Κεμαλισμός – Ναζισμός – Φασισμός: H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα

Γράφει ο διδάκτωρ Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908,εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι ‘Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι. Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέ-πει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί-μουσουλμάνοι και κατ’ επέκταση μόνο Τούρκοι, στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων, ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο, για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι, «παραπλανήθηκε»….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Αυτά τα 3 ζώδια είναι γεννημένα για μεγαλεία

O ‘Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής, αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση, γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923, λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ, εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.Στην περίπτωση των Ναζί, η ηττημένη Γερμανία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ, στα πρότυπα του Κεμάλ, θα μπορούσε να το κάνει πράξη. Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου !

Ο Κεμαλισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα, ένα νέο αξιακό σύστημα.

Στην πραγματικότητα όμως, ο εκτουρκισμός των κατοίκων της Τουρκίας, η επικράτηση της τουρκικής εθνικής ταυτότητας με βάση γλωσσικά, πολιτισμικά, εδαφικά, αλλά και φυλετικά κριτήρια, γίνεται με την απόρριψη εθνικών, γλωσσικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Κατ΄ αντιστοιχία, το Ναζιστικό- Φασιστικό  μοντέλο, αφού ακολούθησε πιστά τα παραπάνω ρατσιστικά βήματα καθαρότητας της Γερμανίας, της Ιταλίας κλπ, τα εξέλιξε με τον πιο απάνθρωπο και βάρβαρο τρόπο.

Ο Κεμαλισμός, όπως και ο Ναζισμός, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο του κράτους, το οποίο καλείται με την παρέμβασή του σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, με την οικονομική ανάπτυξη, πάντα εις βάρος των «ανεπιθύμητων», τον περιορισμό και τον έλεγχο της θρησκείας, με την επιβολή και την περιφρούρηση των μεταρρυθμίσεων, να λειτουργήσει ως μοχλός εκσυγχρονισμού, με την έννοια του εκδυτικισμού, της τουρκικής κοινωνίας.

Θεματοφύλακες του Κεμαλισμού, του Φασισμού  και του Ναζισμού υπήρξαν, κατά κύριο λόγο, οι στρατιωτικοί, οι οποίοι έπαιξαν βασικό ρόλο στην εδραίωση του Κράτους – κόμματος και του κόμματος – Κράτους.

Ο Κεμαλισμός, και αναμφισβήτητα και ο Ναζισμός, με τους «κατώτερους λαούς», μορφοποιήθηκε ουσιαστικά με τις εθνοκτόνες, αντιδημοκρατικές διαδικασίες εναντίον των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών του κράτους. H «Νέα Τουρκία» δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικής, αρμενικής παρουσίας στην κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό. Το παραπάνω πρότυπο ακολουθήθηκε πιστά από τους Ναζί και από τον Χίτλερ, προσδοκώντας στη δημιουργία του αιώνιου Γ’ Ράιχ.

Για τη δημιουργία του ολοκληρωτικού κράτους, όπως οι Νεότουρκοι έτσι και η Κεμαλική κυβέρνηση και βεβαίως και οι Ναζί του Χίτλερ, συνδύασαν το νόμιμο με το παράνομο, τη συγκροτημένη Εθνοσυνέλευση και τις «ειδικές» οργανώσεις. Ακολουθώντας την παράδοση της Νεοτουρκικής «Ειδικής Οργάνωσης», η δραστηριότητα της οποίας συνίστατο στο να παρακάμπτει την επίσημη οδό για να εκτελεί τα καθήκοντα που της ανέθετε απευθείας η Νεοτουρκική ηγεσία, οι Κεμαλικοί χρησιμοποίη-σαν τους τσέτες (παραστρατιωτικές ομάδες),ενώ οι Ναζί τις αναρίθμητες οργανώσεις μαζικής εξόντωσης.

Παρότι οι Κεμαλικοί είχαν απαρνηθεί τη βασική θεωρία των Νεότουρκων, τον παντουρανισμό, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός ήταν η βασική τους ιδεολογία.

Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης,«η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. O φιλοναζισμός, ο μεντερισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού… Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού, εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών».

