«Θα το κάνω όταν…»: Πόση ζωή αναβάλλουμε περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή;

Πότε η προετοιμασία γίνεται μια αναβολή χωρίς τέλος

«Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα». «Όταν βρω περισσότερο χρόνο». «Όταν νιώσω έτοιμος». Υπάρχει πάντα μια φράση που μπορεί να μεταφέρει κάτι που θέλουμε λίγο πιο μακριά. Στην επόμενη εβδομάδα, μετά τις γιορτές, από τον καινούργιο χρόνο.

Κάποιες αναβολές είναι απαραίτητες. Τα χρήματα μπορεί να μη φτάνουν, οι υποχρεώσεις να πιέζουν, ένας δικός μας άνθρωπος να χρειάζεται φροντίδα. Υπάρχουν, όμως, και πράγματα που θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, έστω σε μικρή κλίμακα, αλλά παραμένουν για μήνες στην ίδια λίστα.

Και κάποια στιγμή δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε τι ακριβώς περιμένουμε.

Τι θα πρέπει να αλλάξει για να πούμε «τώρα»;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Σκάνδαλο με στημένους αγώνες στο μπάσκετ: Στη λίστα της δικογραφίας και τρία παιχνίδια με κρητικό ενδιαφέρον!

Η κατάλληλη στιγμή ακούγεται σαν κάτι συγκεκριμένο. Όταν προσπαθούμε, όμως, να την περιγράψουμε, συχνά ζητάμε να συμπέσουν πολλά: να έχουμε χρόνο, οικονομική άνεση, καλή διάθεση και καμία εκκρεμότητα.

Μέχρι να συμβεί αυτό, μια καινούργια υποχρέωση έχει πάρει τη θέση της προηγούμενης. Η δουλειά δεν τελειώνει, το σπίτι χρειάζεται κάτι ακόμη και το Σαββατοκύριακο γεμίζει πριν το καταλάβουμε.

Έτσι, μια χρήσιμη ερώτηση είναι πιο απλή από το «πότε θα είμαι έτοιμος;»: Τι ακριβώς χρειάζομαι για να κάνω το πρώτο βήμα;

Μερικές φορές περιμένουμε να φύγει ο φόβος

Ένα τηλεφώνημα μπορεί να κρατά δύο λεπτά. Αν, όμως, αφορά μια δύσκολη συζήτηση, μπορεί να το αποφεύγουμε επί εβδομάδες. Μια αίτηση για δουλειά μπορεί να είναι έτοιμη, αλλά να μένει αποθηκευμένη επειδή φοβόμαστε την απόρριψη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο περισσότερος χρόνος δεν λύνει απαραίτητα τη δυσκολία. Χρειάζεται πρώτα να παραδεχτούμε τι μας σταματά. Μπορεί να φοβόμαστε ότι θα αποτύχουμε, ότι θα εκτεθούμε ή ότι το αποτέλεσμα δεν θα μοιάζει με αυτό που έχουμε φανταστεί.

Αυτή η παραδοχή μάς επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε κάτι συγκεκριμένο, αντί να περιμένουμε αόριστα να γίνουν όλα ευκολότερα.

Υπάρχουν πράγματα που δεν απαιτούν ιδανικές συνθήκες

Δεν χρειάζεται κάθε επιθυμία μια μεγάλη απόφαση. Η επαφή με έναν φίλο μπορεί να αρχίσει με ένα μήνυμα. Ένα προσωπικό σχέδιο με μισή ώρα δουλειάς. Η εκδρομή που συζητάμε διαρκώς με μια ημερομηνία στο ημερολόγιο και έναν ρεαλιστικό υπολογισμό εξόδων.

Το μικρό βήμα μάς βοηθά επίσης να δούμε αν θέλουμε ακόμη αυτό που λέμε ότι θέλουμε. Ίσως μια παλιά επιθυμία να μην μας εκφράζει πια. Μπορούμε να την αφήσουμε πίσω, χωρίς να την κουβαλάμε ως μόνιμη εκκρεμότητα.

Οι άνθρωποι δεν είναι ακόμη μία δουλειά στη λίστα

Ιδιαίτερη αξία έχουν όσα αφορούν τους ανθρώπους μας. Η επίσκεψη που περιμένει να αδειάσει το πρόγραμμα, ο καφές που κανονίζουμε εδώ και μήνες, ένα «ευχαριστώ» που θεωρούμε αυτονόητο.

Μια συνάντηση δεν χρειάζεται να είναι τέλεια οργανωμένη για να αξίζει. Μπορεί να κρατήσει λίγο, να γίνει κοντά στο σπίτι, να χωρέσει μέσα σε μια συνηθισμένη ημέρα.

Αν υπάρχει κάτι που μεταφέρεις συνεχώς από εβδομάδα σε εβδομάδα, σκέψου ποιο μέρος του μπορεί να γίνει σήμερα. Ίσως είναι μόνο ένα τηλεφώνημα ή μια πρώτη ερώτηση. Αρκεί για να πάψει να εξαρτάται ολόκληρο από εκείνο το αόριστο «όταν».