»Η αδράνεια δεν είναι λύση» υπογραμμίζει ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Την αναγκαιότητα επενδύσεων, τεχνογνωσίας, σύγχρονης διοίκησης, διαχειριστικής επάρκειας και συνένωσης δυνάμεων στη διαχείριση του νερού στη χώρα μας ανέδειξε σήμερα ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Σταύρος Παπασταύρου, κατά τη συνέχιση της εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Επέκταση αρμοδιοτήτων της Εταιρείας Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, ενίσχυση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων, ρυθμίσεις για τον Οργανισμό Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας Ανώνυμη Εταιρεία και λοιπές διατάξεις».

Παράλληλα, ο κ. Παπασταύρου κατέθεσε και τρεις σημαντικές νομοτεχνικές βελτιώσεις, ως αποτέλεσμα της διαβούλευσης και των συζητήσεων στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Ο Υπουργός ξεκίνησε την παρέμβασή του αναφερόμενους στις δύο εισαγγελικές έρευνες που διενεργούνται σήμερα για την ποιότητα του πόσιμου νερού στη Σιθωνία Χαλκιδικής και στη Νυμφόπετρα του Δήμου Βόλβης. Συγκεκριμένα, στην ανυπαρξία ενεργού αποχετευτικού δικτύου στην Τρανή Αμμούδα και στον Όρμο Παναγιάς, στη Σιθωνία, καθώς και στη Νυμφόπετρα, όπου εντοπίστηκαν αυξημένες συγκεντρώσεις ουρανίου και φθορίου, ως συνέπεια της υπεράντλησης των γεωτρήσεων σε όλο και μεγαλύτερα βάθη. «Μιλάμε για δύο περιοχές της Πατρίδας μας, όχι σε κάποια “άλλη Ελλάδα”, αλλά στη δική μας Ελλάδα του σήμερα, του 2026, για δύο περιοχές που καλύπτονται από το νομοσχέδιο που συζητάμε, όπου πολίτες πίνουν νερό που ελέγχεται πλέον από τη Δικαιοσύνη, γιατί υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Είστε ικανοποιημένοι, κυρίες και κύριοι της Αντιπολίτευσης, από το υφιστάμενο πλαίσιο; Το σημερινό μοντέλο διαχείρισης δεν διακρίνεται για τον σχεδιασμό του, είναι συχνά χωρίς έλεγχο, χωρίς πρόληψη και σε κάποιες περιπτώσεις βάζει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών. Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε να συνεχιστεί», επεσήμανε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Παπασταύρου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο μωσαϊκό φορέων και αρμοδιοτήτων υδάτων και αποχέτευσης της Αττικής, στην οποία από τους 62 δήμους, 36 υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ και 4 παίρνουν νερό από αυτή, αλλά τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους, 3 έχουν μεικτό σύστημα, και 11 παίρνουν νερό από την ΕΥΔΑΠ χωρίς να εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Παράλληλα, όπως είπε, υπάρχουν και 16 δήμοι στους οποίους η κάθε δημοτική ενότητα ακολουθεί διαφορετικό σύστημα, 7 δημοτικές ενότητες υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ, 12 παίρνουν νερό από ΕΥΔΑΠ, αλλά τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους, ενώ 10 έχουν μεικτό σύστημα. Ως προς την αποχέτευση, δε, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, από τους 86 Δήμους και Δημοτικές Ενότητες της Αττικής, οι 68 έχουν αποχέτευση της ΕΥΔΑΠ, οι 4 έχουν μεικτό σύστημα αποχέτευσης και οι 14 δεν είναι καθόλου συνδεδεμένοι με αποχετευτικό δίκτυο. «Το υφιστάμενο σύστημα διαχείρισης έχει ξεπεράσει τα όριά του. Και γι’ αυτό η αδράνεια δεν είναι λύση», επεσήμανε.

«Αυτή η Κυβέρνηση έχει αποδείξει και με άλλες μεταρρυθμίσεις, όπως στη συγκρότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ από τη συνένωση 36 φορέων, ότι όταν υπάρχουν διάσπαρτες αρμοδιότητες και διοικητικός κατακερματισμός, προχωρά σε θεσμικές αλλαγές που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και τη λογοδοσία. Το ίδιο κάνουμε και σήμερα», ανέφερε ο ίδιος, διερωτώμενος εάν «θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε ένα μοντέλο του χθες, ή θα δούμε την αλήθεια κατάματα και θα κάνουμε το βήμα προς το αύριο».

νερό λειψυδρία ανθρακούχο νερό νερού Πηγή: pexels

Στη συνέχεια, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κατέθεσε τρεις νομοτεχνικές βελτιώσεις, με τις οποίες προστίθενται επιπλέον δικλείδες ασφαλείας, στο πλαίσιο της διαβούλευσης και κατόπιν των συζητήσεων στην Επιτροπή, ενσωματώνοντας σχόλια και παρατηρήσεις βουλευτών από όλες τις παρατάξεις και φορέων.

Καταλήγοντας, ο κ. Παπασταύρου τόνισε: «Όποιος λοιπόν λέει ‘’όχι’’ στη μεταρρύθμιση, στην πραγματικότητα λέει ‘’ναι’’ στο σημερινό καθεστώς. Λέει ‘’ναι’’ στα πεπαλαιωμένα δίκτυα, στις διαρροές, στην αδυναμία αξιοποίησης ευρωπαϊκών πόρων, στην αναπαραγωγή των ίδιων προβλημάτων που ταλαιπωρούν πολίτες και τοπικές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε ένα μοντέλο του χθες, προσπαθώντας μάλιστα να το ωραιοποιήσουμε; Ή θα δούμε την αλήθεια κατάματα και θα κάνουμε το βήμα προς το αύριο; Εμείς απαντάμε το δεύτερο, τη θέση ευθύνης. Το οφείλουμε στις επόμενες γενιές».