Η Κρήτη πενθεί: Δύο πυροσβέστες δεν θα γυρίσουν ξανά στο σπίτι τους – Αθάνατοι!

Ο Παντελής Διαμαντάκης και ο Μανώλης Στρατιδάκης έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να σώσουν ζωές

Όταν έμαθα για τον θάνατο των δύο πυροσβεστών, ένιωσα θλίψη για την τόσο άδικη απώλειά τους. Την ίδια στιγμή, όμως, ένιωσα και δέος, γνωρίζοντας ότι δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να σώσουν ζωές και περιουσίες.

Μέσα από εδώ θέλω να αναδείξω τη σημασία του έργου των πυροσβεστών και όλων των ανθρώπων που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή. Ανθρώπων που δίνουν τη δική τους μάχη για την ασφάλεια της χώρας, την προστασία των πολιτών και τη διάσωση της ανθρώπινης ζωής. Ένα τεράστιο έργο, το οποίο πολλές φορές θεωρούμε δεδομένο.

Έχω ακούσει πολλές φορές τη φράση: «Οι πυροσβέστες είναι στο Δημόσιο, όλη μέρα κάθονται». Από την άλλη, όμως, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, βλέπουμε καθημερινά αυτούς τους ανθρώπους να τρέχουν από τη μία φωτιά στην άλλη, προσπαθώντας να προλάβουν τις εστίες που ξεσπούν σε ολόκληρη τη χώρα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η τύχη χαμογελά σε 3 ζώδια μέχρι τις 4 Οκτωβρίου

Είναι εύκολο να κρίνουμε τους πυροσβέστες από την ασφάλεια του καναπέ μας, όταν δεν χρειάζεται να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας. Όταν, όμως, έρθει μια δύσκολη στιγμή, τότε ψάχνουμε απεγνωσμένα από κάπου να πιαστούμε. Και πολλές φορές αυτή η βοήθεια έρχεται από τους ανθρώπους των σωμάτων ασφαλείας, οι οποίοι σπεύδουν εκεί όπου οι περισσότεροι από εμάς δεν θα τολμούσαμε ούτε να πλησιάσουμε.

Ο Παντελής Διαμαντάκης και ο Μανώλης Στρατιδάκης δεν πήγαν απλώς σε μία ακόμη φωτιά. Πήγαν εκεί γνωρίζοντας τον κίνδυνο και, δυστυχώς, δεν γύρισαν ποτέ πίσω.
Και δεν είναι μόνο αυτοί.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, εκατοντάδες πυροσβέστες βρίσκονται στα πύρινα μέτωπα, δίνοντας μάχη με τις φλόγες, τους ισχυρούς ανέμους και τον χρόνο, για να προστατεύσουν ανθρώπους, σπίτια και ολόκληρες περιοχές.

Η τιμή δεν πρέπει να έρχεται μόνο στις δύσκολες στιγμές

Θεωρώ ότι, δυστυχώς, τιμούμε τους πυροσβέστες κυρίως όταν τους χρειαζόμαστε.

Επιβάλλεται η κοινωνία μας να συμβάλει με κάθε τρόπο στη διευκόλυνση του έργου τους, αλλά και η Πολιτεία να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στο κράτος. Ανήκει και σε όλους εμάς. Στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε, στα μέτρα πρόληψης που οφείλουμε να τηρούμε και στον σεβασμό που πρέπει να δείχνουμε στους ανθρώπους που καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αμέλειας, της απροσεξίας ή της αδιαφορίας.

Οι άνθρωποι πίσω από τη στολή

Μεγάλος είναι ο θρήνος για τις οικογένειες που χάνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα εν ώρα καθήκοντος. Άνθρωποι που έφυγαν από το σπίτι τους για να πάνε στην υπηρεσία τους και δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στους δικούς τους.

Στις οικογένειές τους αξίζει ο μέγιστος σεβασμός από ολόκληρη την κοινωνία για την προσφορά και την ηρωική δράση των ανθρώπων τους. Καμία λέξη δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο τους.

Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην αφήσουμε τη θυσία τους να ξεχαστεί μόλις σβήσουν οι φωτιές και απομακρυνθούν οι τηλεοπτικές κάμερες.

Ο Παντελής Διαμαντάκης και ο Μανώλης Στρατιδάκης δεν πρέπει να μείνουν απλώς δύο ονόματα σε μια ανακοίνωση. Η κοινωνία οφείλει να τους θυμάται και να τους τιμά, όπως και όλους εκείνους που έπεσαν στο καθήκον για την ασφάλεια της πατρίδας και των πολιτών.

Αθάνατοι!