Άρθρο του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Στην Ελλάδα η λέξη «πρόοδος» χρησιμοποιείται διαρκώς, αλλά σπάνια αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο. Συχνά γίνεται σύνθημα, άλλοτε πεδίο σύγκρουσης. Αν όμως δεν συμφωνήσουμε έστω στα βασικά, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε το παρόν ούτε να σχεδιάσουμε το μέλλον.
Ας μιλήσουμε λοιπόν συγκεκριμένα. Μακριά από εντυπώσεις και συνθήματα, με στόχευση στην ουσία . Σε αυτό που ενδιαφέρει κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από κομματικές επιλογές ή ιδεολογικές αφετηρίες.
Δεν είναι πρόοδος το ότι η ανεργία, από το 17% το 2019, υποχωρεί σήμερα περίπου στο 8% και κινείται προς ιστορικά χαμηλά επίπεδα για τη χώρα; Ότι μέσα σε αυτό το διάστημα δημιουργήθηκαν πάνω από 500.000 νέες θέσεις εργασίας, αλλάζοντας στην πράξη τη θέση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην οικονομία;
Δεν είναι πρόοδος μια οικονομία που, μέσα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον, προβλέπεται να αναπτυχθεί περίπου 2% το 2026, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος κινείται κοντά στο 1%; Ότι η Ελλάδα καταγράφει πλέον με συνέπεια υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και αυτό της δίνει μεγαλύτερη φωνή, αξιοπιστία και ρόλο στις ευρωπαϊκές αποφάσεις;
Δεν είναι πρόοδος να πετυχαίνεις πρωτογενές πλεόνασμα 4,9% του ΑΕΠ; Να μετατρέπεις τη δημοσιονομική σταθερότητα σε πραγματικό περιθώριο πολιτικής; Να έχεις τη δυνατότητα να στηρίζεις την κοινωνία χωρίς να λειτουργείς διαρκώς υπό πίεση και επιτήρηση;
Δεν είναι πρόοδος να έχει αυξηθεί ο κατώτατος μισθός από τα 650 ευρώ το 2019 στα 920 ευρώ σήμερα, δηλαδή πάνω από 40%, και ταυτόχρονα να ενισχύεται συνολικά ο μέσος μισθός στην οικονομία;
Δεν είναι πρόοδος να μειώνεται το χάσμα ΦΠΑ από περίπου 24% στο 9%, δηλαδή να μειώνεται η φοροδιαφυγή πάνω από 60% και να αυξάνονται τα δημόσια έσοδα χωρίς αύξηση φόρων;
Δεν είναι πρόοδος ένα κράτος που αρχίζει να λειτουργεί διαφορετικά; Όπου το gov.gr συγκεντρώνει πλέον πάνω από 2.200 ψηφιακές υπηρεσίες και εκατομμύρια συναλλαγές ολοκληρώνονται χωρίς ουρές, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς μεσολαβήσεις;
Δεν είναι πρόοδος ένα σύστημα υγείας που διπλασίασε τον προϋπολογισμό του από την κρατική χρηματοδότηση από 4,1 σε 8,2 δισ. ευρώ και ταυτόχρονα αλλάζει κατεύθυνση; Που, πέρα από τις δαπάνες και τις υποδομές, επενδύει σε οργανωμένα προγράμματα πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης, ώστε η φροντίδα να φτάνει σε κάθε πολίτη νωρίτερα και ισότιμα;
Δεν είναι πρόοδος να μειώνεται το δημόσιο χρέος με σταθερό ρυθμό; Από 183% το 2019, αναμένεται να διαμορφώνεται περίπου στο 137% το 2026 και κάτω από το 120% έως το τέλος της δεκαετίας; Να σταματά, δηλαδή, η μετακύλισή του βάρους στις επόμενες γενιές;
Αν όλα αυτά δεν είναι πρόοδος, τότε τι είναι;
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έχουν λυθεί. Το κόστος ζωής εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά. Η πρόσβαση στη στέγη γίνεται δύσκολη, ιδιαίτερα για τους νέους. Και ορισμένες ανισότητες επιμένουν. Αλλά η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων δεν ξεκινά από το μηδέν. Προϋποθέτει βάση. Και η βάση αυτή είναι η πραγματική πρόοδος που έχει ήδη συντελεστεί.
Η χώρα χρειάζεται συνέχεια. Να χτίζει πάνω σε όσα κατακτά, χωρίς να τα ακυρώνει κάθε φορά που αλλάζει ο πολιτικός κύκλος. Να μην επιστρέφει διαρκώς στο μηδέν, ανακυκλώνοντας τα ίδια προβλήματα.
Αυτό ήταν το μεγάλο έλλειμμα των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν συμφωνήσαμε στα βασικά. Δεν αναγνωρίσαμε τα κεκτημένα. Δεν διασφαλίσαμε συνέχεια πολιτικής. Και έτσι, αντί να συσσωρεύουμε πρόοδο, συσσωρεύαμε χαμένο χρόνο, χαμένες ευκαιρίες και αδιέξοδα.
Σήμερα υπάρχει μια διαφορετική δυνατότητα και μια διαφορετική ευθύνη.
Να συμφωνήσουμε , τουλάχιστον ,στα θεμελιώδη: ότι η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των μισθών, η ανάπτυξη, η δημοσιονομική σταθερότητα, η λειτουργία του κράτους και η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να χτιστεί μια ανθεκτική οικονομία.
Και πάνω σε αυτή τη βάση να γίνει η ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση για το πώς κατανέμεται η ανάπτυξη, πώς αντιμετωπίζεται η ακρίβεια, πώς διασφαλίζεται η πρόσβαση στη στέγη, πώς ενισχύεται η κοινωνική κινητικότητα.
Οι διαφωνίες έχουν αξία μόνο όταν οδηγούν μπροστά. Όταν στηρίζονται σε σαθρό υπόβαθρο, δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα.
Η πρόοδος δεν είναι σύνθημα, δεν είναι ιδεολογική ταυτότητα, δεν έχει κομματική ιδιοκτησία. Είναι αποτέλεσμα. Είναι η σταθερή, μετρήσιμη και διατηρήσιμη βελτίωση της ζωής των πολλών. Και είναι ευθύνη όλων ,και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, να μην την υπονομεύουν.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να ξαναχάσει χρόνο. Σήμερα έχει όμως τη δυνατότητα να τον αξιοποιήσει. Και αυτό είναι η πιο ουσιαστική μορφή προόδου.