H μετάβαση από ένα Οθωμανικό συγκεντρωτικό, αυταρχικό, πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράτος σε ένα συγκεντρωτικό, αυταρχικό, εθνικιστικό, στρατικοποιημένο, φασιστικό και ρατσιστικό κράτος από τον Κεμάλ γίνεται με βίαιο τρόπο και χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα, με αποτέλεσμα η οργάνωση της κοινωνίας κατά την Κεμαλική περίοδο να ομοιάζει τα αντιδημοκρατικά, φασιστικά και ρατσιστικά μοντέλα, με κυρίαρχο τον Ναζισμό.

O ρατσισμός και οι φυλετικές θεωρίες, που στο Ναζισμό έγιναν «επιστήμη”, εμφανίστηκαν ως όργανα επιβολής στον Κεμαλισμό, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Τούρκοι ξεκινώντας από τα βάθη της Ασίας, διέδωσαν τον πολιτισμό σε όποια χώρα και αν πήγαιναν.

Στην Κεμαλική περίοδο, αφού έχει προηγηθεί η Νεοτουρκική, οι μεν Ελληνικοί και άλλοι πληθυσμοί εκδιώχθηκαν και αναγκάστηκαν να διακόψουν μια παρουσία αιώνων, οι δε μουσουλμανικοί πληθυσμοί και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα, αφού στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν, στη συνέχεια αντιμετωπίζοντας το αυταρχικό καθεστώς, δένονταν με τη θρησκεία, η οποία έγινε συνώνυμο με την καθημερινότητα.

O Κεμαλισμός, ο οποίος για λόγους ιστορικού πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου είναι όμοιος με τον ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Ναζιστική Γερμανία και εξελίχθηκε σε κρατικό μοντέλο στο θεσμικό μόρφωμα της νότιας Αφρικής, ξεκινούσε από την προϋπόθεση ότι η πραγματοποίηση της κυριαρχίας εξαιτίας της αδύνατης οικονομικής βάσης θα ήταν δυνατή στη βάση μιας στρατιωτικής επέμβασης.

Έτσι, η Κεμαλική αστική τάξη στο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό πεδίο στη διάρκεια των ετών 1925-1940 εφάρμοσε το σχέδιο εγκαθίδρυσής της με τη βοήθεια του στρατού.

Στο Ναζιστικό – Φασιστικό περιβάλλον έγινε ακριβώς το ίδιο, με πολλαπλά βεβαίως δυσμενή αποτελέσματα.

Σχεδόν ταυτόχρονα, ο στρατός και οι παραφυάδες του έγινε ο βασικός ρυθμιστής της εξουσίας στα ιδεώδη του Κεμαλισμού, του Φασισμού  και του Ναζισμού και κατ’ επέκταση του κράτους και του κόμματος, που ελέγχει και προβλέπει για τα πάντα. Το μοναδικό Κόμμα έγινε κράτος και το κράτος έγινε Κόμμα, ενώ ειδικά ο στρατός αποτέλεσε την ταξική έκφραση των αρχών του Κεμαλισμού και του Ναζισμού.

O Κεμαλισμός αποτελεί συνώνυμο του Φασισμού και του Ναζισμού και συνιστά μία εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία η οποία εκφρασμένη με την πιο ακραία βαρβαρότητα, στέρησε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Και κάτι τελευταίο , αλλά όχι ελάσσων:  Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο νόμοι για τη Γενοκτονία,  ο Ν. 2193/1994  και ο Ν. 2645/1998 και ένας αντιρατσιστικός, ο Ν. 4285/2014 και ο  Κεμάλ  προβάλλεται  στην πατρίδα του ενός εκατομμυρίου θυμάτων  και του ενάμιση εκατομμυρίων προσφύγων της Γενοκτονίας, στην πατρίδα των χιλιάδων θυμάτων των σφαγών στην κατοχή της περιόδου 1941-1945  !

Έτσι τα αυτοκίνητα με τη φωτογραφία  του Κεμάλ  κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα   και πριν από λίγο  εμφανίστηκε ένα και στη Λέσβο !

Το αυτοκίνητο πέρασε στην Ελλάδα μπήκε σε πλοίο,  στάθμευσε σε δημόσιο χώρο και κανένας δεν γνωρίζει από τους αρμόδιους τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις;

Αν δεν «ξέρουν», είμαστε πρόθυμοι να τους πούμε τι προβλέπεται όταν   «προβάλλεται η δημόσια επιδοκιμασία, ο ευτελισμός ή η κακόβουλη άρνηση γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όταν αυτή η συμπεριφορά στρέφεται κατά ομάδας ανθρώπων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά…..»

Αλήθεια θα κάνει κάποιος, επιτέλους,  κάτι;