Κώστας Γιαννόπουλος στο Cretaone 102,3: «Δεν είναι το νοσοκομείο σπίτι για ένα παιδί»

Τα εγκαταλελειμμένα παιδιά, οι εισαγγελικές εντολές και το αδιέξοδο της υιοθεσίας

«Να έχουμε τη δυνατότητα να προλάβουμε το κακό. Γιατί όταν πεθάνει το παιδί, όταν διαλυθεί η οικογένεια, όταν το “παρκάρουν” στα νοσοκομεία, τότε είναι αργά». Με αυτά τα λόγια περιέγραψε την οριακή κατάσταση που βιώνουν δεκάδες παιδιά ο πρόεδρος του Το Χαμόγελο του Παιδιού, Κώστας Γιαννόπουλος, μιλώντας στο Cretaone 102,3 και στην εκπομπή Live με την Αντιγόνη.

Παιδιά με εισαγγελική εντολή… σε παιδιατρικές κλινικές

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ολοένα και περισσότερα παιδιά που απομακρύνονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον – λόγω κακοποίησης, παραμέλησης ή ακραίας φτώχειας – οδηγούνται, με εισαγγελική εντολή, σε νοσοκομεία. Όχι γιατί είναι άρρωστα. Αλλά γιατί «δεν υπάρχει πού να πάνε».

Παιδιά υγιή, τραυματισμένα όμως ψυχικά, βρίσκονται σε θαλάμους δίπλα σε ασθενείς με τους γονείς τους στο πλευρό τους. «Φανταστείτε την εικόνα», είπε. «Δίπλα σε ένα παιδί που το φροντίζει η μητέρα και ο πατέρας του, ένα άλλο παιδί μόνο του. Χωρίς κανέναν».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Γιατί χιλιάδες Τούρκοι μπαίνουν μαζικά στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες

Το νοσοκομείο, τόνισε, δεν είναι χώρος φροντίδας και αποκατάστασης για κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά. Είναι μια προσωρινή, ακατάλληλη λύση που συχνά παρατείνεται, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη εύθραυστη ψυχολογία τους.

Υπολειτουργούντα ιδρύματα και θεσμικά κενά

Με τις δομές φιλοξενίας να υπολειτουργούν και τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων να είναι υποστελεχωμένες, το σύστημα αδυνατεί να δώσει άμεση λύση. «Δεν μπορεί ένας ή δύο κοινωνικοί λειτουργοί να παρακολουθήσουν εκατοντάδες υποθέσεις», υπογράμμισε.

Ο ίδιος έκανε λόγο για θεσμικά κενά, έλλειψη σχεδιασμού και αποσπασματικές παρεμβάσεις που δεν έχουν διάρκεια. «Δεν χρειάζονται πυροτεχνήματα. Χρειάζεται βάθος, συνέπεια και συνεργασία όλων των θεσμών».

Η σκληρή αλήθεια για την υιοθεσία

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο θέμα της υιοθεσίας. Παρά την αντίληψη ότι «δεν υπάρχουν παιδιά για υιοθεσία», η πραγματικότητα – όπως εξήγησε – είναι πιο σύνθετη.

Βρέφη και πολύ μικρά παιδιά υιοθετούνται σχετικά γρήγορα. Όμως τα μεγαλύτερα παιδιά, 10, 12 ή 15 ετών, ιδιαίτερα όσα έχουν βιώσει κακοποίηση ή σοβαρή παραμέληση, δύσκολα βρίσκουν οικογένεια.

«Τα κακοποιημένα παιδιά δεν τα θέλουν», είπε με ωμότητα. «Είναι παιδιά με τραύματα, με θυμό, με φόβο. Θέλουν στήριξη, υπομονή και εκπαίδευση των υποψήφιων γονέων. Δεν είναι εύκολες περιπτώσεις».

Την ίδια στιγμή, η αναδοχή παραμένει περιορισμένη, ενώ οι διαδικασίες αξιολόγησης και αντιστοίχισης (matching) συχνά καθυστερούν λόγω έλλειψης προσωπικού και οργάνωσης.

Από το νοσοκομείο στην ιδρυματοποίηση – και μετά;

Το μεγάλο ερώτημα, όπως το έθεσε, είναι τι συμβαίνει μετά. Παιδιά που παραμένουν για μήνες σε νοσοκομεία, μεταφέρονται έπειτα σε κρατικά ιδρύματα που επίσης υπολειτουργούν. Εκεί, χωρίς επαρκές προσωπικό και σταθερές σχέσεις αναφοράς, ο κίνδυνος ιδρυματοποίησης και παραβατικότητας αυξάνεται.

«Όταν αργότερα βλέπουμε ένα παιδί να εκδηλώνει βία, αναρωτιόμαστε γιατί. Μα η απάντηση είναι μπροστά μας. Δεν του δώσαμε φροντίδα όταν τη χρειαζόταν».

Νοσοκομεία έγιναν καταφύγια παιδιών (βίντεο)

Το στοίχημα της επόμενης μέρας

Η λύση, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι να υποκατασταθούν οι θεσμοί από εθελοντικούς φορείς, αλλά να ενισχυθούν οι δημόσιες δομές, να λειτουργήσουν τα περιφερειακά δίκτυα συνεργασίας και να υπάρξει ουσιαστική στήριξη της οικογένειας πριν φτάσει η κατάσταση στο μη αναστρέψιμο.

«Ένα παιδί που υποφέρει είναι και δικό μας παιδί», κατέληξε. «Και το στοίχημα είναι να το φροντίσουμε πριν το βρούμε μόνο του σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου».