«Φθηναίνουν στα χαρτιά, ακριβαίνουν στην τσέπη» τονίζει το μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου στο CRETAONE 102.3

«Όσο μειώνεται η λιανική τιμή των φαρμάκων, δεν μεταφράζεται σε αντίστοιχη μείωση για τον ασφαλισμένο ,πολλές φορές η επιβάρυνση αυξάνεται», τονίζει ο Ανδρέας Αντωνίου, μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου και αντιπρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Ρεθύμνου, στο Cretaone 102,3 και στην Αντιγόνη Ανδρεακη.

Γιατί παρά τις εξαγγελίες για «φτηνά φάρμακα», στην πράξη τα φαρμακεία βλέπουν φαρμακευτικά προϊόντα να εξαφανίζονται και οι πολίτες να πληρώνουν περισσότερα όμως;

Στην ουσία του προβλήματος, όπως εξηγεί ο κ. Αντωνίου, βρίσκεται η ασφαλιστική τιμή, η τιμή που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει αποσυνδεθεί από τη λιανική τιμή που βλέπει ο καταναλωτής στο ράφι.

«Ένα φάρμακο μπορεί να μειώσει τη λιανική του τιμή, αλλά αν η ασφαλιστική τιμή παραμείνει υψηλή, ο ασφαλισμένος πληρώνει είτε ακριβώς το ίδιο είτε και παραπάνω από πριν.

Η μείωση στις επίσημες «τιμές λιανικής» δεν μεταφράζεται, λοιπόν, σε ελάφρυνση του κόστους για τον πολίτη», δήλωσε ο κ. Αντωνιου.

Γιατί τα φάρμακα… εξαφανίζονται από τα ράφια

Ο κ. Αντωνίου επισημαίνει ότι η μακροχρόνια και συνεχής πτώση των τιμών, ως αποτέλεσμα των δελτίων τιμών που καθορίζει το Υπουργείο Υγείας, έχει κάνει πολλά φθηνά αλλά αξιόπιστα σκευάσματα εμπορικά ασύμφορα για τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Το αποτέλεσμα είναι να σταματούν την κυκλοφορία τους στην ελληνική αγορά ή να επιλέγουν να διαθέτουν τα προϊόντα αυτά μόνο στο εξωτερικό, όπου οι τιμές είναι πιο συμφέρουσες για τα κέρδη τους.

«Αυτή η εξέλιξη οδηγεί σε επανειλημμένες ελλείψεις, οι οποίες επιβαρύνουν τόσο το σύστημα υγείας όσο και την καθημερινότητα των πολιτών.»

«Όταν ένα φάρμακο που ήταν φθηνό δεν διατίθεται πια, οι ασθενείς και οι γιατροί αναγκάζονται να στραφούν σε εναλλακτικά σκευάσματα ,τα οποία, δυστυχώς, σχεδόν πάντα κοστίζουν περισσότερο.»

Αυτό συμβαίνει γιατί τα διαθέσιμα υποκατάστατα είτε έχουν υψηλότερη λιανική τιμή είτε μεγαλύτερη ασφαλιστική τιμή, οπότε η συμμετοχή του ασθενή αυξάνεται και η συνολική επιβάρυνση από την αγορά του φαρμάκου γίνεται μεγαλύτερη.

Παραδείγματα από την καθημερινότητα των φαρμακείων

Ο κ. Αντωνίου περιγράφει και συγκεκριμένα περιστατικά: ηλικιωμένοι με χρόνια καρδιολογικά προβλήματα που προσπαθούν να προμηθευτούν φάρμακα που πλέον δεν κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Ο γιατρός αναγκάζεται να χορηγήσει δύο διαφορετικά σκευάσματα για την ίδια πάθηση, με αποτέλεσμα ο ασθενής να πληρώνει διπλή συμμετοχή στην ασφαλιστική τιμή. Αυτή η πρακτική, όπως λέει, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σταδιακά γίνεται ο κανόνας σε αρκετές κατηγορίες φαρμάκων.

Οι τιμές και ο ΕΟΠΥΥ

Ένα βασικό σημείο της ανάλυσης του κ. Αντωνίου είναι ότι η ασφαλιστική τιμή, δηλαδή η τιμή που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ, καθορίζει το τελικό κόστος για τον ασφαλισμένο.
Αν αυτή δεν μειώνεται σε συνάρτηση με τη λιανική, τότε ακόμη και αν το φάρμακο έχει φθηνύνει στο ράφι, ο πολίτης δεν ωφελείται. Πολλές φορές, μάλιστα, η αλλαγή σκευάσματος ή η ανάγκη για εναλλακτική θεραπεία λόγω έλλειψης οδηγεί σε μεγαλύτερη επιβάρυνση για τον ίδιο τον ασθενή.

Μακροπρόθεσμες προκλήσεις: Δημογραφικό και ασφαλιστικό σύστημα

«Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρά δημογραφικά ζητήματα, με ολοένα και λιγότερους νέους εισερχόμενους στην αγορά εργασίας και περισσότερους ηλικιωμένους να συνταξιοδοτούνται.

Αυτή η διαρθρωτική ανισορροπία επιβαρύνει το ασφαλιστικό σύστημα και καθιστά δυσκολότερη την επαρκή κάλυψη των φαρμακευτικών αναγκών του πληθυσμού» τόνισε ο κ. Αντωνιου, προσθέτοντας πως: «Όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, τόσο θα εντείνεται η πίεση στο σύστημα υγείας, με τον κόσμο να γίνεται όλο και πιο επιβαρυμένος και ψυχολογικά φορτισμένος – στοιχεία που συμβάλλουν σε μεγαλύτερες εντάσεις στις δομές υγείας και τις καθημερινές συναλλαγές».