Νόμο είπαμε, για το Χάρτη της Σεβίλλης – Εσείς ξαναστέλνετε εξορία το Θουκιδίδη

Το Μικρό της θαλάσσης κράτος κάνει τη δεύτερη εξορία, γιατί ο συγγραφέας του Πελοποννησιακού Πολέμου επιμένει για το Μέγα

Γράφει ο Χ. Κηπουρός

Όταν οι ελάχιστες εναπομείνασες φυσητήρες φάλαινες της Ανατολικής Μεσογείου ανεβαίνουν από τα βάθη της Ελληνικής Τάφρου, φυσούν και ξεφυσούν για τρεις λόγους: για να αναπαυθούν, να αναστενάξουν για τις θανατώσεις από τις προπέλες των πλοίων, αλλά και να διαμαρτύρονται γιατί ο 12μίλιος τόπος τους παραμένει μισός, χωρίς ακόμη εθνική κυριαρχία.

Ο Χάρτης της Σεβίλλης βάζει τάξη σε ολόκληρο το θαλάσσιο τόξο από το Ταίναρο μέχρι τη Ρόδο. Στο «Ταιναρόδιον», όπως το ονομάζω. Ένα 12μίλιο διαμαντένιο κολιέ μεταξύ Αιγαίου και Ανατολικής Μεσογείου. Με τη θέσπιση των 12 ναυτικών μιλίων βάσει της UNCLOS, τα Διεθνή Στενά της Κάσου και των Κυθήρων προσφέρουν μια γεωστρατηγική απογείωση, μετατρέποντας την περιοχή σε ένα «Ελληνικό Μοντρέ». Αυτό κάνουν τα κόκκινα τετράγωνα αποτυπώματα του Χάρτη.

Όμως στη σημερινή Ελλάδα, συντελείται δεύτερη εξορία του Θουκιδίδη. Την κάνει το «Μικρό της θαλάσσης κράτος» απέναντι στο Μέγα, που εκείνος επέμενε. Μικρό άλλωστε είναι το άνευ των 12 μιλίων. Και μάλιστα εκεί όπου δεν ισχύει κανένα Casus Belli!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τέλος στο αλαλούμ με τους δημοσίους υπαλλήλους στην αυτοδιοίκηση: Η διορθωτική τροπολογία που «σώζει» τους άμισθους αντιδημάρχους

Γιατί μια προσεκτική ανάγνωση των περί Casus Belli πρωθυπουργικών λογυδρίων, εντοπίζει μια   θολότητα. Η οποία δεν θα υπήρχε, αν είχε προηγηθεί ο καθορισμός των 12 μιλίων στο Ταιναρόδιον, όπως αν τα 12 μίλια της Ελληνοϊταλικής Συμφωνίας συνέχιζαν και μετά από το Ταίναρο. Ένα τσιγάρο δρόμο από το Διεθνές Στενό των Κυθήρων και από την έναρξη της Γεωστρατηγικής μας Απογείωσης που μαζί με το Ελληνικό Μοντρέ, αξίζουν ίσαμε τα Βόρεια Προάστια.

Αποκάλεσαν τον Χάρτη της Σεβίλλης «Ακαδημαϊκή μελέτη», αν όχι και «ιδιωτικό γεγονός», τη στιγμή που όλοι οι νέοι Διεθνείς Χάρτες τον κάνουν Copy Paste, ως τη Γεωγραφία της Αλήθειας. Τελευταία φορά, στις 20/12/2019, ο οικολογικός τομέας του ΟΗΕ.

Και λίγο πιο πριν, το 2014, αυτή που ονομάζεται Ευρώπη αλλά που δεν είναι. Όπως η μνημειώδης Αθηναϊκή μυωπία, μετά των ουκ ολίγων εξ αντικειμένου φιλοτουρκικών συμπλεγμάτων που την κατατρύχουν διαχρονικά.

Το Δημοψήφισμα για ΑΟΖ και 12 μίλια ήταν μια κάποια λύση. Όμως αυτοί που νομιμοποιούνται να το αναδείξουν από ένα βήμα ευρείας ακροάσεως, όπως το κοινοβούλιο, δεν είναι οι βάρβαροι του Καβάφη που ήταν μια κάποια λύση. Δεν λέω αν είναι χειρότεροι. Ας απαντήσουν οι ίδιοι.

Η ουσία δεν είναι τα περί παρανομίας ψηφίσματα και οι αποφάσεις της Ε. Ε., που φυσικά δεν ιδρώνουν κανένα τουρκικό αυτί. Είναι η ακυρωτέα αυτή υπόθεση της λεγόμενης “MAVI VATAN”.

Απαιτούνταν, όπως έχω ξαναγράψει,  η ανάθεση σε ειδικό διεθνές νομικό γραφείο για προσφυγή στη Διεθνή Δικαιοσύνη, όμως αυτό είναι υπόθεση άλλων.

Και επειδή δεν πρόκειται να  γίνει τίποτα από όλα αυτά, οι υπογραφές των Ελλήνων πολιτών για το Δημοψήφισμα είναι η εναπομένουσα λύση πριν από την ψήφιση βέβαια της “Mavi Vatan”.

Οι πολίτες πάντως δικαιούνται αλλά και οφείλουν να ερωτούν: «Εσείς οι Αντιπροσωπεύσεις, τι κάνατε γι’ αυτόν τον Χάρτη;»

Εμείς κάτι κάναμε. Και θα κάνουμε περισσότερα. Και εφόσον η ΑΟΖ είναι η ίδια η νομιμότητα, θα σας ταράξουμε στην ΑΟΖ!