπως πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που ορίζουμε την ευτυχία

Ίσως έχουμε συνδέσει την ευτυχία με μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική ζωή.

Φανταζόμαστε ότι θα είμαστε ευτυχισμένοι όταν όλα μπουν στη θέση τους. Όταν δεν θα έχουμε άγχος, όταν οι σχέσεις μας θα είναι ξεκάθαρες, όταν θα αισθανόμαστε σίγουροι για τις αποφάσεις μας και όταν θα έχουμε καταφέρει να ελέγχουμε όσα μας συμβαίνουν.

Όμως, η ζωή δεν γίνεται ποτέ απολύτως τακτοποιημένη. Πάντα θα υπάρχουν εκκρεμότητες, απογοητεύσεις, αλλαγές και πράγματα που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Σημαίνει ότι ίσως χρειάζεται να αφήσουμε χώρο για μια πιο ανθρώπινη εκδοχή της ευτυχίας.

Μια εκδοχή που περιλαμβάνει τις όμορφες στιγμές, αλλά και τις δύσκολες ημέρες. Που δεν απαιτεί να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη κάθε λεπτό. Που μας επιτρέπει να θέλουμε περισσότερα χωρίς να απαξιώνουμε όσα ήδη έχουμε.

Ίσως ευτυχία να είναι μια συζήτηση που μας κάνει να ξεχνάμε την ώρα. Μια ημέρα χωρίς την ανάγκη να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Ένα μικρό βήμα προς κάτι που πραγματικά επιθυμούμε. Ή η δυνατότητα να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις.

Τελικά, τι μας λείπει πραγματικά;

Ίσως δεν υπάρχει μία απάντηση που να εξηγεί γιατί η νέα γενιά δυσκολεύεται να νιώσει ευτυχισμένη. Ο καθένας κουβαλά τις δικές του εμπειρίες, φόβους και προσδοκίες.

Αξίζει, όμως, να αναρωτηθούμε πόσο συχνά αξιολογούμε τη ζωή μας με βάση το πώς αισθανόμαστε μέσα σε αυτή και πόσο συχνά με βάση το πώς φαίνεται στους άλλους.

Γιατί μπορεί να έχουμε περισσότερες δυνατότητες από ποτέ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε μάθει και να τις διαχειριζόμαστε. Μπορεί να έχουμε αμέτρητους τρόπους να επικοινωνούμε, αλλά να δυσκολευόμαστε να δημιουργήσουμε ουσιαστικές σχέσεις. Μπορεί να γνωρίζουμε περισσότερα για τον κόσμο, αλλά να μην έχουμε αφιερώσει αρκετό χρόνο για να καταλάβουμε τον εαυτό μας.

Και ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Είναι αν έχουμε σταματήσει για λίγο να κοιτάζουμε τι έχουν οι άλλοι, ώστε να ανακαλύψουμε τι σημαίνει ευτυχία για εμάς.

#ΑΝΘΡΩΠΟΙ