Το Ραχίδι Λέσβου όπου έμεινε ένας μόνο κάτοικος: «Είμαι άρχοντας»

Υπάρχουν χωριά που ερημώνουν σταδιακά, καθώς οι κάτοικοί τους φεύγουν και τα σπίτια κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Στο Ραχίδι της Λέσβου, όμως, έχει απομείνει πλέον ένας και μοναδικός μόνιμος κάτοικος.

Πρόκειται για τον Κλεάνθη Ντιβανή, ο οποίος ζει στον μικρό ορεινό οικισμό, στην περιοχή του Παλαιοχωρίου κοντά στο Πλωμάρι, εδώ και περίπου 35 χρόνια.

Το Ραχίδι βρέθηκε την Παρασκευή 21 Αυγούστου στο επίκεντρο της εκπομπής «Περίμετρος» της ΕΡΤ3, οπού αναδείχθηκε η ιστορία ενός τόπου που κάποτε έσφυζε από ζωή και σήμερα μετρά μόλις έναν κάτοικο.

Από 70-80 σπίτια, σε έναν κάτοικο

Ο Κλεάνθης Ντιβανής είχε ζήσει στο εξωτερικό, ωστόσο επέστρεψε στη Λέσβο και επέλεξε να μείνει στο Ραχίδι. Με χιούμορ δηλώνει πλέον «πρόεδρος και τα πάντα» του οικισμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Νίκος Λεβέντης: Το άγνωστο τηλεφώνημα πριν βρεθεί νεκρός στο 251 ΓΝΑ

Η εικόνα που θυμάται από τα παλαιότερα χρόνια είναι εντελώς διαφορετική από τη σημερινή. Όπως ανέφερε, στο Ραχίδι υπήρχαν περίπου 70 με 80 μικρά σπίτια και καλύβες, ενώ λειτουργούσαν δύο καφενεία.

Για χρόνια αποτελούσε θερινό προορισμό για κατοίκους του Παλαιοχωρίου, με οικογένειες να περνούν εκεί μεγάλα διαστήματα τους καλοκαιρινούς μήνες. Ακόμη και πριν από περίπου μία δεκαετία διοργανώνονταν γλέντια με μουσική και ο κόσμος επέστρεφε στον οικισμό. Σήμερα, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά.

«Δεν φοβάμαι – Εδώ είναι πολύ ωραία»

Παρά τη μοναξιά και την απομόνωση, ο μοναδικός κάτοικος του Ραχιδιού δηλώνει ότι δεν φοβάται να ζει εκεί, ακόμη και τον χειμώνα. Για τις καθημερινές του ανάγκες μετακινείται στο Πλωμάρι, ενώ έχει οργανώσει σε μεγάλο βαθμό μια αυτάρκη ζωή. Καλλιεργεί φρούτα και πατάτες και εκτρέφει ζώα για τις ανάγκες του. Όταν κλήθηκε να περιγράψει πώς αισθάνεται ζώντας μόνος σε έναν ολόκληρο οικισμό, απάντησε με μία λέξη:

«Άρχοντας».

«Όπου κι αν πήγα, μετέφερα μαζί μου τη ζωή του Ραχιδιού»

Στο ρεπορτάζ μίλησε και ο Γιάννης Νικολιάς, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ραχίδι, προτού η ζωή τον οδηγήσει στο εξωτερικό, από την Αυστραλία μέχρι το Λονδίνο.

«Όπου έχω πάει, Αυστραλία, Λονδίνο, παντού, μεταφέρω τη ζωή του Ραχιδιού», ανέφερε, περιγράφοντας τους ανθρώπους και τις αναμνήσεις που σημάδεψαν τα παιδικά του χρόνια.

Ο ίδιος εμφανίστηκε ιδιαίτερα συγκινημένος όταν αναφέρθηκε στους παλιούς κατοίκους του χωριού, σημειώνοντας ότι αισθάνεται χρέος του να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη τους.

«Μας έχουν εγκαταλείψει»

Πίσω από τη νοσταλγία, ωστόσο, υπάρχει και η δύσκολη πραγματικότητα της εγκατάλειψης. Η πρόεδρος της Κοινότητας Παλαιοχωρίου, η οποία επίσης περνούσε τα καλοκαίρια της στο Ραχίδι όταν ήταν παιδί, αναφέρθηκε στις ελλείψεις βασικών υποδομών και πρόσβασης στην περιοχή.

«Δεν υπάρχουν αγροτικοί δρόμοι. Δεν υπάρχει μια πινακίδα που να οδηγεί στο Ραχίδι, στο Παλαιοχώρι», είπε.

«Μας έχουν εγκαταλείψει. Δυστυχώς είμαστε το τελευταίο χωριό, η άκρη του Δήμου μας και νιώθουμε μια μεγάλη εγκατάλειψη», πρόσθεσε.

Ένα χωριό, ένας κάτοικος και μια ολόκληρη εποχή

Το Ραχίδι βρίσκεται στο ορεινό τμήμα της νότιας Λέσβου, στην ευρύτερη περιοχή του Παλαιοχωρίου και του Πλωμαρίου, μέσα σε ένα τοπίο με έντονη φυσική ομορφιά.

Η ιστορία του, όμως, ξεπερνά τα όρια ενός μικρού λεσβιακού οικισμού. Αντανακλά ένα φαινόμενο που συναντάται σε πολλές περιοχές της ελληνικής υπαίθρου: τη σταδιακή ερήμωση μικρών χωριών, τη γήρανση του πληθυσμού και την εγκατάλειψη τόπων που κάποτε είχαν έντονη κοινωνική ζωή.

Στο Ραχίδι, προς το παρόν, το τελευταίο φως παραμένει αναμμένο. Και όσο ο μοναδικός του κάτοικος παραμένει εκεί, ο οικισμός δεν έχει μετατραπεί ακόμη σε χωριό-φάντασμα.